Μια νέα ταινία έρχεται να προστεθεί στο κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ (Marvel Cinematic Universe). The Eternals είναι ο τίτλος και βασίζεται στο ομώνυμο κόμικ. Για πρώτη φορά, στη σειρά ταινιών της Μάρβελ που έχει κατακτήσεις μεγάλους και μικρούς σινεφίλ, θα υπάρχει ένας κωφός υπερήρωας! Ενώ συνήθως αποκαλούμε υπερήρωες τα άτομα με αναπηρία (λανθασμένα), ήρθε η ώρα να εκπροσωπηθούν από έναν υπερήρωα!

Ο λόγος για την Makkari και ο ρόλος ανήκει στην ηθοποιό Lauren Ridloff. Η ταινία αναμένετε να κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2020. Η ανακοίνωση έγινε το περασμένο Σάββατο κατά τη διάρκεια του San Diego Comic-Con, από τον πρόεδρο των στούντιο της Μάρβελ Kevin Feige.

Σύμφωνα με το EW, η ταινία The Eternals, αφορά ένα γένος γενετικά τροποποιημένων υπεράνθρωπων. Σχεδιασμένοι από τους Celestials, μια ομάδα από θεούς του διαστήματος, με σκοπό να προστατεύσουν το σύμπαν. Παράλληλα οι Celestials δημιούργησαν και τους κακούς Deviants, που αντιμετωπίζουν συχνά τους Eternals.

«Η ταινία αφορά αυτό το γκρουπ των υπέροχων αθανάτων που μέσα από το ταξίδι τους εξερευνούμε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και τι ανθρωπιά, στους καιρούς μας σε αυτόν τον πλανήτη» δήλωσε η σκηνοθέτης Chloe Zhao.

Η Ridloff, που είναι κωφή, θα είναι ο πρώτος υπερήρωας με κώφωση στον κόσμο της Μάρβελ. Έχει παίξει στη γνωστή σειρά The Walking Dead και έχει κερδίσει μια υποψηφιότητα το 2018 στα βραβεία Tony για τον ρόλο της στην αναβίωση του έργου Τα παιδιά ενός κατωτέρου Θεού. Το 2000 είχε κερδίσει τον τίτλο της Miss Deaf America.

Η σημασία του ρόλου και της πρωταγωνίστριας.

Η βασική είδηση δεν είναι η Μάρβελ και η ταινία της φυσικά. Αλλά το γεγονός ότι ένα βασικό ήρωα σε μια ταινία μεγάλου βεληνεκούς, θα τον υποδύεται ένα άτομο με αναπηρία. Και αυτό είναι το υπέροχο νέο, για την εκπροσώπησή της αναπηρίας στον κινηματογράφο.

Σύμφωνα με αναφορά από το USC’s Annenberg School for Communication and Journalism, το 2015, μόνο το 2,4% όλων των χαρακτήρων σε ταινίες είχαν κάποια αναπηρία. Άλλη αναφορά από το ίδρυμα Ruderman Family Foundation υπογραμμίζει ότι πολύ συχνά τους ρόλους των χαρακτήρων με αναπηρία τους υποδύονται ηθοποιοί χωρίς αναπηρία. Σε ποσοστό που αγγίζει το 95%!

Συνήθως οι άνθρωποι με αναπηρίες υποτιμούνται και ως αποτέλεσμα μένουν εκτός σε πολλές παραγωγές ταινιών. Η Ridloff μιλώντας στους New York Times το 2018 είπε πως παρόλο που αγαπά τις ταινίες δράσης, δεν περίμενε πως οι δημιουργοί ταινιών ήταν έτοιμοι να δουν πέραν της αναπηρίας της.

«Νιώθω ότι η υποκριτική είναι μια μελέτη της ανθρωπότητας και το αγαπώ αυτό. Δεν ξέρω αν οι διευθυντές του κάστινγκ είναι έτοιμοι να με δουν και να σκεφτούν πως αυτή η γυναίκα θα μπορούσε να είναι κάτι παραπάνω από κωφή. Θα ήθελα να είμαι υπερήρωας».

Κάπως έτσι όμως κατάφερε να κατακτήσει την Μάρβελ και σύντομα θα συμπρωταγωνιστεί με την Αντζελίνα Τζολί, τη Σάλμα Χάγιεκ, τον Ρίτσαρντ Μάντεν και άλλα μεγάλα ονόματα του Χόλυγουντ.

Ο χώρος του θεάματος και η αναπηρία.

Εκτός από τον κινηματογράφο, παρόμοια είναι η κατάσταση στην τηλεόραση και το θέατρο. Συχνά τα άτομα με αναπηρία χρησιμοποιούνται ως καρικατούρες. Άλλες φορές ως πηγή γέλιου, πειράγματος ή ακόμα και εκφοβισμού. Οι περισσότεροι ρόλοι αφορούν τον κακό χαρακτήρα μιας τηλεοπτικής σειράς με ελάχιστα καλά δείγματα. Φυσικά στην πλειοψηφία τον ρόλο τον υποδύονταν κάποιος ηθοποιός που δεν έχει αναπηρία.

Τηλεοπτικές σειρές, ταινίες και θεατρικά έργα χρησιμοποιούν την αναπηρία για να δραματοποιήσουν μια κατάσταση ή και ολόκληρο το έργο. Προκαλώντας τον οίκτο, την λύπηση και το δάκρυ του θεατή. Δημιουργώντας το στερεότυπο, πως ότι αφορά την αναπηρία πρέπει οπωσδήποτε να είναι κάτι δυσάρεστο, δύσκολο και δακρύβρεχτο. Σαν να μη γνωρίζουν πως και τα άτομα με αναπηρία έχουν χιούμορ, αυτοσαρκασμό, αληθινές ζωές και μεγάλους έρωτες.

Αν σκεφτώ το πόσες ταινίες αντέγραψαν τις επιλογές της Μάρβελ, ίσως μετά την προβολή της ταινίας να δούμε ανατροπή της κατάστασης. Περισσότερους πρωταγωνιστές ή και σε μικρότερους ρόλους, να εκπροσωπούνται από άτομα με αναπηρία. Δεν πιστεύω πως θα έπρεπε να είναι καθολική η αλλαγή. Η υποκριτική είναι μια τέχνη και δύσκολα την κατακτάς. Όμως το να σπάσει άλλο ένα στερεότυπο διακρίσεων για τα ΑμεΑ, είναι μια μεγάλη νίκη. Απέναντι στη μάχη για την ισότητα μεταξύ αναπηρίας και μη-αναπηρίας.

Βογιατζής Ηλίας

Πηγή: www.newsitamea.gr

Κάθε 27 χρόνια το κακό επισκέπτεται την πόλη του Ντέρι. Στο δεύτερο κεφάλαιο, τρεις δεκαετίες μετά, οι δρόμοι των κεντρικών χαρακτήρων διασταυρώνονται και πάλι. Μπορεί οι φίλοι από το Κλαμπ των Χαμένων να έχουν μεγαλώσει και να έχουν φύγει μακριά, αλλά ένα κρίσιμο τηλεφώνημα τους φέρνει πίσω εκεί όπου όλα ξεκίνησαν.