Ερμηνεύοντας… Ελένη Φουρέιρα ο Bilal Hassani  έκλεψε τις εντυπώσεις στον εθνικό τελικό της Γαλλίας για την Eurovision και εξασφάλισε το “χρίσμα”΄της χώρας για το Τελ Αβίβ!

Ο 19χρονος τραγουδιστής, που ξεκίνησε από το “The Voice” και κάνει τα πρώτα του επιτυχημένα βήματα στη μουσική, έχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας, όχι μόνο για το μεγάλο ταλέντο του, αλλά και για την εμφάνισή του, καθώς, έχει παραδεχθεί πως είναι ομοφυλόφιλος και λατρεύει να φοράει περούκες.

Ο Bilal κέρδισε τον τελικό της Γαλλίας και θα εκπροσωπήσει τη χώρα με το τραγούδι “Roi”, ενώ γνώρισε την αποθέωση όταν ερμήνευσε το “Fuego”, το οποίο συνεχίζει τη σαρωτική του επιτυχία ανά την Ευρώπη σχεδόν δέκα μήνες μετά τον περσινό διαγωνισμό! Μέσω των stories του Instagtram, η Ελένη Φουρέιρα ευχήθηκε “καλή επιτυχία” στον 19χρονο, δημοσιεύοντας στιγμιότυπα από τη στιγμή που ερμηνεύει το τραγούδι της και εκείνος τα αναδημοσίευσε, ευχαριστώντας την για την υποστήριξη.

Γυμναστείτε και παράλληλα βελτιώστε τη διάθεσή σας

Κατά τη διάρκεια της γυμναστικής εκκρίνονται ορμόνες, όπως σεροτονίνη και ενδορφίνες, οι οποίες σχετίζονται με την καλή διάθεση.

Παράλληλα, η γυμναστική συνδράμει κατευναστικά σε περιπτώσεις άγχους ή έντονου θυμού, βοηθώντας το μυαλό να ξεχαστεί και χαλαρώνοντας τους μυς. Για αυτούς τους λόγους, η άσκηση θεωρείται ευεργετική για τη σωματική, αλλά και την ψυχική μας υγεία.

Το παρακάτω πρόγραμμα γυμναστικής αποτελείται από πέντε ασκήσεις, οι οποίες θα σας χαρίσουν ενέργεια και θα ανεβάσουν τη διάθεσή σας.

Φορέστε, λοιπόν, τα αθλητικά σας και πατήστε το play.

Πηγή : vita.gr

Χωρισμός, θάνατος, απώλεια κάθε είδους, είναι καταστάσεις που μας προκαλούν τεράστιο πόνο που, ως επί το πλείστον, αρνούμαστε να τον αποδεχτούμε και να τον διαχειριστούμε. Προτιμάμε να τον καταχωνιάζουμε και να τον αποφεύγουμε. Είμαστε «καλωδιωμένοι», είναι μέρος της φύσης μας, ν’ αποφεύγουμε τον πόνο και να επιζητούμε την ευχαρίστηση.

Αυτό που ίσως δεν συνειδητοποιούμε είναι πως ο πόνος που δεν αντιμετωπίζεται, ενσωματώνεται στο νευρικό μας σύστημα και κάνει την εμφάνισή του κάθε φορά που βιώνουμε αντίστοιχες εμπειρίες με αυτές του παρελθόντος. Κάθε κατάσταση ή συμπεριφορά που μας πυροδοτεί, κάθε φορά που αντιστεκόμαστε και αντιδρούμε σε κάτι, είναι το παρελθόν που μας χτυπά την πόρτα, είναι ο πόνος που ζητά αναγνώριση.

Ο πόνος που δεν αντιμετωπίζεται την κατάλληλη στιγμή (τη στιγμή που συμβαίνει, στο παρόν) γίνεται χρόνιος πόνος και οδηγεί σε έλλειψη συναισθηματικής ισορροπίας, εθισμούς και κατάθλιψη. Για να απελευθερωθεί ο πόνος χρειάζεται να γίνει αποδεκτός και να βιωθεί. Και είναι τότε που ωριμάζουμε, που γινόμαστε συμπονετικοί, που αναπτύσσουμε ανθεκτικότητα, που διευρύνουμε την αυτεπίγνωσή μας και αποκτούμε εμπιστοσύνη στον εαυτό και τη δύναμή μας.

Και η ευχαρίστηση και ο πόνος είναι μέρος της ζωής, αλληλοσυμπληρώνονται. Δεν μπορεί να υπάρξει το ένα, αν δεν υπάρχει το άλλο. Και θα τολμήσω να πω πως ο πόνος αυξάνει την ένταση και την ποιότητα της χαράς. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι, όπως όλα τα συναισθήματα, είναι κι αυτά παροδικά. Έρχονται και φεύγουν. Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε αποτελεσματικότερα τον πόνο (και όλα τα επώδυνα συναισθήματα);

Το πρώτο βήμα είναι να είμαστε πρόθυμοι να τα αναγνωρίσουμε και ν’ ασχοληθούμε μαζί τους. Μπορούμε να παρομοιάσουμε τα συναισθήματα με επισκέπτες που έρχονται να μείνουν για λίγο μαζί μας και μετά αναχωρούν. Οι επισκέπτες δεν έρχονται με άδεια χέρια, όλο και κάποιο δώρο φέρνουν. Τα καλωσορίζουμε, λοιπόν, και τα παρατηρούμε.

Πώς μοιάζουν; Έχουν μορφή ή χρώμα; Πού και πώς εμφανίζονται στο σώμα μας; Έχουν ηλικία; Μετά, και αφού θα έχουμε γνωριστεί καλύτερα, ονοματίζουμε το συναίσθημα, για παράδειγμα «Αυτός είναι θυμός/φόβος/πόνος», και συζητάμε μαζί του. Είμαστε περίεργοι και θέλουμε να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει και όχι να επικρίνουμε και να καταδικάσουμε. Τι θέλεις να μου πεις; Τι χρειάζεσαι; Γιατί εμφανίστηκες τώρα; Τι δώρο μου φέρνεις;

Τέλος, επιστρατεύουμε όσο περισσότερη καλοσύνη και συμπόνια μπορούμε για τον εαυτό μας. Αν ένας αγαπημένος φίλος αισθανόταν όπως εμείς τώρα και το μοιραζόταν μαζί μας, πώς θα νιώθαμε, πώς θα τον ακούγαμε, τι θα του λέγαμε; Αν μοιραζόμασταν αυτό που νιώθουμε τώρα μ’ έναν αγαπημένο φίλο, τι είναι πιθανό να μας έλεγε, πώς θα μας φερόταν; Ποιες λέξεις ή κινήσεις θα μας παρηγορούσαν και θα μας έκαναν να νιώσουμε καλύτερα;

Τα συναισθήματα εξυπηρετούν κάποιο σκοπό κι όταν τα απελευθερώσουμε, δημιουργούμε χώρο για πιο θετικές εμπειρίες. Στην πραγματικότητα, διαρκούν λίγα λεπτά (τα μωρά τα ξεπερνούν πολύ γρήγορα), αυτό που μας κάνει να διατηρούμε και να καταπιέζουμε ένα συναίσθημα είναι η αντίσταση που νιώθουμε σ’ αυτό. Η διαδικασία του πένθους διαρκεί περίπου 1 χρόνο. Αν μετά από 2-3 χρόνια εξακολουθείτε να πενθείτε, τότε πιθανότατα το απολαμβάνετε. Ο πόνος είναι το μέσο «έσχατης ανάγκης» που χρησιμοποιεί το σώμα για να μας ειδοποιήσει πως κάτι δεν πάει καλά στη ζωή μας.

Είμαστε συμπονετικοί με τους άλλους επειδή γνωρίζουμε, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, τι νιώθουν όταν πονάνε. Ο πόνος είναι παγκόσμιος και μας συντροφεύει όλους. Αλλά ακόμη κι αν δεν έχουμε βιώσει ποτέ αυτό που ζουν, μπορούμε να φανταστούμε τα επώδυνα συναισθήματα που νιώθουν (χάρη στους κατοπτρικούς νευρώνες).

Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να επεκτείνουμε το αίσθημα της συμπόνιας και στον εαυτό μας (για όλα όσα βιώνουμε). Να γίνουμε ο καλύτερος φίλος του εαυτού μας και να τον φροντίζουμε με τρυφερότητα, στοργή και αγάπη.

Θα φτάσω στο σημείο να πω (αυτό έχει δείξει η εμπειρία μου) πως τα δυσάρεστα και επώδυνα συναισθήματα είναι πολύτιμα, γιατί είναι αυτά που υποστηρίζουν την ανάπτυξη και την εξέλιξή μας. Ο πόνος υπάρχει για να μας δείξει το σωστό δρόμο, αυτόν της ενδοσκόπησης, της ευαλωτότητας και της αυτογνωσίας. Σμιλεύει και πλάθει την ύπαρξή μας μετουσιώνοντας το εσωτερικό σκοτάδι σε φως. Μετά από κάθε εσωτερικό θάνατο ακολουθεί μια προσωπική μεταμόρφωση και αναγέννηση.

Είναι πολύ εύκολο να εγκλωβιστείς στο παρελθόν· γι’ αυτό καλό είναι να έχεις κάτι να σου υπενθυμίζει να μένεις στο παρόν. Στο χωριό με τις Δαμασκηνιές χρησιμοποιούμε μια καμπάνα. Όταν ακούμε την καμπάνα, αρχίζουμε να εισπνέουμε και να εκπνέουμε ενσυνείδητα και να λέμε: «Ακούω την καμπάνα. Αυτός ο υπέροχος ήχος με επαναφέρει στο αληθινό μου σπίτι»

Το αληθινό μου σπίτι βρίσκεται στο εδώ και στο τώρα. Το παρελθόν δεν είναι το αληθινό μου σπίτι. Ίσως να θέλεις να πεις στο παιδάκι μέσα σου ότι το παρελθόν δεν είναι το σπίτι σας· το σπίτι μας είναι εκεί όπου μπορούμε να ζήσουμε πραγματικά τη ζωή μας. Εδώ, στο παρόν, μπορούμε να βρούμε όλη τη θρέψη και την ίαση που χρειαζόμαστε. Μεγάλο μέρος του φόβου, της ανησυχίας και της αγωνίας που βιώνουμε οφείλεται στο γεγονός ότι το εσωτερικό παιδί δεν έχει απελευθερωθεί.

Αυτό το παιδί φοβάται να βγει στο παρόν· αλλά η ενσυνείδηση, η αναπνοή σου, μπορεί να βοηθήσει αυτό το παιδί να αντιληφθεί ότι είναι ασφαλές και ότι μπορεί πια να είναι ελεύθερο. Όταν συνειδητοποιούμε ότι έχουμε τη συνήθεια να ξαναπροβάλουμε παλαιότερες καταστάσεις και να αντιδρούμε σε νέες καταστάσεις σαν να επρόκειτο για τις παλιές, αρχίζουμε να παρατηρούμε πότε παράγεται αυτή η ενέργεια της συνήθειας.

Τότε μπορούμε να υπενθυμίσουμε στοργικά στον εαυτό μας ότι έχουμε κι άλλη επιλογή. Ότι μπορούμε να δούμε τη στιγμή όπως είναι, να αντιληφθούμε δηλαδή ότι πρόκειται για μια νέα στιγμή, και να αφήσουμε το παρελθόν στην άκρη, για να το κοιτάξουμε αργότερα με πιο συμπονετικό βλέμμα.

Μπορούμε να βρούμε τον χρόνο και τον χώρο – όχι όταν είμαστε απασχολημένοι με άλλα πράγματα, αλλά σε μια στιγμή ηρεμίας – για να πούμε στο πονεμένο, πληγωμένο παιδί μέσα μας ότι δε χρειάζεται να υποφέρει άλλο.

Μπορούμε να το πάρουμε από το χέρι και να το προσκαλέσουμε να έρθει μαζί μας στο παρόν, να δει με τα ίδια του τα μάτια όλα τα θαύματα της ζωής που βρίσκονται μπροστά μας εδώ και τώρα: «Έλα μαζί μου, γλυκό μου παιδί. Έχουμε μεγαλώσει πια. Δεν χρειάζεται πια να φοβόμαστε. Δεν είμαστε πια ευάλωτοι. Δεν είμαστε πια εύθραυστοι. Δεν είμαστε πλέον αναγκασμένοι να φοβόμαστε».

Πρέπει να διδάξεις το παιδί μέσα σου. Πρέπει να το προσκαλέσεις να έρθει να ζήσει μαζί σου στο παρόν. Φυσικά, μπορούμε να στοχαζόμαστε συνειδητά το παρελθόν και να μαθαίνουμε από αυτό, αλλά όταν το κάνουμε, πρέπει να μένουμε ριζωμένοι στο παρόν. Όταν πατάμε γερά στο παρόν, μπορούμε να κοιτάξουμε με μαεστρία το παρελθόν και να διδαχτούμε από αυτό χωρίς να του επιτρέψουμε να μας απορροφήσει και να μας κατακλύσει.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Thich Nhat Hanh «Φόβος

Οι φίλοι, συγγενείς και συνεργάτες του Θέμου Αναστασιάδη θα πουν σήμερα το τελευταίο «αντίο» στον δημοσιογράφο.

Ο Θέμος Αναστασιάδης έφυγε από τη ζωή την Τρίτη, σε νοσοκομείο της Ζυρίχης, στα 61 του χρόνια. Τον τελευταίο 1,5 χρόνο έδινε μάχη με τον καρκίνο.

Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί στον Ιερό Ναό της Παναγίας Ελευθερώτριας στην Κηφισιά (Πολιτεία-Κοκκιναράς) στις 13:30

Πηγή : athens,agazine.gr

Οι παίκτες της ελληνικής ομάδας έγιναν γνωστοί και πριν λίγες ώρες ανακοινώθηκαν και οι Τούρκοι! Ωστόσο ο φίλος μας ο Ατζούν δεν μας τα λέει καλά αφού στους Τούρκους υπάρχει μια μεγάλη πρόκληση!

Ποια είναι αυτή; Ως γνωστόν οι 2 ομάδες θα αποτελούν από 12 παίκτες, όμως στην τουρκική ομάδα αντί για 6 γυναίκες και 6 άνδρες, υπάρχουν 7 άνδρες και 5 γυναίκες! Μια εξέλιξη που σαφώς ευνοεί τους αντιπάλους μας!

Δείτε την φωτογραφία ντοκουμέντο με τους 12 Τούρκους παίκτες και θα καταλάβετε: