Τη Γιάννα Τερζή συνάντησε η κάμερα της εκπομπής του OPEN «Έλα Χαμογέλα» με αφορμή τις εμφανίσεις της στο El Convento Del Arte, όπου παρουσιάζει το πρόγραμμα «Δύση Κι Ανατολή».

Η γνωστή τραγουδίστρια μίλησε για την ζωή της στην Αμερική και τις εμπειρίες της εκεί:
«Δεν υπήρχε περίπτωση να μη φύγω στην Αμερική όταν μου δόθηκε η ευκαιρία, παρόλο που είχε ξεκινήσει να γίνεται κάτι εδώ για μένα. Έτσι πέρασαν 9 χρόνια στην Αμερική. Εγώ πήγα εκεί με τ’ όνειρο της τραγουδίστριας, όλες οι ευκαιρίες μου προέκυψαν από δεξιά κι αριστερά πόρτες».

Παράλληλα παραδέχθηκε πως είχε αποφασίσει να μην ασχοληθεί με τη μουσική όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά το «Όνειρό Μου» και η Eurovision ήταν η αφορμή για να αλλάξει την απόφασή της.

Πηγή : tralala.gr

Είναι δύσκολο να θέλει κανείς να δημιουργήσει βαθιές συνδέσεις με άλλους ανθρώπους, αλλά η έλλειψη εμπιστοσύνης να τον κρατά πίσω. Είναι ουσιαστικά επώδυνο. Τα καλά νέα είναι ότι είναι κάτι το οποίο μπορεί να αλλάξει δεν χρειάζεται να είμαστε για πάντα καχύποπτοι και απόμακροι από όλους. Τα άσχημα νέα είναι ότι αυτό το ζήτημα δεν αφορά τους άλλους, αλλά εμάς τους ίδιους.

Ας φέρω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε. Λίγο αφότου αποφοίτησα από τη σχολή, ξεκίνησα να κάνω συμβουλευτική σε θυμωμένους εφήβους, άτομα με προβληματικές συμπεριφορές. Πολλοί από αυτοί είχαν μεγαλώσει στο κέντρο της πόλης μου και αντιμετώπιζαν ψυχοκοινωνικούς στρεσογόνους παράγοντες, όπως βία, ναρκωτικά και μονογονεϊκές οικογένειες με οικονομικά προβλήματα.

Σε μια προσπάθεια να εξυπηρετήσω όσο περισσότερα παιδιά μπορούσα, επέλεξα μια θεραπευτική μέθοδο, την ομαδική συμβουλευτική που εστίαζε στη διαχείριση του θυμού και στις κοινωνικές δεξιότητες. Κι αυτό που άκουγα συνεχώς ήταν: «Δεν μπορώ να εμπιστευθώ κανέναν».

Είτε εργαζόμουν με γυναίκες, είτε με άντρες, αυτό ήταν η πιο συνηθισμένη δήλωση και η μεγαλύτερη πρόκληση για εμένα. Και καθώς τα χρόνια περνούσαν και αποκτούσα εμπειρία, ανακάλυψα ότι η έλλειψη εμπιστοσύνης ήταν μία από τους μεγαλύτερους αγώνες που δίνει ένας ασθενής.

Η εμπιστοσύνη είναι η βάση όλων των σχέσεων

Οι σχέσεις χτίζονται πάνω στην εμπιστοσύνη. Όταν δεν εμπιστευόμαστε τους άλλους, στερούμε από τον εαυτό μας την ανθρώπινη σύνδεση και την αυθεντική ζωή. Ίσως σχετίζεται με την έμφυτη δυσκολία μας να δείξουμε ευάλωτοι.

Ίσως κάποτε νιώθαμε ασφαλείς να μοιραζόμαστε τις ελπίδες, τα όνειρα και τους δαίμονές μας, αλλά όχι πια. Πολλοί από εμάς έχουν προδοθεί. Άλλοι ακόμα προσπαθούν να κλείσουν τις πληγές τους.

Γιατί η εμπιστοσύνη είναι τόσο δύσκολη;

Όσο περίεργο κι αν μας φαίνεται το «δεν εμπιστεύομαι κανέναν», στην πραγματικότητα σημαίνει «δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου». Και κατά τη διάρκεια της εργασίας μου στον συμβουλευτικό σταθμό με τους εφήβους, ο επόπτης μου μου τόνιζε πως όταν κάποιος μιλά συνεχώς για κάποιον άλλο, στην πραγματικότητα, μιλά για τον εαυτό του και για τον δικό του πόνο. Και ένας τρόπος να αποφύγουμε να νιώθουμε όλα εκείνα τα ανεπιθύμητα συναισθήματα είναι να τα περάσουμε σε έναν άλλο μέσω της προβολικής ταύτισης:

Η προβολή είναι η ασυνείδητη πράξη κατά την οποία προσδίδουμε ένα δικό μας εσωτερικό χαρακτηριστικό σε κάποιον άλλο. Τις περισσότερες φορές αυτό που προβάλουμε είναι ένα ανεπιθύμητο συναίσθημα ή χαρακτηριστικό. Οπότε προσδιορίζοντας τους άλλους ως ανεπιθύμητους ή ανειλικρινείς, μπορούμε να αποφύγουμε να νιώσουμε αυτά τα συναισθήματα για εμάς τους ίδιους.

Ταύτιση με τις προβολές των άλλων σημαίνει απώλεια της ικανότητάς μας να εμπιστευτούμε τις ίδιες μας τις αντιλήψεις, τις απόψεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Μας λείπει η ικανότητα να κατανοήσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο.

Σε βαθύτερο επίπεδο αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης στους άλλους αναπαριστά ένα ανώριμο εγώ που δεν έχει αναπτύξει ανθεκτικότητα και αντοχή στη σύγχυση. Φυσικά, αν μεγαλώσατε με μη υποστηρικτικούς και απαξιωτικούς φροντιστές, είναι εύκολο να καταλάβετε γιατί δυσκολεύεστε να εμπιστευθείτε. Γιατί να εμπιστευθείτε κάποιον, αν τα συναισθήματά σας δεν επιβεβαιώνονταν ποτέ ως παιδί;

Όταν σας λείπει αυτή η βάση, περιμένετε από τους άλλους ότι θα σας απογοητεύσουν και ότι δεν θα κρατήσουν το λόγο τους. Άλλωστε, αυτό δεν έκαναν και οι γονείς σας; Ο κίνδυνος του να αναμένετε ότι όλοι και συνεχώς θα μας απορρίπτουν είναι βαθιά ριζωμένος και αποτελεί μια σχεδόν αυτόματη σκέψη.

Όμως, οι άνθρωποι είμαστε προγραμματισμένοι να συνδεόμαστε. Και όταν απομονωνόμαστε από τους άλλους, στερούμαστε και τη σημαντικότερη σχέση της ζωής μας – τη σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Πώς να ξαναχτίσουμε την εμπιστοσύνη για τον εαυτό μας

1. Αναγνωρίστε ότι όλοι οι άνθρωποι αποτελούνται από «καλά» και «κακά» κομμάτια. Με άλλα λόγια, όλοι έχουμε ελαττώματα.

2. Αποδεχτείτε τις σκοτεινές, ανεπιθύμητες και πρωτόγονες πλευρές σας. Αλλάξτε αυτά που μπορείτε και αποδειχτείτε αυτά που δεν μπορείτε πλήρως να εξελίξετε.

3. Δουλέψτε με τον εαυτό σας για να χτίσετε αντοχή σε έντονα, δυνατά συναισθήματα, όπως εχθρικότητα, απόρριψη, σύνδεση και έρωτα.

4. Αποκτήστε συνείδηση των προβολών που κάνετε σε άλλους.

5. Αφήστε πίσω σας τις παρελθοντικές προδοσίες. Αντισταθείτε στην παρόρμηση να βυθιστείτε σε σκέψεις για το ποιος και γιατί σας αδίκησε.

6. Πιστέψτε ότι ο κόσμος είναι στο μεγαλύτερο μέρος του ένα ασφαλές μέρος και οι άνθρωποι έχουν και μια έμφυτη καλή πλευρά.

7. Μάθετε πως όταν κάποιος σας προδώσει, μπορείτε να αντέξετε τα άβολα συναισθήματα του θυμού, της απόρριψης, του πόνου και της αβεβαιότητας. Δεν θα καταρρεύσετε και δεν θα έρθει το τέλος του κόσμου.

8. Συγχωρέστε τον εαυτό σας για τις προβολές που κάνετε στους άλλους και για τις ευκαιρίες που έχετε χάσει κατά καιρούς. Ποτέ δεν είναι αργά και οι σχέσεις πετυχαίνουν αφού έχουμε έρθει σε επαφή και έχουμε μάθει τον εαυτό μας.

Linda Esposito, ψυχοθεραπεύτρια

Πηγή : ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

Για σένα έρωτας τι είναι; Πόσο αστεία και συνάμα παιδιάστικη ερώτηση να σου κάνει κάποιος… μια ερώτηση τόσο απλή μα και τόσο αφοπλιστική. Άκου εκεί τι είναι έρωτας; Έρωτας είναι… και κάπου εκεί κολλάς, σταματάς να γελάς, δεν ξέρεις τι ακριβώς να απαντήσεις. Κάπου εκεί χάνεσαι και προσπαθείς να σκεφτείς, να θυμηθείς τι να ‘ναι άραγε ο έρωτας. Όχι, δεν είναι μόνο πεταλουδίτσες, λουλουδάκια και τρυφερά λογάκια. Είναι κάτι πολύ πιο δυνατό, πολύ πιο σημαντικό, κάτι μοναδικό. Και πάλι όμως αυτή δεν είναι απάντηση. Μια απλή περιγραφή είναι, μια περιγραφή όπως κάθε άλλη. Η περιγραφή μιας ανάγκης.

Μιας ανάγκης σαν όλες τις υπόλοιπες, ίσως όμως λίγο πιο ξεχωριστής. Φυσικά δεν είναι ζωτικής σημασίας, ούτε και προαπαιτούμενο για μια καλή ζωή, ούτε καν για μια ευτυχισμένη οικογένεια, για μια καλή σταδιοδρομία. Όχι, δεν είναι και τόσο σημαντική. Δεν μπορεί να συγκριθεί καν με την αξία των υπολοίπων. Την ανάγκη για οξυγόνο, νερό, τροφή, ασφάλεια, εξέλιξη. Όχι δα, δεν είναι και τόσο σημαντική… Υπάρχει όμως μια μικρή διαφορά, μια μικρή λεπτομέρεια που κάνει τον έρωτα λίγο πιο ξεχωριστό. Δεν τον χρειάζεσαι μέχρι που να τον συναντήσεις.

Δε χρειάζεται να ξέρεις πως πρέπει να ανασάνεις, όχι αυτό γίνετε αυτόματα, ούτε χρειάζεται να ξέρεις πως πρέπει να τραφείς, απλά το κάνεις. Δε χρειάζεται καν να το σκεφτείς, αυτή είναι μια διαδικασία από την οποία κανένας δε ξεφεύγει, η σκέψη, η εξέλιξη, η αυτοβελτίωση, ακόμα και η ανάγκη για συντροφικότητα, για σεξουαλική ικανοποίηση είναι όλα μέρος μιας καλά προσχεδιασμένης διαδρομής. Τον έρωτα όμως δεν τον έχεις ανάγκη, δεν ξέρεις καν πως μοιάζει. Δεν τον αποζητάς, κι ούτε τον χρειάζεσαι για να ζήσεις. Μόνο όταν τον συναντήσεις καταλαβαίνεις πως τίποτα δε θα ‘ναι ξανά το ίδιο, μόνο όταν τον νιώσεις ξέρεις πως αυτή η τόσο καλά προσχεδιασμένη διαδρομή σου έχει αλλάξει. Μόνο όταν τον χάσεις συνειδητοποιείς πως είναι στιγμές που τον έχεις ανάγκη ακόμα και για να ανασάνεις.

Όχι δεν είναι μόνο τα γλυκανάλατα χαμόγελα, ο περίεργος κόμπος στο στομάχι, η ανεξήγητη ευτυχία που γεμίζει το κάθε σου πρωινό. Ούτε τα πονηρά βλέμματα, το ασυγκράτητο πάθος, ο ηλεκτρισμός  που διαπέρνα το κορμί σου στην ιδέα ενός και μόνο φιλιού. Όχι δεν είναι μόνο αυτά. Είναι επίσης μια αψεγάδιαστη χημική αντίδραση που πάντα θα σας ενώνει, που πάντα θα σου θυμίζει εκείνη τη στιγμή. Τη στιγμή  που το θάρρος ήταν το μόνο που αποζητούσες. Θάρρος για να σκεφτείς. Να καταφέρεις να σκεφτείς τι είναι έρωτας για σένα, το θάρρος να το πεις μα και να το αποδεχτείς. Κι αν κάποτε τελειώσει, το θάρρος να τον αποζητήσεις και πάλι. Το θάρρος να τον επαναφέρεις. Το θάρρος να καταλάβεις πως χωρίς έρωτα κανείς δεν ήταν και ποτέ δε θα παραμείνει ο ίδιος. Μια ανάγκη είναι λοιπόν, λίγο πιο ξεχωριστή από τις υπόλοιπες, λίγο πιο μοναδική απ’ τις βασικές. Μια ανάγκη λίγο πιο ανθρώπινη, μια ανάγκη που απαιτεί θάρρος.

Πηγή : lifeshallbe.com

Πρόκειται για έναν από τους παίκτες που από την πρώτη φορά κατάφερε να ξεχωρίσει, ιδιαίτερα στα αυτιά και στα μάτια του Γιώργου Θεοφάνους.

Ο λόγος για τον Γιάννη Τεργιάκη, 17 ετών από την Αθήνα ο οποίος από την πρώτη του εμφάνιση στο X-Factor, κατάφερε να εντυπωσιάσει τους κριτές με την ξεχωριστή του φωνή παρά το νεαρό της ηλικίας του.

X-Factor: Με αυτή την ομάδα πάει στα live ο Μάστορας – Δύσκολες οι επιλογές του – VIDEO

Ο Γιάννης εντάχθηκε, λόγο ηλικίας, στην ομάδα του Χρήστου Μάστορα  και στην χθεσινή του εμφάνιση για τα chair challenge, κατάφερε για άλλη μια φορά να κερδίσει τα θετικά σχόλια του χαρακτηριζόμενου «πιο αυστηρού κριτή», που δεν είναι άλλος από τον Γιώργο Θεοφάνους.

Δείτε στο πιο κάτω  βίντεο τα σχόλια του Θεοφάνους και όλα όσα του ανέφερε.

Πηγή : OMEGAlive