Δυναμική, δημιουργική και διαρκώς ανήσυχη, η Αθηνά είναι ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην εκπαίδευση, τον πολιτισμό και την προσφορά. Πίσω όμως από την εξωστρέφεια και τη συνεχή δράση κρύβεται μια πιο ευαίσθητη πλευρά, που βρίσκει δύναμη στη σιωπή, στην ποίηση, στον χορό και στους ανθρώπους που αγαπά. Με αφορμή τον επαναδιορισμό της στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου, μιλά για τη ζωή, τη δύναμη, τον πολιτισμό και το όραμά της για μια Ορχήστρα ανοιχτή και προσβάσιμη σε όλους.

Ποια Αθηνά γνωρίζουν οι άλλοι και ποια Αθηνά δεν βλέπει εύκολα ο κόσμος;

Ο κόσμος συνήθως βλέπει την Αθηνά της δράσης: μια γυναίκα δυναμική, εξωστρεφή, γεμάτη ενέργεια, που είναι πάντα στην πρώτη γραμμή της προσφοράς και των πολιτιστικών δρώμενων. Βλέπουν έναν άνθρωπο που χαμογελά στις δυσκολίες και αναλαμβάνει ευθύνες χωρίς να διστάζει, συμμετέχοντας ενεργά σε ό,τι συμβαίνει γύρω του. Αυτό όμως που δεν φαίνεται εύκολα είναι η ανάγκη μου για ηρεμία και απομόνωση, για να ανασυγκροτήσω τις δυνάμεις μου. Η ανάγκη μου να αποτραβιέμαι για έναν εσωτερικό διάλογο. Όπως όλοι, έχω τις δικές μου αμφιβολίες και μια πιο ευάλωτη πλευρά. Πίσω από την καθημερινή κίνηση, είμαι ένας άνθρωπος βαθιά ερωτευμένος με το φεγγάρι και τις σιωπές του. Εκεί, στη σιωπή της νύχτας, βρίσκω την απόλυτη ισορροπία μου και τη δύναμη να συνεχίζω. Η προσπάθεια να κρατάω τις ισορροπίες μου είναι μια προσωπική, εσωτερική διαδρομή που γίνεται πάντα αθόρυβα.

Η μάχη του πατέρα σας με τον καρκίνο ήταν μια εμπειρία που σας σημάδεψε. Τι άλλαξε μέσα σας από εκείνη την περίοδο και πώς ορίζετε σήμερα τη δύναμη και την αξία της ζωής;

Όταν ο καρκίνος χτυπά την πόρτα του ίδιου σου του σπιτιού και βλέπεις τον πατέρα σου να δίνει αυτή τη μάχη, η ψευδαίσθηση ότι είμαστε άτρωτοι γκρεμίζεται αμέσως. Βλέποντας τον δικό μου άνθρωπο, τον πατέρα μου, συνειδητοποίησα με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο πόσο εύθραυστοι είμαστε. Εκείνη η περίοδος άλλαξε ριζικά τη σχέση μου με τον χρόνο: σταματάς να αναβάλλεις την ευτυχία ή την αγάπη για το μέλλον. Μαθαίνεις να εκτιμάς το “τώρα” να απολαμβάνεις τις μικρές καθημερινές στιγμές και να ξεδιαλέγεις ακαριαία το ουσιώδες από το ασήμαντο. Σήμερα, έχοντας αυτό το βίωμα, η φράση “δύναμη – ζωή” για μένα σημαίνει ανθεκτικότητα και επιλογή, δεν σημαίνει την απουσία φόβου.  Σημαίνει να τιμάς την κάθε μέρα που σου χαρίζεται, να κοιτάζεις τις δυσκολίες στα μάτια και να επιλέγεις συνειδητά να προχωράς μπροστά, μετατρέποντας τον πόνο της απώλειας ή του φόβου σε δημιουργική ενέργεια και προσφορά στους γύρω σου.

Η Αθηνά με τα παιδιά της.

Είστε ένας άνθρωπος με έντονο ανήσυχο πνεύμα και ιδιαίτερη ενασχόληση με την τέχνη και τον πολιτισμό. Από πού πηγάζει αυτή η ανάγκη να αναζητάτε συνεχώς νέες ιδέες, νέες εμπειρίες και τρόπους να συμμετέχετε στα πολιτιστικά δρώμενα;

Η ανάγκη αυτή πηγάζει από μια βαθιά, έμφυτη περιέργεια για τον κόσμο, αλλά πάνω από όλα το γεγονός ότι αγαπά βαθιά τον άνθρωπο, ακριβώς έτσι όπως είναι, με όλες τις αδυναμίες του. Με γοητεύει απίστευτα η γνωριμία με καινούριους ανθρώπους, το να ανακαλύπτω τις ιστορίες τους και να συνδέομαι μαζί τους. Αυτή η βιωματική σχέση με την ανθρώπινη ύπαρξη καθορίζει και την επαγγελματική μου πορεία αφού εδώ και 28 χρόνια υπηρετώ ως εκπαιδευτικός στη Σχολή Τυφλών. Η καθημερινή μου επαφή με τα άτομα αυτά, μου έμαθε να “βλέπω” τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής. Όταν ζεις καθημερινά τη δύναμη της θέλησης και την ανάγκη για έκφραση μέσα από άλλες αισθήσεις, το δικό σου πνεύμα δεν μπορεί να ησυχάσει.  Αυτό το ανήσυχο πνεύμα εκφράζεται απόλυτα και μέσα από τις μεγάλες μου αγάπες, το χορό και την ποίηση. Για μένα ο μεγάλος μου «έρωτας» είναι ο Ελύτης. Η ποίηση του είναι γεμάτη φως, ήλιο, θάλασσα και μια αδιαπραγμάτευτη ελευθερία. Αυτή την ελευθερία συναντώ και στο χορό. Είναι η απόλυτη εκτόνωση μου, μια αληθινή ανάσα. Όταν χορεύω νιώθω ελεύθερη, βιώνω συναισθήματα πρωτόγνωρα και είναι σαν να ζω σε έναν άλλο κόσμο, μακριά από τα βάρη της καθημερινότητας. Ποίηση και χορός λοιπόν είναι οι δικοί μου δίοδοι διαφυγής. Παράλληλα, αυτή η ανάγκη τρέφεται από τις ρίζες μου. Το χωριό μου, η Άλωνα, είναι η μεγάλη μου αγάπη και το καταφύγιό μου. Ο πολιτισμός για μένα ξεκινά από την κοινότητα. Αυτό το καλοκαίρι, η συμβολή μου στην επιτυχία του Φεστιβάλ Άλωνας δεν ήταν απλώς μια ενασχόληση, αλλά μια εσωτερική ανάγκη να δώσω πίσω στον τόπο μου την αγάπη που με γεμίζει. Για μένα, η τέχνη και ο πολιτισμός δεν είναι ένα απλό χόμπι· είναι οξυγόνο. Είναι ο μοναδικός χώρος όπου μπορούμε να επικοινωνήσουμε ειλικρινά, να μοιραστούμε αξίες, να σπάσουμε τα σκοτάδια και να νιώσουμε ότι ανήκουμε σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μας. Όσο αναζητάς το καινούριο, όσο ερωτεύεσαι το ωραίο και προσφέρεις στον συνάνθρωπό σου, παραμένεις ζωντανός. Πιστεύω ακράδαντα ότι η στασιμότητα είναι ο πνευματικός θάνατος του ανθρώπου.

Πώς προέκυψε αρχικά η συμμετοχή σας στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου και τι σημαίνει για εσάς η απόφαση επαναδιορισμού στη θέση αυτή;

Η αρχική μου συμμετοχή ήταν το αποτέλεσμα της πολυετούς διαδρομής μου στην ειδική εκπαίδευση και της διαρκούς ενασχόλησης μου με τα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου μας. Ήταν μια πρόσκληση – πρόκληση να ενώσω τις δυνάμεις μου με ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο όραμα για τη μουσική παιδεία και την επιθυμία μου να προσφέρω στον πολιτιστικό ιστό της Κύπρου. Η εκπαιδευτική μου ιδιότητα και η ενασχόλησή μου με τον πολιτισμό λειτούργησαν ως γέφυρα για να συμβάλω στους σκοπούς του Ιδρύματος. Όμως, η μεγαλύτερη πηγή της δύναμής μου, το λιμάνι και η απόλυτη αδυναμία μου, είναι τα παιδιά μου. Με κάνουν περήφανη κάθε μέρα με τις πράξεις τους, με τον τρόπο που στέκονται στη ζωή. Είναι εκείνοι που στηρίζουν κάθε μου βήμα, κάθε νέα ιδέα που θα σκεφτώ να υλοποιήσω. Το δικό τους «Μπράβο μάμα, προχώρα» είναι το πιο δυνατό καύσιμο για μένα, ο λόγος που νιώθω ότι μπορώ να αναλάβω κάθε ευθύνη, όπως αυτή της Συμφωνικής Ορχήστρας. Ο επαναδιορισμός μου αποτελεί ύψιστη τιμή, αλλά κυρίως μια τεράστια ευθύνη. Τον εισπράττω ως μια ψήφο εμπιστοσύνης για το έργο που ήδη επιτελέσαμε στο Ίδρυμα, αλλά και ως μια δέσμευση να συνεχίσουμε με την ίδια αφοσίωση, ώστε η Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου να πάει ακόμα πιο ψηλά.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα ένας πολιτιστικός οργανισμός στην Κύπρο;

Το μεγαλύτερο αγκάθι είναι η προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανό το καλλιτεχνικό όνειρο σε ένα περιβάλλον γεμάτο πρακτικές και οικονομικές δυσκολίες. Είναι μια συνεχής μάχη ανάμεσα στην ανάγκη για οικονομική βιωσιμότητα και στην επιθυμία να προσφέρεις έργα με υψηλή αισθητική και διεθνή πνοή. Όμως, πέρα από τους πόρους, η πιο όμορφη και ουσιαστική πρόκληση είναι να αγγίξεις τις καρδιές των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των νέων. Το στοίχημα είναι να σπάσουμε τους αόρατους τοίχους που κάνουν την τέχνη να μοιάζει απόμακρη ή απρόσιτη, αλλά και τα σύνορα που την κρατούν εγκλωβισμένη μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα. Οφείλουμε να ξαναφέρουμε τον κόσμο κοντά στα πολιτιστικά δρώμενα, διασφαλίζοντας ότι οι οργανισμοί μας μπορούν να ταξιδέψουν μέχρι την περιφέρεια. Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι για λίγους, αλλά μια κοινή αγκαλιά που πρέπει να χωράει κάθε πολίτη, σε κάθε γωνιά του τόπου μας, χωρίς αποκλεισμούς.

Τι θα θέλατε να έχει πετύχει η Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου όταν ολοκληρωθεί η θητεία σας;

Μεγάλη μου επιθυμία είναι η Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου να μπει σε κάθε κυπριακό σπίτι, από τις πόλεις μέχρι το πιο απομακρυσμένο ορεινό χωριό. Θέλω να εδραιωθεί στη συνείδηση των πολιτών ως ένας ζωντανός, σύγχρονος και απόλυτα προσβάσιμος θεσμός. Έχοντας το βίωμα της Σχολής Τυφλών, επιθυμώ να αναπτύξουμε ακόμα περισσότερα βιωματικά προγράμματα, προσφέροντας προσβάσιμες μουσικές εμπειρίες για άτομα με οπτική ή άλλη αναπηρία. Παράλληλα, θέλω η Ορχήστρα να ανοίξει διάπλατα τα φτερά της για την ύπαιθρο, να ταξιδέψει παντού και να γίνει ένα με την κοινότητα μέσα από τοπικά φεστιβάλ, όπως αυτό της Άλωνας, γεφυρώνοντας την κλασική μουσική με τις ρίζες μας. Ταυτόχρονα, θέλω να μιλήσουμε στη γλώσσα των νέων, φέρνοντάς τους κοντά μας μέσα από καινοτόμα προγράμματα και σύγχρονες συνεργασίες που θα τους αποδείξουν ότι η ορχήστρα τούς αφορά. Στόχος είναι να ενισχύσουμε τη διεθνή μας παρουσία και να μην υπάρξει ούτε ένα παιδί ή νέος στην Κύπρο που να μην νιώσει τη μαγεία μιας ζωντανής συμφωνικής εμπειρίας.