Υπάρχουν πολλές θεωρίες σχετικά με το τυχαίο της ζωής ενάντια στο προκαθορισμένο, τη σύμπτωση ενάντια στο μοιραίο.

Θεωρίες στηριγμένες σε επιστημονικά δεδομένα και θεωρίες που βασίζονται στην προσωπική εμπειρία και στη νοηματοδότηση του κάθε γράφοντος.

Ειδικά, όταν αναφερόμαστε στις ανθρώπινες σχέσεις, και δη τις ερωτικές, διαφαίνεται πολύ θολό το τοπίο για το τι είναι τυχαίο και τι μοιραίο.

Κι αν είναι προδιαγεγραμμένο από τη μοίρα, εμείς τελικά είμαστε μαριονέτες αυτής; Πόσο συμμετέχει η προσωπική βούληση; Μπορεί αυτή να αλλάξει την πορεία των «γραμμένων»; Κι αν αποδεχτούμε ότι όλα στη ζωή γίνονται για κάποιον λόγο, ποιος είναι αυτός ο λόγος;

Ποιο είναι το μάθημα που κάθε φορά καλούμαστε να πάρουμε; Είμαστε πάντα σε θέση να το αντιληφθούμε; Έχουμε την απαραίτητη αυτεπίγνωση να σταθούμε σε αυτό και να εργαστούμε για την προσωπική μας ολοκλήρωση;

Πολλά τα ερωτήματα και δε χωράει αμφιβολία ότι στα πλαίσια μια ερωτικής σχέσης τέτοια ερωτήματα είναι πολύ πιθανόν να ανακύψουν, ανάλογα πάντα με το επίπεδο συνειδητότητας του καθένα από εμάς.

Όπως εξελισσόμαστε, έτσι εξελίσσονται και οι ερωτικές σχέσεις μας. Δεν είμαστε πλέον ικανοποιημένοι από τις βολικές πεποιθήσεις της οικογένειας και ολόκληρης της κοινωνίας που επιβάλλουν συγκεκριμένα κριτήρια προς εξεύρεση συντρόφου.

Αναζητούμε τη μία και μοναδική αγάπη που θα έρθει και θα απαντήσει σε όλα μας τα ερωτήματα, στις ανάγκες και στις επιθυμίες μας και θα αγκυροβολήσουμε εκεί, δίχως καμία φουρτούνα και καμία πελαγοδρόμηση. Θέλουμε να ξεκουραστούμε. Θέλουμε να βρούμε κάποιον που θα μας δώσει όσα το παρελθόν μάς χρωστά…

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι προδιαγεγραμμένο να έρθουν στη ζωή μας, αφού εμείς υποσυνείδητα τους καλούμε. Εδώ λειτουργεί ο νόμος της έλξης, προσελκύοντας αυτό που συντονίζεται στην δική μας δόνηση και στο δικό μας επίπεδο συνειδητότητας.

Στη ζωή μας λοιπόν συνάπτουμε σχέσεις που κάποιες από αυτές έρχονται για να επιτελέσουν έναν συγκεκριμένο σκοπό και όταν αυτός ολοκληρωθεί, η σχέση τερματίζει. Το μάθημα αυτών των σχέσεων έχει να κάνει με τον αυτοπροσδιορισμό μας απέναντι στους άλλους, αλλάζοντας την οπτική μας και επανεξετάζοντας επιθυμίες, ανάγκες και κατά πόσον ταιριάζουμε σε αυτά. Οι άνθρωποι απομακρύνονται γιατί το προχώρημα του ενός δεν ακολουθείται παράλληλα από το προχώρημα του άλλου.

Και έρχεται η στιγμή που συναντάς τον άνθρωπο που σου προσφέρει το καλύτερο είδος αγάπης. Μια αγάπη δυνατή, συνειδητή και γλυκιά. Μια αγάπη που επιλέγεις να οικοδομήσεις μια ζωή μαζί με τον άλλον. Μια αγάπη που σε αναδεικνύει στην καλύτερη έκδοση του εαυτού σου. Εδώ υπάρχει το μοναδικό δώρο της ψυχικής σύνδεσης που σε αγγίζει σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο, που σε φέρνει αντιμέτωπο με τελείως διαφορετικούς κόσμους και συναισθήματα.

Υπάρχουν αυτές οι σχέσεις που νιώθεις την οικειότητα από την πρώτη στιγμή της συνάντησης σας και μια μαγική σύνδεση ενώνει τις ψυχές σας. Η πολυπόθητη ένωση δύο αδελφών ψυχών. Αισθανόμαστε ένα αδιαμφισβήτητο ψυχικό δέσιμο, την αίσθηση του οικείου, σαν να έχουμε ξανασυναντηθεί. Η σύνδεση γίνεται μέσα από τα μάτια και τα λόγια ωχριούν μπροστά σε αυτά.

‘Οσο όμως υπέροχη μπορεί να είναι η συνάντηση με μια τέτοια ψυχή, τόσο προκλητική και δύσκολη θα αποδειχθεί στην πορεία.

Καμία από αυτές τις σχέσεις δεν τις βιώνεις άνετα και καθησυχαστικά. Η αδελφή ψυχή θα ενεργοποιήσει τα εσωτερικά μαθήματα που αφορούν την αυτοεκτίμηση, τον φόβο, τις κοινωνικές πιέσεις και την αξία μας για αγάπη.
Ο μεγαλύτερος δείκτης της αγάπης μεταξύ δύο αδελφών ψυχών είναι η αίσθηση ότι η δική μας προσπάθεια για την επίλυση των ζητημάτων στη σχέση πρέπει να είναι η μεγαλύτερη. Μερικές φορές είναι και η αίσθηση ότι δεν αξίζουμε να είμαστε μαζί με τον άλλον.

Ορισμένες ψυχές έρχονται στη ζωή μας, με μοναδικό σκοπό να μας βοηθήσουν να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλείο μας και να μας στηρίξουν στην ανάληψη όλων εκείνων των μεγάλων ζητημάτων που αφορούν τον εαυτό μας. Ερχόμαστε σε επαφή με τις απαντήσεις για την περαιτέρω εξέλιξη μας και τη διαδικασία της αυτογνωσίας μας.
Θα υπάρξουν εμπόδια και προκλήσεις που δίνουν τη δυνατότητα να μας βοηθήσουν στην ανάπτυξη και την εξέλιξη μας.

Το πιο σημαντικό όμως πράγμα που πρέπει να θυμόμαστε μέσα από ένα τέτοιο είδος σχέσης είναι ότι αν κάποιο από τα δύο μέλη προσπαθεί να αποχωρήσει από αυτήν, είναι ζωτικής σημασίας να τον αφήσουμε να φύγει. Δεν είναι όλοι έτοιμοι για να εργαστούν πάνω στην προσωπική τους εξέλιξη και να ανακαλύψουν την αξία τους. Να δαμάσουν τις φοβίες τους και να συνδεθούν με τον εσώτερο εαυτό τους. Για καμιά αγάπη δεν αξίζει να εκλιπαρούμε και να αγωνιζόμαστε για να κρατήσουμε σφιχτά, από φόβο ότι θα χαθεί στο διηνεκές.

Ανεξάρτητα από το είδος της σχέσης, είτε είναι περαστική ως καταλύτης για τη μετάβασή μας, είτε είναι σχέση ζωής ως πλαίσιο της αέναης εξερεύνησης τους εσώτερου εαυτού μας, η αγάπη τροφοδοτείται όταν η επιθυμία είναι αμοιβαία, όταν η επίγνωση της αξίας της σχέσης υπάρχει και στα δύο μέλη και όταν η προσπάθεια για προσωπική εξέλιξη είναι κοινή.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι αν αγαπάς κάποιον, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον αφήσεις ελεύθερο, γνωρίζοντας ότι, αν προορίζεται να είναι μαζί σου, θα επιστρέψει.

Και αν δεν το κάνει, τότε είναι απλά ένα από τα πιο όμορφα μαθήματα της ζωής σου- μέχρι το επόμενο…

Τελικά, όσο κι αν βιαστούμε να υπερασπιστούμε ή να απορρίψουμε θεωρίες, ανθρώπους, σχέσεις, ο χρόνος είναι αυτός που θα αποκαλύψει το νόημα που υπάρχει πίσω από κάθε πτυχή της ζωής μας, αρκεί να είμαστε ανοιχτοί να δεχτούμε τα μαθήματά του.

Της Αλεξάνδρας Λάμπρου.

Πηγή: anapnoes.gr

Η πρώην παίκτρια του τηλεοπτικού παιχνιδιού Bachelor, Ραφαέλα Γεωργίου, σώθηκε από θαύμα.Σε σοβαρό τροχαίο ατύχημα ενεπλάκη η Ραφαέλα Γεωργίου η οποία βρέθηκε σοβαρά τραυματισμένη στο νοσοκομείο.

Περιγράφοντας τις συνθήκες της σύγκρουσης, η Ραφαέλα ανέφερε: «Δεν θα ήθελα να περάσω σε λεπτομέρειες για το πώς συνέβη το ατύχημα. Αρχικά είχαν ανοίξει οι αερόσακοι από το πρώτο δευτερόλεπτο, οπότε έχασα την ορατότητα, περίμενα να σταματήσει το αυτοκίνητο. Όταν σταμάτησε έπαθα σοκ, κατάφερα να ανοίξω την ζώνη μου και να βγω στον δρόμο γιατί και ο άλλος ο οδηγός με αναζητούσε γιατί είχα ξεφύγει από το σημείο» δήλωσε στην εκπομπή Tlive.

Tο θαύμα του Άγιου Ιωάννη που την έσωσε

Μάλιστα, όπως περιγράφει η ίδια, στο σημείο όπου έπεσε το αυτοκίνητό της μετά την σύγκρουση, υπήρχε ένα εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη, στο οποίο η ίδια έσπευσε να προσκυνήσει όταν βγήκε από το νοσοκομείο: «Το αμάξι μου έπεσε κάτω από έναν μικρό λόφο, πάνω στον οποίο ήταν το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη, ο οποίος γιορτάζει σήμερα. Η μητέρα μου έχει πάει ήδη στο εκκλησάκι και έχει ανάψει λαμπάδα. Και εγώ με το που βγήκα από το νοσοκομείο, πήγα και προσκύνησα» ανέφερε η Ραφαέλα Γεωργίου και σημείωσε ότι ο Άγιος Ιωάννης την προστάτευσε από τα χειρότερα:

«Με προστάτεψε ο Άγιος Ιωάννης γιατί ο τραυματισμός από το ατύχημα ήταν ο ελάχιστος που θα μπορούσα να έχω. Πήγα αμέσως στο νοσοκομείο, μου έκαναν αξονικό έλεγχο και κάποιες εξετάσεις αίματος, όλα έδειξαν εντάξει, εκτός από ένα κάταγμα στο στέρνο και ένα σπάσιμο στον θώρακα» είπε η πρώην παίκτρια του «Bachelor.

Πηγή : i-diakopes.gr

Ευτυχισμένος πατέρας, ο Θάνος Πετρέλης ο οποίος βιώνει καθημερινά όμορφες στιγμές στο πλευρό της οικογένειάς του.

Ο γνωστός τραγουδιστής εδώ και αρκετά χρόνια είναι παντρεμένος με την Σοφία Μοσχοπούλου με την οποία και έχουν αποκτήσει μαζί τρεις κόρες, την Αγάπη, την Σήλια και την Ζένια τις οποίες και θα δούμε συχνά σε οικογενειακά στιγμιότυπα στα social media.

Ο Θάνος Πετρέλης ανέβασε στο instagram φωτογραφία της κόρης του, γράφοντας:  «Χρόνια πολλά πριγκίπισσά μου γλυκιά».

Αμέσως οι διαδικτυακοί του φίλοι έσπευσαν να στείλουν τις ευχές τους για τα γενέθλια της κόρης του.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Thanos Petrelis (@thanospetrelis)

Πηγή : tlife.gr

Πόσα βράδια έχεις κάτσει να κάνεις απολογισμό ανθρώπων; Απολογισμό παρουσιών κι απουσιών; Μπορεί κανένα, μπορεί πολλά. Όμως αν σου ‘τυχε καμιά φορά να μπεις σ’ εκείνη τη διαδικασία του μετρήματος, για ποιες απουσίες λυπάσαι και για ποιες παρουσίες χαμογελάς;

Μπορεί εκείνη η λύπη κι εκείνη η χαρά να αφορούν την ίδια παρουσία ή την ίδια απουσία. Μπορεί να λυπάσαι που δεν πάλεψες για κάποιον παρελθοντικό σου, αλλά να χαίρεσαι που η απουσία του πλέον δε σε επηρεάζει. Μπορεί να λυπάσαι που άφησες αυτόν τον κάποιον να σου φύγει, αλλά να χαίρεσαι γιατί κατάλαβες επιτέλους ότι δε χρειάζεσαι κανένα που δε σε χρειάζεται.

Μπορεί να είναι πολλά. Η ανάγκη όμως είναι μία. Εκείνη του αγγίγματος. Ψυχής κυρίως. Εκείνη η καταραμένη ανάγκη να βρεις κάποιον που θα αγγίξει την ψυχή σου παραπάνω απ’ το σώμα σου. Κι αν τον βρεις εκείνον τον κάποιο, ποτέ μην τον αφήσεις. Κι αν κάποτε τον είχες και τον έχασες, τότε λυπήσου που σε κάθε σου απολογισμό, θα μετριέται ως απουσία.

Είναι δύσκολο να σου τύχει άνθρωπος πολλά υποσχόμενος. Ή μάλλον όχι, εύκολο είναι. Το δύσκολο έρχεται με την αδυναμία εκείνου του ανθρώπου να τηρήσει τις ενδόμυχές του υποσχέσεις. Όχι με τα λόγια του. Με τις πράξεις, με τα βλέμματά του. Να σε κάνει μια αγκαλιά και να ακουμπήσει την ψυχή σου. Να καλύψει τα κενά σου, να γεμίσει το μέσα σου ολόκληρο.

Είναι δύσκολο να σου τύχει άνθρωπος ανιδιοτελής. Να μην απαιτεί να πάρει πίσω ό,τι δίνει. Να ξέρει πού ανήκει κι αυτό να είσαι εσύ. Να μη χρειάζεται τίποτα παραπάνω απ’ αυτά που μπορείς να προσφέρεις. Να μιλάει για τ’ αστέρια και να βάζει κι εσένα μέσα. Να μη σου τάζει τον κόσμο, αλλά να σου δίνει τον εαυτό του.

Να βλέπει σε σένα αυτό που οι υπόλοιποι δεν κατάφεραν να δουν ποτέ. Να μιλάει για σένα με τρόπο που κανείς άλλος δε μίλησε. Να είσαι εσύ η πιο πολύτιμή του παρουσία. Και σε κάθε απολογισμό του, να τη μετράει πρώτη. Όχι επειδή σε κράτησε. Επειδή έμεινες.

Κι όλα αυτά τα παραπάνω να συνθέτουν εκείνον που σ’ ακούμπησε χωρίς καν να σε πλησιάσει. Που το άγγιγμα ψυχής ήταν απολαυστικότερο από ‘κείνο του κορμιού. Που τα λόγια του σήμαιναν πολλά, αλλά τα μάτια του περισσότερα. Και που έμαθες επιτέλους τι σημαίνει να ανήκεις ολοκληρωτικά σε κάποιον. Είτε αυτός ο κάποιος λείπει, είτε είναι παρών.

Στον επόμενό σου απολογισμό λοιπόν, να μετρήσεις καλά τις παρουσίες και τις απουσίες. Να ξέρεις ποιος έμεινε και ποιον κράτησες εσύ. Να μετρήσεις πρώτο τον πιο σημαντικό σου. Να καταλάβεις τη σημασία που έχει στη ζωή σου, να αποφασίσεις αν αξίζει να είναι η ζωή σου ολόκληρη. Και μην επικεντρωθείς στις απουσίες. Οι άνθρωποι εκείνης της κατηγορίας είναι εκεί για κάποιο λόγο.

Στις παρουσίες να ξοδεύεσαι. Είτε αυτές είναι πολλές, είτε είναι μόνο μία. Στις παρουσίες και στους ανθρώπους που σου αποδεικνύουν καθημερινά τους λόγους που ανήκουν στο παρόν σου. Ή στον άνθρωπο που ξέρεις ότι θα ανήκει και στο μέλλον σου. Αυτόν τον άνθρωπο να τον κρατήσεις όσο πιο πολύ μπορείς. Και σε κάθε του αμφίβολη στιγμή να είσαι εκεί και να του λες «Άγγιξες το μέσα μου, δε φεύγω».

Πηγή: trelocosmos.blogspot.gr

Οι αγάπες έρχονται και φεύγουν, πάντα όμως υπάρχει αυτός ο έρωτας που έχει στιγματίσει την ύπαρξή σου. Αυτό το ένα άτομο που κάθε πρωί, τρέχει το πρόσωπό του στο μυαλό σου κι η πρώτη τζούρα απ’ το τσιγάρο σου είναι στο όνομά του.

Κάτι που για όλους μας είναι γνώριμο. Κανείς θα το αποκαλούσε μαγικό. Αυτό το δέσιμο με έναν άνθρωπο που σε κάνει να ξεχνάς να αναπνεύσεις. Δεν ενδιαφέρεσαι για τίποτα γύρω σου, ο κόσμος σου φαίνεται ασήμαντος, γιατί όλο τον κόσμο τον βλέπεις στα μάτια του ή τον έβλεπες.

Δεν έχει σημασία αν είναι εδώ ή αν ήταν εδώ, ίσως να μην ήταν και ποτέ. Ξέρεις όμως πως θα έρθει στη ζωή σου κάποια στιγμή για να την ταράξει. Νιώθεις πως οι ψυχές σας συνδέονται με μια μικρή λεπτή κλωστή κι αυτό σας κάνει να μην μπορείτε να μείνετε μακριά. Κάνετε έpωτα με τα μάτια.

Αν βρεθείτε μαζί σε ένα δωμάτιο, όλοι οι υπόλοιποι θα καταλάβουν πως εκείνη τη στιγμή είναι λες και τα σώματά σας ενώνονται, εσείς βέβαια ακόμα θα αναρωτιέστε. Όταν βρίσκεστε κοντά ο ένας στον άλλο, το πάθος είναι τόσο έντονο που τίποτα δεν μπορεί να σας σταματήσει από αυτό που η φύση όρισε.

Στο τέλος όμως αφού ηρεμήσει η επιθυμία και των δυο σας να κατασπαράξετε τα σώματά σας και να γίνετε ένα, μπορείτε να μιλάτε για όνειρα κι απορίες, για στιγμές άσχημες και μέρη ουτοπικά. Αρκεί να ακούτε τη φωνή του άλλου κι όλα είναι καλά, συνήθως οι συζητήσεις σας κρατούν περισσότερο απ’ το σeξ και τις απολαμβάνετε πιο έντονα. Μαζί νιώθετε ολόκληροι, συναίσθημα σπάνιο.

Είναι η πιο όμορφη σχέση που μπορούν να έχουν δύο άνθρωποι, η πιο αληθινή. Οι άνθρωποι όμως απ’ τη φύση τους, ό,τι αληθινό το φοβούνται. Έτσι κι εσείς χωρίζετε γιατί κάτι χαλάει, κάτι πάει λάθος. Τα καλύτερα ζευγάρια χωρίζουν χωρίς κανέναν απολύτως λόγο μιας και δεν μπορούν να αντέξουν την «τελειότητα» της σχέσης τους.

Χάνεστε και το κενό που μένει είναι πια τεράστιο. Όποιος και να ξαπλώσει δίπλα στο κρεβάτι σου, δεν είναι το ίδιο. Όσο βρίσκεστε σε απόσταση τα αισθήματα μεγαλώνουν. Η ζωή προχωράει και γνωρίζεις καινούρια άτομα και συμβιβάζεσαι, κάνεις πράγματα μαζί τους, γυρνάς τον κόσμο, αποκτάς χρήματα, πλέον έχεις ό,τι επιθυμούσες. Κάτι λείπει όμως.

Αυτό το κάτι που λείπει, σε κρατάει πάντα μισό βήμα πίσω. Του φωνάζεις πως το ξέχασες, πως δεν το χρειάζεσαι, πως πλέον μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό. Αυτό γελάει καθώς σε κοιτάει να παλεύεις με τον εαυτό σου για κάτι που έχει τελειώσει, κάτι που πλέον ανήκει στο παρελθόν. Όμως κάποιες αγκαλιές δεν ξεχνιούνται, κάποια «Σ’ αγαπάω» έχουν γραφτεί με ανεξίτηλο μελάνι και κανείς και τίποτα δεν κατάφερε να τα σβήσει.

Ο έpωτας ξεθυμαίνει, δε χάνεται. Δεν είναι πάγος να λιώσει, είναι φωτιά που φουντώνει και σε καίει ολόκληρο. Έτσι και γι’ αυτά τα άτομα, δε θα σταματήσεις ποτέ να νιώθεις τον έpωτα να σιγοκαίει.

Είναι αυτοί που αν μια μέρα ερχόντουσαν έξω απ’ την πόρτα σου, θα παρατούσες τα πάντα για να είσαι μαζί τους. Θα τα έκανες όλα ποuτάνα για μια ακόμη στιγμή ευτυχίας. Θα σε κάνανε για μια τελευταία φορά να πετάς ανάμεσα σε αγγέλους και θα σε προσγείωναν απότομα στον Άδη.

Αυτά τα άτομα ίσως και να είναι η καταστροφή σου, η πιο γλυκιά απότομη πρόσκρουση στο έδαφος. Μάντεψε όμως∙ πάντα αξίζει να πονάς για έναν μεγάλο έpωτα.

Επιμέλεια Κειμένου Ζωής Τεκέλογλου: Πωλίνα Πανέρη

Πηγή:pillowfights.gr