Ένας αρχιτέκτονας του θεάτρου που θέλει σαν τρελός να κάνει και στην τηλεόραση ένα ταξίδι. Ένας γοητευτικός άντρας που στόχος του σε κάθε θεατρική παράσταση είναι να κατανοεί καλύτερα τον εαυτό του και τους άλλους. Ευχή του να γίνει πιο τολμηρός, κοινωνικός και εξωστρεφής και να μπορεί να αντιμετωπίζει την ζωή που είναι γεμάτη εσωτερικές μάχες.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΣΤΕΛΛΑ ΠΑΠΑ
1. Ο Νοέμβριος σας βρίσκει να αποχαιρετάτε μια πολυσυζητημένη και επιτυχημένη παράσταση : «Ανατολ-Η μάχη των φύλων»… Με ποιά συναισθήματα την αποχαιρετάτε ;
Την αποχαιρετώ με τα πιο τρυφερά συναισθήματα και με μια ελάχιστη νοσταλγία αυτή την στιγμή που μιλάμε μιας και έχει τελειώσει ο κύκλος των παραστάσεων στην Αθήνα. Θεωρώ “Το Ανατόλ” σταθμό στην καλλιτεχνική μου πορεία. Αν και δεν φαίνεται, ήταν ένας ρόλος απαιτητικός και πολυσχιδής με την κωμική έννοια και πλαισιώθηκα από εξαίρετους συνεργάτες. Η Τζούλη Σούμα και ο Πέρης Μιχαηλίδης είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί θεατρικά αυτή την στιγμή. Ήταν ένα πολύ δημιουργικό διάστημα για μένα και κυρίως απολάμβανα την ανταπόκριση του κόσμου, ο οποίος γελούσε και συγκινούνταν ταυτόχρονα, πράγμα εξαίρετο να συμβαίνει σε μια παράσταση.
- Είναι ένα έργο στο οποίο δίνονται πολλές «μάχες». Εσείς αλήθεια βιώνετε «μάχες» μέσα σας ;
Η ζωή μου όλη είναι εσωτερικές μάχες. Η μεγαλύτερη ήταν η αρχιτεκτονική ή το θέατρο. Για μεγάλο διάστημα πάλευα να κάνω και τα δύο, ακόμα προσπαθώ. Αδυνατούσα να πω ότι το επάγγελμα μου ήταν ηθοποιός. Επίσης, συγκρούομαι εσωτερικά, τώρα πλέον πολύ λιγότερο, με αυτό που θα ήθελα να είμαι και με αυτό που πραγματικά είμαι. Θα με ήθελα πιο τολμηρό, πιο κοινωνικό, πιο εξωστρεφή. Είμαι σαφώς πιο εσωστρεφής και πολύ εγκεφαλικός. Όταν όμως μιλάμε για συναίσθημα, εκεί δεν υπάρχει καμία σύγκρουση με καμία λογική. Το συναίσθημα υπερτερεί παντού.
- Εσείς έχετε μικρούς καθημερινούς στόχους ;
Να ζω την κάθε μέρα. Ένας μικρός- τεράστιος καθημερινός στόχος. Να είμαι “παρών” στην κάθε στιγμή που ζω.
- Στο θέατρο τι «στοχεύετε» τώρα ;
Ότι και πάντα. Να ανακαλύψω θησαυρούς μέσα από τα έργα των συγγραφέων (και μη) και να τα μοιραστώ με τον κόσμο. Να ανακαλύψω μια νέα πτυχή, ρωγμή ή αλήθεια αυτού του κόσμου. Να κατανοήσω καλύτερα τον εαυτό μου και τους άλλους.
- Νιώσατε ποτε ότι αγαπήσατε με πάθος ; Έστω και αν αυτή που αγαπήσατε ήταν η δουλειά σας ;
Φυσικά. Όταν αγαπώ, αγαπώ δυνατά. Συνδέομαι με ό,τι και όποιον αγαπώ. Θέλω να επενδύω στον εαυτό μου, αλλιώς δυσκολεύομαι να υπάρξω επαγγελματικά ή σε μια οποιαδήποτε σχέση.
- Ποιο είναι πιο δύσκολο, να σκηνοθετείτε ή να σας σκηνοθετούν ;
Να με σκηνοθετούν. Όταν σκηνοθετώ ορίζω εγώ ο ίδιος το πλαίσιο της παράστασης. Φυσικά, πολλές φορές υπάρχουν δυσκολίες στην επικοινωνία ή στα ζητούμενα μου με τους ηθοποιούς και τους συντελεστές, αλλά βρίσκεται τελικά ο τρόπος να γεφυρωθούν οι όποιες διαφορές. Όταν με σκηνοθετούν νιώθω πιο εκτεθειμένος, πιο ευάλωτος, πιο ανασφαλής. Μπορεί να περνάω μεγαλύτερα διαστήματα αγωνίας κατά την διαδικασία της προετοιμασίας μιας παράστασης. Αν και η αγωνία αυτή εμπεριέχεται στην έννοια της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
- Νιώθετε πολλές φορές ότι θεατρικά έργα που γράφτηκαν πριν χρόνια είναι ακόμα επίκαιρα;
Αν σκεφτεί κανείς ότι κείμενα του Ευριπίδη και του Αισχύλου παρουσιάζονται ξανά και ξανά τότε δεν μπορώ παρά να απαντήσω θετικά στο ερώτημα σας αυτό. Η φύση του ανθρώπου παραμένει η ίδια στον πυρήνα της.
- Αυτό σας πληγώνει ; Νιώθετε πως δυστυχώς ούτε οι άνθρωποι ούτε οι καταστάσεις αλλάζουν ;
Στην πραγματικότητα οι συνθήκες αλλάζουν. Δεν ζούμε μέσα στο ίδιο πλαίσιο σήμερα σε σχέση με αυτό που ίσχυε πριν 40 ή 60 χρόνια. Υπάρχει εξέλιξη. Όμως βλέπουμε ότι σαν η ιστορία να επαναλαμβάνεται με ελλειπτική μορφή θα έλεγα. Ο συντηρητισμός και η φοβία των ανθρώπων σήμερα μοιάζει πολύ με εποχές πριν τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο ή και σε επίπεδο τοπικό αναζητάμε τον Νόμο και την Τάξη.(;) αλλά δεν ζούμε μια νέα χούντα. Υπάρχουν σαφείς όμως αναφορές. Η φύση του ανθρώπου παραμένει αναλλοίωτη. Αλλά παραμένω αισιόδοξος.
- Η υποκριτική άργησε να κάνει είσοδο στη ζωή σας ; Πόσο την άλλαξε με το που μπήκε ;
Δεν άργησε και τόσο πολύ στην πραγματικότητα. Από πολύ μικρός έπαιζα ρόλους στο δωμάτιο μου και φτιάχναμε ιστορίες ως παιδιά και παίζαμε διάφορους χαρακτήρες. Αυτό με ακολούθησε κι όσο μεγάλωνα. Όντας, λοιπόν, φοιτητής αρχιτεκτονικής και διαπιστώνοντας ότι ονειρεύομαι σκηνή και φώτα και κάμερες είπα να τολμήσω να πάω σε δραματική σχολή. Κι έτσι έγινε. Μέχρι πρόσφατα δούλευα σαν αρχιτέκτονας. Με την οικονομική κρίση όμως είπα να αφιερωθώ στο θέατρο πλέον. Από τότε νιώθω πλήρης.
- Διεκδικείτε όλα όσα θέλετε ;
Θα έλεγα ξεκάθαρα όχι. Θα ήθελα να μπορώ να διεκδικώ περισσότερο στην ζωή μου. Αν θέλω όμως να είμαι έντιμος με τον εαυτό μου, θα έλεγα, ότι με ενδιαφέρει πραγματικά το διεκδικώ εν τέλει.
- Στον έρωτα διεκδικείτε ή προτιμάτε να σας διεκδικούν ;
Μου αρέσει να φλερτάρουμε αμοιβαία. Αλλά θέλω να διεκδικώ.
- Τηλεόραση θα θέλατε να κάνετε ;
Σαν τρελός.
- Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του εκάστοτε «παρτενέρ» σας στο θέατρο ; Πόσο μπορεί να επηρεάσει την απόδοση σου στην σκηνή ένας συνάδελφος σου ;
Για μένα ο παρτενέρ είναι όλος ο κόσμος πάνω στην σκηνή. Η σχέση σου με αυτόν καθορίζει το πόσο σπινθηροβόλο ύφος θα έχει η παράσταση. Το θέατρο είναι δούναι και λαβείν. Δράση αντίδραση. Δεν είναι τα λόγια, είναι η ανάσα κάτω από αυτά. Αν, λοιπόν, έχεις έναν παρτενέρ απέναντι σου που σε κοιτάζει στα μάτια και πιστεύει αυτό που σου λέει το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αντιδράσεις κοιτάζοντας τον επίσης στα μάτια. Όπως στον χορό. Αν “ακούει” ο ένας τον άλλον το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Αν όμως οι χορευτές δεν είναι κουρδισμένοι μεταξύ τους η ίδια χορογραφία μπορεί να μην είναι τόσο εντυπωσιακή. Με την Τζούλη Σούμα στο “Ανατόλ” είχαμε μια τέλεια χημεία και για αυτό θεωρώ οτι οι σκηνές μας είχαν ένταση.
- Επιδιώκετε να παίζετε σε θεατρικά που προσπαθούν να περάσουν συγκεκριμένα μηνύματα ;
Επιδιώκω να παίζω σε θέατρα που να μιλάνε στο εσωτερικό του καθενός μας. Να μπορεί ο καθένας να βγει από την θεατρική αίθουσα έχοντας αναγνωρίσει κάτι από τον ίδιο, κάτι που ενδεχομένως να του ανατρέψει τα προσωπικά δεδομένα, πιο φιλόδοξα μιλώντας. Κάτι που θα τον λυτρώσει, που θα τον αφυπνίσει, θα τον παρακινήσει, θα τον προβληματίσει. Δεν πιστεύω στα μηνύματα με την έννοια του έτοιμου ρητού δοσμένο στο πιάτο. Πιστεύω στα ερωτήματα που προάγουν την πνευματική αναζήτηση.
- Θα συμμετείχατε σε θεατρικό με πολιτικά μηνύματα ;
Συμμετέχω ήδη. Κάνω πρόβες αυτό το διάστημα για ένα έργο του Γιώργου Βέλτσου που θα παρουσιαστεί πρώτη φορά στο θέατρο Αργώ στην μικρή σκηνή, “Η Μεταγωγή”, σε σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη. Είναι ένα αμιγώς πολιτικό έργο που τολμάει να συγκρουστεί με την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας και την έννοια της επανάστασης. Και να θέσει το ερώτημα : τελικά τί πετύχαμε διεκδικώντας την ελευθερία μας, πολεμώντας για τα ιδανικά μας, πώς προδοθήκαμε εκ των έσω, φυλακιστήκαμε τελικά στα σπίτια μας;
