Είναι δύσκολη η αγάπη στις μέρες μας. Κυρίως, όταν πρόκειται για εκείνο το σπάνιο είδος, που ονομάζεται ανιδιοτελής. Εκείνο ντε, που κάνεις πράξεις δίχως να περιμένεις κανένα, μα κανένα αντάλλαγμα. Πράξεις τόσο τεράστιες που μπορούν να σώσουν ζωές. Κυριολεκτικά να σώσουν ζωές.

Ήταν οκτώ και κάτι, το βράδυ. Συνάντησα τον Λώρη Λοϊζίδη στις πρόβες για την καλοκαιρινή παράσταση «Ο Μπακαλόγατος».  Στο αμφιθέατρο επικρατούσε αναβρασμός. Στήσιμο σκηνικών, τεχνικοί πηγαινοέρχονταν, οι ηθοποιοί ετοιμάζονταν για την πρόβα της παράστασης. Καθίσαμε λίγο πιο πέρα για να μιλήσουμε. Του ζήτησα να μου πει για την ηρωική πράξη του– έτσι τη βλέπω εγώ- να γίνει δότης μυελού τον οστών. Ο ίδιος όμως, δεν το είδε ποτέ έτσι. Μου είπε, απλά,  πως είναι ένα δώρο που έκανε ο ίδιος στον εαυτό του. Τη χαρά να προσφέρει ζωή στον συνάνθρωπο του. Και άντε τώρα με αυτή την απάντηση να κάνεις, ολόκληρη, συνέντευξη και να μη σε πάρουν τα ζουμιά.

Λώρη, υπάρχει κάποια ερώτηση που δεν σου έχουν κάνει και θα ήθελες να σε ρωτήσουν, σε ότι αφορά τη δωρεά μυελού των οστών;

Αυτό που δε με ρωτάνε ευθέως, είναι αν πονάς κατά τη διαδικασία. Δεν είναι εντελώς ανώδυνη. Είναι σαν να δίνεις αίμα. Εγώ, έχω φοβία με τις βελόνες, δηλαδή και εμβόλιο να πάω να κάνω, το σκέφτομαι μια μέρα πριν. Πήγα, το έκανα και το χάρηκα γιατί έσωσα μια ζωή.

Πόσο χρόνο πήρε από τη στιγμή που σε ενημέρωσαν πως είσαι συμβατός μέχρι να κάνεις τη δωρεά;

Ένας μήνας ίσως και λιγότερο.

Πως αντέδρασε η οικογένεια σου όταν τους το ανακοίνωσες;

Χάρηκαν. Είναι ένα δώρο που κάνεις ουσιαστικά στον εαυτό σου. Δηλαδή, η χαρά του ανθρώπου είναι να προσφέρει. Με τη δωρεά προσφέρεις χωρίς να έχεις κόστος σε κάτι. Προσφέρεις το μεγαλύτερο δώρο, που είναι η ζωή.

Τι σκέφτεσαι σήμερα , όταν θυμάσαι εκείνη την περίοδο.

Δεν το σκέφτομαι αλλά όταν μου το θυμίζουν, νιώθω και πάλι χαρούμενος που βοήθησα κάποιον άνθρωπο, να βρει τη ζωή του.

Είχε περάσει από το μυαλό σου πως το άτομο που βοήθησες, ίσως να μην τα καταφέρει;

Δεν πέρασε από το μυαλό μου κάτι τέτοιο. Θεώρησα πως για να γίνει, σημαίνει πως ήταν για να πετύχει. Τουλάχιστον έτσι το ένιωσα εγώ. Ήμουν την κατάλληλη στιγμή, στον κατάλληλο τόπο για να μου κάνουν αυτό το τεστ με την μπατονέτα. Να πάρουν δείγμα σάλιου για ένα δευτερόλεπτο.

Έχεις μετανιώσει για κάτι που έχει σχέση με την εμπειρία σου ως δότης;

Όχι. Εγώ έκανα το καθήκον μου. Πιστεύω πως πρέπει να το κάνουν όλοι. Έρχονται και με ρωτάνε πολλοί αν πρέπει να το κάνω. Δεν υπάρχει άλλη απάντηση από το ναι. Δεν πονάς, δεν υποφέρεις. Είναι σαν να πηγαίνεις σε μια αιμοδοσία. Τίποτα παραπάνω.

Πως μπορούμε να ενθαρρύνουμε περισσότερο κόσμο- ειδικά τους νέους-να εγγραφούν ως εθελοντές δότες;

Πρώτα πρώτα πρέπει να γίνεται σωστή ενημέρωση. Να γίνει τρόπος ζωής. Και να γίνεται δειγματοληψία παντού. Το κάναμε κι εμείς μέσω των παραστάσεων μας. Σημαντικό είναι να γίνεται, όπου κινείται η νεολαία. Στα σχολεία, στο στρατό, στα πανεπιστήμια.

Λίγο πριν τελειώσει η συνέντευξη, θυμήθηκα πως πλησίαζε η γιορτή του πατέρα και φυσικά μπήκα στον πειρασμό να τον ρωτήσω, για τον ρόλο του ως πατέρας τριών παιδιών. Μου είπε πως τη στιγμή που γεννήθηκαν τα παιδιά του ένιωσε το βάρος της ευθύνης. «Αλλάζει η ζωή σου. Βάζεις προτεραιότητες και δίνεις την ενέργεια και την αγάπη σου εκεί.» Μια δική τους, αυθόρμητη, αγκαλιά τον κάνει να λιώνει, δείχνοντας του πόσο πολύ τον αγαπούν και τον έχουν ανάγκη.  Στην ερώτηση για το τι επιθυμεί για εκείνα, είπε πως θέλει να είναι καλοί άνθρωποι. Να πορευτούν με τις δικές τους δυνάμεις, την προσωπικότητα τους. Να αγαπούν και να αγαπιούνται.

Με το τέλος της συζήτησης- συνέντευξης ένιωθα μια “καθαρότητα”. Ο Λώρης, έχει από εκείνες τις σπάνιες αύρες- ήρεμος, σταθερός και παρών. Η κουβέντα μαζί του σε γεμίζει ενέργεια, χωρίς φασαρία. Φεύγεις με καθαρό μυαλό και νιώθεις ότι απλώς, σου έκανε καλό.

Γίνε κι εσύ εθελοντής δότης μυελού των οστών.
Γίνε ο λόγος που κάποιος θα ζήσει. 

Το πρωί, καθ’ οδόν για τη δουλειά, έφτιαχνα στο μυαλό μου για το πώς θα περνούσα το βράδυ μου. Σκόπευα να παραγγείλω φαγητό, θα φορούσα τις πιτζάμες μου και θα καθόμουν αναπαυτικά στον καναπέ μου, βλέποντας ταινίες. Και τώρα; Είμαι σταθμευμένη από τις 7 και 14 στο ΓΣΠ περιμένοντας την παρέα μου, για να πάμε στη συναυλία του Οικονομόπουλου. Τι ντελίριο πια με αυτόν τον άνθρωπο, βρε παιδί μου! Δεν είχα καθόλου όρεξη για τέτοιες καταστάσεις. Ήμουν πολύ κουρασμένη, έκανε κρύο, το μακιγιάζ δεν μου πέτυχε και δεν έφταναν αυτά, με ενημέρωσαν να μην πάρω τίποτα φαγώσιμο μαζί μου, γιατί δεν επιτρεπόταν. Δεν κάνω για τέτοια πράγματα. Εγώ στις 8 και 30 μπαίνω σε διαδικασία ύπνου και η συναυλία ξεκινάει στις 9. Ο λόγος που δέχτηκα να βγω, Παρασκευή βράδυ, είναι επειδή η φίλη μου (διπλανές από το δημοτικό) μου είχε πει πολλές φορές για να βγούμε και πάντα της έλεγα όχι, και επειδή σε ένα οικογενειακό τραπέζι έπεσε η ατάκα πως έχω αρχίσει να «παθαίνω» Κωνσταντίνο Κατακουζηνό, τρόμαξα λίγο και είπα, άντε ας πάω. Άλλωστε, είναι ωραίο τυπάκι και πάντα περνάω καλά, όταν συναντιόμαστε.

Βρήκαμε τις θέσεις μας και εννοείται το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να πάρουμε φαγητό. Ένα σουβλάκι και μια μπύρα μετά, περίμενα να δω, ό,τι ήταν να δω. Και η ώρα περνούσε και περνούσε αλλά η συναυλία δεν έλεγε να ξεκινήσει. Να ναι καλά ο dj που έπαιζε ωραία μουσική και περνούσε, κάπως, ευχάριστά η ώρα. Καθώς ανακάτευα στο κινητό μου, άκουσα δυο κορίτσια να λένε πως ήρθαν να ακούσουν τον ψυχολόγο τους να τραγουδά και μου έκανε τρομερή εντύπωση. Μωρέ μπράβο! Σπούδασε και ψυχολογία! Δε θυμάμαι να το είχα διαβάσει κάπου αυτό αλλά για να το λένε, αλήθεια θα ναι. Στις 10 έσβησαν, επιτέλους, τα φωτά για να ξεκινήσει η συναυλία  και σε αυτό το σημείο θέλω να πω στον εαυτό μου ένα μεγάλο μπράβο, γιατί ήταν μεγάλη υπέρβαση να μην είμαι στο κρεβάτι μου τέτοια ώρα.

Τη στιγμή που έπεσε το σκοτάδι  και ο κόσμος χειροκροτούσε, είδα μια θάλασσα από αναμμένες οθόνες κινητών να γεμίζει την αρένα. Πως αλλάζουν οι καιροί. Είχα να πάω σε συναυλία από τότε που ανάβαμε αναπτήρες για να δημιουργήσουμε ατμόσφαιρα, στις μπαλάντες. Χριστέ μου, μέχρι κι οι αναμνήσεις μου έχουν αρχίσει να γίνονται αντίκες. Τέλος πάντων, επιστροφή στο θέμα μας. Στην αρχή, είχα απογοητευτεί γιατί οι μεγάλες οθόνες δε λειτουργούσαν όπως και ο φωτισμός και όσοι είμασταν στα πάνω διαζώματα, δεν μπορούσαμε να δούμε, σχεδόν, καθόλου. Μετά την έναρξη του προγράμματος και το μπαλέτο ήρθε η ώρα να βγει ο Οικονομόπουλος. Και βγήκε. Και γίνεται ο κακός χαμός. Τελειώνοντας το πρώτο του τραγούδι, ζήτησε συγγνώμη από το κοινό, πολλές φορές, γιατί ενώ είχαν ετοιμάσει ένα πολύ ωραίο σόου, αντιμετώπιζαν αυτό το τεχνικό πρόβλημα από την προηγουμένη μέρα. Αλλά υποσχέθηκε, μαζί με τους συνεργάτες του, να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό. Και ξεκινάει να τραγουδά και το κοινό να παραληρεί και ξαφνικά, σαν από θαύμα – όντως σαν από θαύμα- οι οθόνες να φτιάχνονται και να ξεκινά ένα σόου με led και μουσική και οι δίπλα και οι από πίσω και οι μπροστινοί και όλο το στάδιο να τρελαίνεται, κι εγώ να μένω, να κοιτάζω αποσβολωμένη. Και να τραγουδά το «Όσο τίποτα σε θέλω» και να φωνάζουν οι από πίσω: «Α ρε ψυχολόγε τι μας κάνεις;».

Κι να αλλάζει τραγούδι με τραγούδι και να τραγουδάει ο Νίκος  «Ό, τι νιώθεις δεν το δείχνεις, μαχαιριές μόνο μου ρίχνεις, αποφεύγεις και δε θέλεις, την αλήθεια να μου πεις» και οι θεατές να χορεύουν ζεϊμπέκικο, ανάμεσα στα καθίσματα. Σεβντάς είναι αυτός. Άμα δεν τον χορέψεις, άμα δεν τον κλάψεις ή δεν τον ζήσεις σε όλο το μέσα σου με τραγούδι, γιατρειά δε βρίσκεις. Και τότε αντιλήφθηκα πως πήρε με άριστα το «πτυχίο» του. Εμ, δεν είναι λίγο πράγμα να αγγίζεις ψυχές. Είναι πολύτιμες και αναντικατάστατες. Αυτό και η πίστη θα είναι πάντα, ό,τι καλύτερο θα έχει στο βιογραφικό του.