Σε ηλικία 119 ετών πέθανε η Γιαπωνέζα, που είχε αναγνωριστεί επισήμως ως ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο.

Όπως ανακοίνωσαν σήμερα οι τοπικές αρχές, η Κάνε Τανάκα «έφυγε» από τη ζωή στις 19 Απριλίου.

Η Κάνε Τανάκα γεννήθηκε τη 2α Ιανουαρίου του 1903 στη Φουκουόκα (νοτιοανατολική Ιαπωνία). Εκείνη τη χρονιά οι αδελφοί Ράιτ πραγματοποίησαν την πρώτη μηχανοκίνητη πτήση και η Μαρί Κιουρί έγινε η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ.

Η υγεία της Κάνε Τανάκα ήταν σχετικά καλή, έως πρόσφατα και ζούσε σε έναν οίκο ευγηρίας στη γενέτειρά της. Εκεί της άρεσε να παίζει επιτραπέζια παιχνίδια, να λύνει προβλήματα μαθηματικών, ενώ είχε αδυναμία στη σόδα και τη σοκολάτα.

Σε μικρότερη ηλικία, η Τανάκα είχε ασχοληθεί με το εμπόριο, έχοντας αναλάβει μεταξύ άλλων ένα κατάστημα με νουντλς. Παντρεύτηκε το 1922, γέννησε 4 παιδιά και υιοθέτησε ένα πέμπτο.

Επρόκειτο να συμμετάσχει με το αναπηρικό αμαξίδιό της στη λαμπαδηδρομία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2021, όμως αρνήθηκε εξαιτίας της πανδημίας.

Όταν το βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες της απένειμε το 2019 τον τίτλο του γηραιότερου εν ζωή ανθρώπου στον κόσμο, την είχαν ρωτήσει ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή της. Εκείνη απάντησε: «Τώρα».

Στην καθημερινότητά της, ξυπνούσε στις 06.00 το πρωί και τα απογεύματά της τα αφιέρωνε στη μελέτη των μαθηματικών και την εξάσκηση στην καλλιγραφία.

Με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το Μεγάλο Σάββατο (ημερολογιακά) το πρωϊ, έχουμε την λεγόμενη «1η Ανάσταση», δηλαδή το προανάκρουσμα της Αναστάσεως που μεταδίδουν οι ύμνοι και της προσμονής της λυτρώσεως όλης της κτίσεως από την φθορά και τον θάνατο!

Το Μεγάλο Σάββατο στις 12.00 (δηλαδή ουσιαστικά την Κυριακή), έχουμε την ζωηφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας, την ήττα του θανάτου και της φθοράς και την αφή του Αγίου Φωτός στον κόσμο από το Πανάγιο Τάφο.

Κυριακή του Πάσχα στις 11.00 π.μ. ή το απόγευμα, τελείται ο «Εσπερινός της Αγάπης», όπου σε πολλές γλώσσες διαβάζεται το Ιερό Ευαγγέλιο και διατρανώνεται παγκοσμίως η νίκη του θανάτου και η εποχή της Καινούριας Διαθήκης, της χαράς και της Αναστάσιμης ελπίδας.

Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα των Παθών και της Αναστάσεως για όλους εμάς τους Πίστους;

Οι πιστοί βιώνουμε τα πάθη και την ανάσταση του Χριστού συμμετέχοντας ενεργά σε αυτά με «συμπόρευση», «συσταύρωση» και «συνανάσταση»! Ο Χριστός με την θέληση του (εκουσίως), έπαθε και ανέστη για να σωθούμε όλοι εμείς! Αυτό σημαίνει ότι δεν λυπούμαστε «μοιρολατρικά» για το Πάθος του, αλλά για τις δικές μας αμαρτίες και αφού μετανιώνουμε ειλικρινώς μπορούμε την αντικειμενική σωτηρία που χάραξε ο Χριστός να την κάνουμε και υποκειμενική προσωπική σωτηρία!

Πηγή : vimaorthodoxias.gr

Το Μεγάλο Σάββατο το πρωϊ γιορτάζουμε:
α) την Ταφή Του Κυρίου και
β) την Κάθοδο Του στον Άδη, όπου κήρυξε σε όλους τους νεκρούς. Έτσι Μεγάλη Παρασκευή το πρωϊ (ημερολογιακά), τελούνται οι εξής ακολουθίες: Ακολουθία των Μεγάλες Ωρών και στις 12.00 το μεσημέρι της Αποκαθηλώσεως, δηλαδή την Ταφή Του Κυρίου από τον Ιωσήφ τον Αριμαθαίας και το Νικόδημο τον Φαρισαίο, μέλος του Μ. Συμβουλίου και κρυφό μαθητή του Κυρίου.

Την Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ (ημερολογιακά) ψάλλονται τα Εγκώμια και έχουμε την περιφορά του Επιταφίου!

Πηγή : vimaorthodoxias.gr

Την Μεγάλη Παρασκευή έχουμε την Κορύφωση του θείου δράματος, τελείται η «Ακολουθία των Παθών» και θυμόμαστε και βιώνουμε τα Σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού μας. Δηλαδή:

α) Τα πτυσίματα
β) τα μαστιγώματα
γ) τις κοροϊδίες
δ) τους εξευτιλισμούς
ε) τα κτυπήματα
στ) το αγκάθινο στεφάνι και κυρίως την
ζ) Σταύρωση και
η) τον θάνατο του Χριστού μας.

Πηγή :

Ο Απρίλιος είναι η καρδιά της άνοιξης. Ακόμα και το λατινικό του όνομα, Aprilis, σήμαινε «άνοιγμα», και μολονότι ο Μάης έχει τη φήμη του ανθισμένου μήνα, ο Απρίλης είναι ο μήνας της πιο ξέφρενης ανθοφορίας.

Ξανθό τον λένε οι λόγιοι και οι λαϊκοί ποιητές, και ο ίδιος ο Σολωμός έβλεπε με την ποιητική του ματιά την αντίθεση της τραγικής ομορφιάς του μέσα στον χαλασμό της Επανάστασης του ’21.

Σε όλα τα έθιμα και τις παραδόσεις μας, ο Απρίλιος είναι ο μήνας της αναγέννησης. Διόλου τυχαία, το χριστιανικό Πάσχα είναι τοποθετημένο τούτο τον μήνα που όλα ζωντανεύουν, ενώ συνδέεται άμεσα με τις πανάρχαιες αντιλήψεις για τον θεό που τον χειμώνα πεθαίνει στην ακμή της νιότης του, τον Άδωνι, για να επιστρέψει ξανά στη ζωή και στο φως.

Το Πάσχα είναι η γιορτή που συμπτύσσει την απόλυτη χαρά της ζωής με την ίδια τη ματαιότητά της, με την ειρωνεία του εφήμερου. Χαρακτηριστικές οι παραδόσεις για τον αναστημένο από τον Χριστό Λάζαρο που, στη δεύτερη πια ζωή του, δεν γέλασε ποτέ ξανά μετά την τρομακτική εμπειρία του θανάτου, παρά μονάχα μία φορά, όταν είδε έναν που έκλεψε ένα πήλινο σταμνί.

Τότε, λέει η παράδοση, ο Λάζαρος χαμογέλασε πικρά λέγοντας: «Βρε τον ταλαίπωρο, ξεχνά πως κι ο ίδιος είναι ένα κομμάτι χώμα, όπως το σταμνί. Το ’να χώμα κλέβει τ’ άλλο».

Είναι αναρίθμητα τα έθιμα του Μεγαλοβδόμαδου και του Πάσχα στην Ελλάδα και διαφοροποιούνται από περιοχή σε περιοχή, κάποια όμως παραμένουν σταθερά, όπως τα κόκκινα αυγά. Το βάψιμο ήταν μια τελετουργική χρήση των άφθονων αυτή την εποχή αυγών, ενώ το ίδιο το αυγό αποτελεί σύμβολο της αναγέννησης της ζωής που βρίσκεται κρυμμένη και σιγομεγαλώνει μέσα στο τσόφλι της.

Μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα ανάπιαναν παλιότερα και το νέο προζύμι, αφού αυτό του Σταυρού, της 14ης Σεπτεμβρίου, έχει πια χάσει τη δύναμή του. Στις περισσότερες περιοχές, μάλιστα, το έφτιαχναν με νερό στο οποίο είχαν βράσει μυρωδικά και λουλούδια από τον Επιτάφιο, κι έτσι το προζύμι αυτό ήταν όχι μόνο ανοιξιάτικα ευωδιαστό, μα είχε και ξεχωριστή αξία.

Ο Απρίλης λέγεται, μεταξύ άλλων, και Αηγιωργιάτης, γιατί πέφτει αυτόν τον μήνα η γιορτή του Άη Γιώργη, αγίου δρακοντοκτόνου, γενναίου, νέου και ιδιαίτερα αγαπητού στους ανθρώπους της υπαίθρου, και όχι μόνο στην Ελλάδα. Την ημέρα αυτή γίνονταν αγωνίσματα στη φύση, ενώ ξεκινούσαν οι νομάδες κτηνοτρόφοι (Βλάχοι και Σαρακατσάνοι) τις ετοιμασίες για την πολυπόθητη επιστροφή στα αγαπημένα τους ψηλά βουνά.

Πηγή κειμένου: gastronomos.gr

Την Μεγάλη Πέμπτη γιορτάζουμε 4 γεγονότα :

α) Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Κύριο, δείχνοντας για το ποια πρέπει να είναι η διακονία των πιστών στην Εκκλησία.
β) Τον Μυστικό Δείπνο, δηλαδή την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.
γ) Την Προσευχή του Κυρίου, στο Όρος των Ελαιών και
δ) την Προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή του Πάθους του Κυρίου.

Πηγή : vimaorthodoxias.gr