Η πίστη του ανθρώπου στη δύναμη του και στην δυνατότητα του να αλλάξει τα πάντα ίσως είναι όλα όσα κρύβονται πίσω από μια λέξη, «την ζαριά». Ο Μανώλης Κλωναρής μας μιλά για αυτή την «Ζαριά» του Peter Straughan που σκηνοθετεί ο Θοδωρής Βούρνας, στον Αγγέλων βήμα. Μας εξηγεί πως μπορούν μέσα από την ιστορία πέντε αντρών σε ένα σινεμά να ξεπηδούν τόσο αισιόδοξα μηνύματα. Πως ο ίδιος έμαθε να προσγειώνεται από τα όνειρα στην πραγματικότητα, αλλά και γιατί δεν θέλει να πηγαίνουν κοντά σε αυτόν οι ρόλοι.
Συνέντευξη στη Στέλλα Παπά
Μανώλη μου, θα ήθελα να αρχίσουμε την κουβέντα μας μιλώντας μας για τις «ζαριές» που θα ρίχνεις αυτό το χειμώνα.
Ναι συμμετέχω στην παράσταση «Η ζαριά». Ένα έργο του Peter Straughan που διαδραματίζεται σε μια επαρχιακή πόλη της Αγγλίας, σε ένα καταχρεωμένο πορνό σινεμά. Πρόκειται για την ιστορία ενός υποτιθέμενου γκάνγκστερ, δύο αδερφών, ιδιοκτητών του σινεμά και των δύο υπάλληλων του που προσπαθούν να κάνουν μια απαγωγή προκειμένου να κερδίσουν χρήματα και να αλλάξουν την ζωή τους.
Εγώ υποδύομαι τον αδερφό του ιδιοκτήτη του σινεμά που έχει κάποια θέματα, ακροβατεί μεταξύ της πραγματικότητας και των ονείρων του, είναι ουσιαστικά αυτός που παίρνει όλο το θέμα στα χέρια του και προσπαθεί να τα βγάλει εις πέρας.
Είπες προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου. Εσύ νιώθεις κάποιες στιγμές ότι το κάνεις αυτό ;
Μικρότερος ονειροβατούσα και εγώ, αλλά τώρα η πραγματικότητα με προσγειώνει.
Ο τίτλος και η πλοκή παραπέμπει σε ασπρόμαυρες αμερικάνικες ταινίες ;
Ίσως, αλλά είναι αγγλική κωμωδία ….
Μια αγγλική μαύρη κωμωδία πιστεύεις μπορεί να γίνει κατανοητή εύκολα από όλους ;
Ναι, το κοινό στην Ελλάδα είναι πολύ έξυπνο, βλέπουν τέτοιο ρεπερτόριο από το 1950 από το θέατρο τέχνης που ήταν ο Κάρολος Κούν. Είναι εξοικειωμένο σε τέτοια έργα, αλλά και ακόμα πιο δύσκολα από πολύ παλιά. Βλέπουν Μπρεχ από πολλά χρόνια πιο πριν, άρα και αυτό που είναι και κωμωδία και είναι ευχάριστο έργο θα είναι πολύ πιο εύκολο να το παρακολουθήσουν.
Βλέποντας τους συναδέλφους σου να υποδύονται τους άλλους ήρωες σκέφτηκες , πως θα ήσουν και εσύ καλός σε αυτό το ρόλο ;
Αγαπώ τους υπόλοιπους συναδέλφους της παράστασης και νομίζω το κάνουν τέλεια. Δεν θα φανταζόμουν κανένα άλλο να κάνει το ρόλο τους.
Αυτό το έργο έχει να περάσει κάποιο μήνυμα ;
Ναι, την προσήλωση στο στόχο και την δύναμη που έχουμε να αλλάξουμε τα πράγματα αν πιστεύουμε στον εαυτό μας. Μας βοηθά να κατανοήσουμε πως κάθε άνθρωπος μπορεί να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και να κάνει πράγματα που δεν έκανε πιο πριν.
Είναι μια παράσταση που έχει πολλά χρόνια να ανέβει ;
Ανέβηκε πριν πέντε χρόνια περίπου νομίζω με άλλο τίτλο. Αλλά εμείς τώρα την αντιμετωπίζουμε από άλλη πλευρά, πιο κωμικά και τα μηνύματα της βγαίνουν αβίαστα.
Αυτό είναι κάτι που κάνει ο σκηνοθέτης ;
Βέβαια. Με τον Θοδωρή έχουμε κάνει πολλές δουλειές και του έχω εμπιστοσύνη.
Μπορεί ένας σκηνοθέτης να «αλλάξει», ακόμα και να «σκοτώσει» ένα έργο;
Στην σκηνοθεσία πρέπει να υπάρχει ελευθερία. Από τη στιγμή που ο σκηνοθέτης έχει ένα συγκεκριμένο όραμα και θέλει να κάνει πράγματα πρέπει να του δίνεται η ευκαιρία να το κάνει, για να βλέπουμε κάποια πιο παλιά έργα, με μια νέα ματιά. Βέβαια, υπάρχουν και αποτυχημένες προσπάθειες, αλλά όχι από πρόθεση του σκηνοθέτη. Κάποτε η προσπάθεια πετυχαίνει και κάποτε όχι. Είναι ανάλογα την παράσταση, αν είναι καλή ή αν δεν είναι. Απλά πρέπει και εμείς οι ηθοποιοί να ακολουθούμε το όραμα του σκηνοθέτη για να βλέπουμε κάτι καινούργιο.
Το έργο στα αγγλικά ονομάζεται «the bond»…
Ναι, αλλά «the bond» είναι απλά ένα παιχνίδι τύχης, για αυτό και το ονομάσαμε «η ζαριά» . Αν είναι η σειρά σου, αν είναι η ζαριά σου για να πετύχεις , να σκοτωθείς ή να ζήσεις. Αυτό είναι το νόημα .
Στην παράσταση κάθε πρωταγωνιστής ρίχνει τη ζαριά του ;
Ναι ακριβώς.
Και ο νικητής όπως σε όλα τα παιχνίδια είναι ένας ;
Ναι, ακριβώς έτσι. Αυτός που πιστεύει πιο πολύ είναι ο νικητής.
Πιστεύει ;
Ναι, πιστεύουμε στον εαυτό μας, σε μια ανώτερη δύναμη, στο Θεό και στους στόχους του. Η πίστη πρωταγωνιστεί σε κάθε σκηνή, ο ήρωας που υποδύομαι την αναφέρει συνέχεια. Αν δεν την έχεις δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Για να κάνεις κάτι θες πίστη.
Νιώθεις ότι κάθε ρόλος σε επηρεάζει, πως αλλάζει κάποιο κομμάτι του χαρακτήρα σου ;
Είμαι ηθοποιός, πως μπορεί να με επηρεάσει. Βλέπω τα πράγματα επαγγελματικά. Μελετώ, σκέφτομαι για αυτό το ρόλο για να τον προσεγγίζω, πάω πιο κοντά του αλλά ξέρω σίγουρα πως δεν είμαι εγώ. Πάω εγώ στο ρόλο δεν θέλω να έρχεται αυτός σε εμένα. Μου αρέσει να τον παρατηρώ και δεν νιώθω ότι επηρεάζομαι. Τους ρόλους τους βλέπω πιο συνολικά και πιο ουσιαστικά. Συναισθάνομαι, συμπάσχω με τον ρόλο. Ο ρόλος δεν είναι φορεσιά να την βάζω, αλλά μου αρέσει να τους μελετάω και να βλέπω την πορεία τους στο έργο. Θέλω να συναισθάνομαι αυτά που θέλει να πει, για να τα πω με τρόπο που να τα κατανοεί ο θεατής. Αυτό μου έμαθε η σχολή. Προσπαθώ να ερμηνεύσω με τρόπο που να τον κατανοεί ο κόσμος.
Πως θα χαρακτήριζες τον ήρωα που υποδύεσαι ;
Ονειροπόλο, ριψοκίνδυνο και πληγωμένο.
Και ρίχνει τα ζαριά για να τα αλλάξει όλα ;
Να αλλάξει τη ζωή του
Εσύ θα έριχνες τα ζάρια για να τ’αλλάξεις όλα ;
Δεν ξέρω το φοβάμαι λίγο.
Οι πρεμιέρες σε αγχώνουν ;
Ναι, πάντα στις πρεμιέρες έχω αγωνία και άγχος.
Αρά οι δεύτερες παραστάσεις είναι πάντα καλύτερες ;
Όχι χειρότερες γιατί χαλαρώνεις και σου ξεφεύγουν λόγια. Οι καλύτερες παραστάσεις δίνονται μια βδομάδα μετά την πρεμιέρα.
Καλό «παιχνίδι» λοιπόν.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ :
Η ΖΑΡΙΑ
Παραστάσεις από 14/10/2019: Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15
ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια (πίσω από το Εθνικό Θέατρο Τσίλλερ)
Τηλέφωνο: 210-524221
Το έργο παρουσιάζεται σε μετάφραση Μαργαρίτας Δαλαμάγκα-Καλογήρου, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά.
Παίζουν οι ηθοποιοί: Μάριος Δερβιτσιώτης, Μανώλης Κλωνάρης, Γιώργος Μπανταδάκης, Αλέξανδρος Νταβρής, Τάκης Παρασκευόπουλος
https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=dqx-p9qq29I
