«Άλλος Άνθρωπος» δηλώνει ο Κώστας Μαρτάκης στο καινούργιο τραγούδι του.
Ως «Άλλος Άνθρωπος» παρουσιάζεται ο Κώστας Μαρτάκης με ένα up-tempo τραγούδι, συνεχίζοντας να μας ξεσηκώνει στο ρυθμό του.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά το καλλιτεχνικό του ντεμπούτο και ύστερα από πολλές μεγάλες επιτυχίες, μας υπενθυμίζει ότι είναι η «φωνή» του καλοκαιριού και μας καλεί να αρχίζουμε και να ζούμε την κάθε καλοκαιρινή μας ημέρα σαν… «άλλοι άνθρωποι».
Η μουσική του τραγουδιού ανήκει στον Χρήστο Σαντικάι, ενώ τους στίχους έχει γράψει ο Γρηγόρης Βαξαβανέλης.
«Για σένα άλλος άνθρωπος τελείως, έχω γίνει έτσι ξαφνικά, δεν μαζεύεται η καρδιά μου, σ’ αγαπάει υπερβολικά», τραγουδά ο Κώστας Μαρτάκης.
To «Άλλος Άνθρωπος» είναι η επόμενη κυκλοφορία του Κώστα Μαρτάκη μετά τη ζεστή «Σοκολάτα» που κέρασε τους ακροατές το προηγούμενο Φεβρουάριο, μία πρωτότυπη ερωτική μπαλάντα η οποία απογειώθηκε με τη μοναδική ερμηνεία του.
Το νέο τραγούδι του Κώστα Μαρτάκη έρχεται σε αποκλειστική μετάδοση σε επιλεγμένους ραδιοφωνικούς σταθμούς ολόκληρης της Ελλάδας από τη Δευτέρα 8 Ιουνίου.
Το single «Άλλος Άνθρωπος» θα κυκλοφορήσει από τη Heaven Music σε όλα τα ψηφιακά καταστήματα μουσικής λίγες ημέρες αργότερα.
Παράλληλα θα αποκαλυφθεί το επίσημο video clip του τραγουδιού, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κωστελίδη και της Bodega Visuals.
Στη σκηνή του «YTON the music show» επιστρέφει ο Νίκος Βέρτης.
Ο Νίκος Βέρτης επιστρέφει στο «YTON the music show» μετά την προσωρινή διακοπή των εμφανίσεών του λόγω της πανδημίας.
Από το Σάββατο 13 Ιουνίου ο δημοφιλής καλλιτέχνης ανεβαίνει ξανά στη σκηνή για να μας αιφνιδιάσει με σούπερ καλοκαιρινή διάθεση.
Ο πιο εντυπωσιακός χώρος καθ’ ομολογίαν, το «YTON», ανοίγει την οροφή του, κάνοντας το πρόγραμμα στην πράξη το πιο καλοκαιρινό show.
Τα εντυπωσιακά σκηνικά, τα καλοστημένα μπαλέτα, οι πολλά υποσχόμενοι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στο πλευρό του Νίκου Βέρτη σε συνδυασμό με την 25μελή ορχήστρα, δημιουργούν ένα ουτοπικό συναίσθημα στην έννοια της λέξης «διασκέδαση».
Μαζί τραγουδάμε όλες τις αγαπημένες επιτυχίες του Νίκου Βέρτη κάτω από τα αστέρια στο «YTON the music show», σε ένα καλοκαιρινό πρόγραμμα στο κέντρο της Αθήνας.
Ο Νεκτάριος Μαλλάς και ο Αντώνης Μερακλής είναι η ανατριχιαστική πινελιά στο πρόγραμμα.
Ο Νίκος Βέρτης θα κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 13 Ιουνίου και θα βρίσκεται στο «YTON the music show» κάθε Σάββατο και Κυριακή για περιορισμένες εμφανίσεις.
Ο δημοφιλής ηθοποιός, σε λίγες μέρες, θα γίνει πρώτη φορά πατέρας, και μάλιστα εν μέσω κορωνοϊού. Στη συνέντευξή του μας αποκαλύπτει το φύλο του παιδιού που περιμένει με τη σύντροφό του, τις αγωνίες, τους φόβους του, αλλά και τι δεν θα ήθελε να πάρει το παιδί του από εκείνον.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΡΙΦΤΗ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (ΑΡΧΕΙΟ)
Είναι περασμένες 11 το βράδυ, όταν μιλήσαμε και κάναμε την συνέντευξή μας. Έξω έχει 24 βαθμούς και ο Αλέξανδρος βρίσκεται μόνος του στο μπαλκόνι του σπιτιού του, στο κέντρο της Αθήνας. Η σύντροφός του, Λένα Δροσάκη, βλέπει μία σειρά στο Netflix. «Δεν με περιμένει να το δούμε μαζί, το προχωράει μόνη της», μου λέει γελώντας. «Άντε, έλα να τελειώνουμε, να προλάβω!». Όσα χρόνια γνωριζόμαστε με τον Αλέξανδρο, πρώτη φορά κάνουμε συνέντευξη και δεν ξεκινάμε από τα επαγγελματικά του – το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τόση αμηχανία πια αφού, το τελευταίο δίμηνο όλα άλλαξαν κι επέβαλαν μία άλλη πραγματικότητα στη ζωή όλων. «Αυτοί οι μήνες ήταν περίεργοι για μένα», μου εξηγεί. «Έγινε κάτι που μοιάζει με κύκλο για μένα. Στην αρχή το σώμα μου μού ζητούσε επειγόντως διακοπές, είχα κουραστεί πολύ, οπότε η καραντίνα μο;y ήρθε “κουτί”. Ήταν σαν ένα δώρο για μένα. Διάβασα πολλά βιβλία, έκανα γυμναστική, είδα άπειρες σειρές και ταινίες. Την πρώτη βδομάδα κάθισα και ξεκουράστηκα. Όταν τελείωσε η πρώτη εβδομάδα, ήρθε η βαρεμάρα και, αμέσως μετά, έφτασε η αγωνία, με τα πολλά ερωτήματα: “Tι είναι αυτός ο ιός;”, “τι μέλει γενέσθαι;”, “πότε θα τελειώσει όλο αυτό;” και ήρθε και ο φόβος…».
Αυτό το διάστημα ανακάλυψες πράγματα για τον εαυτό σου, που δεν τα ήξερες; Πολλοί κάνουν λόγο για ενδοσκόπηση…
Όχι, δεν έμαθα τίποτα. Δεν μαθαίνει κάτι κάποιος για τον εαυτό του με το να κλείνεται στο σπίτι του. Μπορείς να μάθεις πράγματα για σένα, αρκεί να το θέλεις, ακόμα κι αν βγαίνεις κάθε βράδυ έξω στα μπουζούκια. Είναι ένας μύθος αυτό με τον εγκλεισμό. Περισσότερο σαν φυλακισμένος αισθάνεσαι μάλλον. Όποιος θέλει να μπει σε μία τέτοια διαδικασία ενδοσκόπησης, μπαίνει και χωρίς την καραντίνα. Κάνω ψυχοθεραπεία τα τελευταία χρόνια και ίσως γι’ αυτό δεν με ωφέλησε σε κάτι η καραντίνα. Αντίθετα, είδα με άλλους ότι ο εγκλεισμός τούς έβγαλε αγωνίες, φοβίες και θυμό, ενώ άλλοι ανακάλυψαν τον διαλογισμό.
Υπήρχε φόβος στο σπίτι, δεδομένης της προχωρημένης εγκυμοσύνης της συντρόφου σου;
Φυσικά και υπήρχε, ειδικά στην αρχή. Μα, δεν είχαμε δεδομένα, δεν ξέραμε τι να κάνουμε σε μία τέτοια περίπτωση, όταν μία γυναίκα μένει έγκυος μέσα στον κορωνοϊό. Κι ό,τι μαθαίναμε ήταν συγκεχυμένα. Μετά κάπως ηρεμήσαμε όταν μάθαμε ότι αυτός ο ιός δεν προσβάλλει το μωρό, αν μη τι άλλο, έγιναν και κάποιες γέννες από μητέρες που νοσούσαν και τα παιδιά τους ήταν μια χαρά. Αλλά φοβηθήκαμε, προσέχαμε πάρα πολύ. Δεν αναθαρρήσαμε, ούτε βγαίναμε έξω. Άντε καμιά βόλτα το βράδυ κοντά στο σπίτι, ένα γύρο, και μετά πάλι μέσα. Δεν συναντούσαμε κανέναν. Άσε που δοκιμάστηκε και η σχέση μας πολύ.
Πέρασε σε άλλο επίπεδο;
Ναι και θα σου πω το γιατί. Με τη Λένα δεν είναι ότι είμαστε δέκα χρόνια μαζί. Ως ζευγάρι, παρά τις δυσκολίες του εγκλεισμού, νομίζω τα καταφέραμε καλύτερα από ό,τι μπορεί να φανταστεί κάποιος. Όταν δουλεύαμε και οι δύο και γυρίζαμε αργά το βράδυ, συναντιόμασταν για λίγο. Η ρουτίνα μάς ξεπερνούσε. Ξαφνικά αυτό άλλαξε. Ήμασταν μαζί 24 ώρες το 24ωρο, στο ίδιο σπίτι, κι εκεί θα μπορούσε να δημιουργηθεί και μία άλλου είδους ένταση και να αποκαλυφθεί στα μάτια του άλλου καλύτερα ο σύντροφός του. Σε εμάς μας έκανε πολύ καλό, μας έδεσε και βγήκαμε πιο ισχυροί. Ίσως «φταίει» και το ότι υπάρχει κι ένα παιδί, οπότε με έναν τρόπο, ήμασταν τρεις. Δεθήκαμε με τη Λένα και το μωρό ακόμα πιο πολύ και γίναμε «οικογένεια».
Όλο αυτό που ζούμε, έκλεψε κάτι από τη χαρά και τα όνειρά σας;
Ναι, διότι υπάρχει μία θλίψη, μία παγωμάρα παντού. Με όσους συζητώ, μου λένε «τι θα γίνει μετά;». Ξέρουμε ότι σταμάτησε η καραντίνα, αλλά είμαστε στη φάση που ρωτάμε «και τώρα τι γίνεται;». Ο κλάδος μας ήταν από τους πρώτους που σταμάτησαν να δουλεύουν και θα είναι από τους τελευταίους που θα ξεκινήσουν να εργάζονται. Είμαστε στον «αέρα» έτσι κι αλλιώς, πάντα είχαμε την ανασφάλεια της δουλειάς. Είμαι 25 χρόνια στο θέατρο και το ξέρω αυτό. Όμως ζούμε κάτι άλλο, κάτι χειρότερο, που δεν ξέρω πώς θα αλλάξει, και πώς θα μεταβληθεί και η ψυχολογία του κοινού: πώς θα έρθει το κοινό στο θέατρο, αν φοβάται; Τα μέτρα που βγήκαν δεν είναι μέτρα, είναι ημίμετρα. Θα πληγεί ο κλάδος ανεπανόρθωτα. Θα δούμε ποιοι θα αντέξουμε. Δεν φοβάμαι που δεν θα υπάρχει δουλειά το καλοκαίρι τόσο, όσο το τι θα γίνει τον προσεχή χειμώνα. Στην Αγγλία και στην Αμερική, δήλωσαν ότι δεν θα λειτουργήσει τίποτα πριν το 2021. Κάτι δείχνει αυτό. Μας έκαναν να αισθανθούμε σαν επαίτες κι αυτό είναι το θλιβερό. Έλεγαν εκφράσεις όπως «γκρινιάζουν οι καλλιτέχνες» ή «παραπονιούνται συνεχώς». Δεν είμαστε επαίτες!
Εσένα, όμως, οι υποχρεώσεις σου, λόγω του παιδιού που περιμένετε, αυξάνονται… Αισθάνεσαι φόβο για τον βιοπορισμό σου; Θα σκεφτόσουν να κάνεις κάτι άλλο;
Επειδή πάντα ήμουν πολύ ενεργός στο επάγγελμά μου, ποτέ δεν σκέφτηκα να κάνω κάτι άλλο. Κι όσες φορές μου πέρασε από το μυαλό να ασχοληθώ με το επιχειρείν, πάντα έκανα πίσω γιατί δεν το κατείχα. Και βλέπω τώρα ανθρώπους και φίλους μου που είναι στο επιχειρείν, να λένε «θεωρητικά είμαστε επιχειρηματίες, είμαστε υποψήφιοι άνεργοι». Ελπίζω να δοθεί η δυνατότητα να δουλέψουμε και να στήσουμε δουλειές.
Έχεις κανονίσει κάτι για του χρόνου;
Όχι, δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε θέατρο, ούτε τηλεόραση. Το μόνο που ξέρω είναι ότι μέσα στον Μάιο θα ολοκληρωθούν τα γυρίσματα του «Αν ήμουν πλούσιος» του ΑΝΤ1, άλλα πέντε ή έξι επεισόδια.
Η πατρότητα είναι ο πιο δύσκολος «ρόλος» που καλείσαι να παίξεις;
Δεν το βλέπω σαν «ρόλο», αλλά ως μία άλλη κατάσταση. Ο Neil Simon, λέει «Όλοι οι ρόλοι είναι πιασμένοι, παίξε τον εαυτό σου!». Οπότε, περιμένω πώς και πώς το παιδί, να ζήσω αυτή τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου. Έχω τρακ, έχω άγχος, αλλά πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά.
Σε παλαιότερη συνέντευξή μας, μου είχες πει ότι είσαι άντρας «παλαιάς κοπής». Ως πατέρας, θα είσαι έτσι;
Ε, δεν θα είμαι και με τη βέργα! (γελάει) Σίγουρα θα είμαι δίπλα στο παιδί μου, να το στηρίζω και να το αγαπώ. Δεν θέλω να το καταπιέζω σίγουρα, όμως, ξέρω ότι θα κάνω κι εγώ λάθη, διότι δεν υπάρχει «σχολή γονέων». Όλοι μου λένε ότι θα αρχίσω να του λέω πράγματα, αλλά και να κάνω, αυτά που μας έκαναν και οι δικοί μας γονείς σε εμάς. Υπάρχει μία μίμηση. Εγώ νομίζω ότι το παιδί μου θα μου μάθει πώς να είμαι ως γονιός, θα με διδάξει.
Τι είναι αυτό που δεν θες με τίποτα να πάρει από σένα το παιδί σου;
Να μην είναι ατσούμπαλος και ξεχασιάρης. Πρακτικά πράγματα, δηλαδή. Εγώ ξεχνάω τα κλειδιά μου και φεύγω ή μπορεί να αφήσω ανοιχτό το φως του μπάνιου. Τώρα θα μου πεις, είναι ελαττώματα αυτά; Όχι, εντάξει. Αλλά ας μη μου τα πάρει αυτά. Θέλω να είναι πειθαρχημένος, όπως είμαι κι εγώ στη δουλειά μου και να γίνει καλός άνθρωπος.
Επομένως περιμένετε αγοράκι;
Ε, ναι! Αγοράκι περιμένουμε.
Όνομα έχετε βρει;
Κάπου έχουμε καταλήξει, αλλά δεν είναι σίγουρο ακόμα, το σκεφτόμαστε. Δεν τρελαινόμαστε με αυτό το κομμάτι. Μας ενδιαφέρει πρώτα να πάνε όλα καλά, να έρθει στον κόσμο, να γνωριστούμε.
Πρόσφατα, πάντως, δημοσιεύτηκε η αναγγελία του γάμου σου με τη Λένα και αναφέρει ότι θα γίνει η τελετή στην Πάτρα. Είναι κάτι που θα γίνει άμεσα;
Ναι, θα γίνει ο γάμος. Τώρα το «άμεσα» είναι σχετικό. Εννοώ ότι δεν έχουμε ορίσει συγκεκριμένη ημερομηνία, αλλά είναι κάτι διαδικαστικό, λόγω του μωρού που έρχεται.
Επομένως, αυτή τη στιγμή, μιλάμε για πολιτικό γάμο, και όχι θρησκευτικό;
Ο θρησκευτικός θα γίνει σίγουρα πιο μετά. Κάποια στιγμή θα τον κάνουμε οπωσδήποτε.
ΕΝΘΕΤΑ
«Περιμένω πώς και πώς το παιδί, να ζήσω αυτή τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου. Έχω τρακ, έχω άγχος, αλλά πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά»
«Μας έκαναν να αισθανθούμε σαν επαίτες κι αυτό είναι το θλιβερό. Έλεγαν εκφράσεις όπως “γκρινιάζουν οι καλλιτέχνες” ή “παραπονιούνται συνεχώς”. Δεν είμαστε επαίτες»
Επίλεξε εκείνον που δεν θα σταματήσει ποτέ να επιλέγει εσένα παρά τις όποιες συνθήκες.
Επίλεξε εκείνον που δεν θα βαρεθεί ποτέ να μαθαίνει τον χάρτη του νου σου και τη γλώσσα των συναισθημάτων σου. Επίλεξε τον άνθρωπο που βρίσκει έναν τρόπο να κάνει τη σχέση σας να μοιάζει με μια ατέλειωτη ευδαιμονία.
Επίλεξε εκείνον που ενθουσιάζεται στη σκέψη σου, κάποιον που ονειροπολεί για την κοινή σας ζωή και δεν σταματά να κάνει σχέδια.
Κάποιον που θα σε κάνει να νιώσεις ότι πιστεύει στις δυνάμεις σου, κάποιον που θα σε καθησυχάζει για την αξία σου όταν το χρειάζεσαι περισσότερο και στις μέρες που νιώθεις ότι δεν έχεις πια άλλες αντοχές.
Επίλεξε εκείνον που δεν θα αμφιβάλλει ποτέ για το τι σημαίνεις γι’ αυτόν, κάποιον που πάντα βρίσκει το κουράγιο να σου εκφράζει τι νιώθει πραγματικά για εσένα – ακόμα κι αν είναι κάτι δυσάρεστο· είναι το πιο ειλικρινές.
Επίλεξε κάποιον που σου υπενθυμίζει τη σημασία σου, που σε ωθεί να βάλεις σε τάξη τις χαοτικές σου σκέψεις, που θέλει το καλό σου. Επίλεξε εκείνον που σε επιλέγει ξανά και ξανά χωρίς αμφιβολία.
Η αλήθεια είναι ότι όταν κάποιος μας επιλέγει, δεσμεύεται να μας αγαπά. Όταν κάποιος μας επιλέγει, μας γνωστοποιεί ποιες είναι οι προτεραιότητές του. Όταν κάποιος μας επιλέγει, μας λέει με τον τρόπο του: «Είμαι εδώ. Δεν πάω πουθενά. Είσαι ασφαλής. Δεν υπάρχει τίποτε που δεν μπορούμε να νικήσουμε, αρκεί να επιλέγουμε ο ένας τον άλλο». Η επιλογή εδώ σημαίνει αφοσίωση, είναι μια απλή και όμορφη υπόσχεση για τις δύσκολες μέρες.
Γι’ αυτό, επίλεξε εκείνον που θα σε επιλέγει και δεν θα σταματά να το κάνει. Γιατί αξίζεις να εκτιμηθείς. Αξίζεις να αγαπηθείς. Αξίζεις να νιώσεις ασφαλής και αξίζεις την αφοσίωση. Τέλος, αξίζεις να επιλέγεσαι από κάποιον που πραγματικά ανυπομονεί να σε επιλέξει.
Ο Νικολαϊδης εγχειρίζει τον τραυματισμένο Ασλάν και τον σώζει, περιμένοντας ως αντάλλαγμα να βρεθεί και να σωθεί η οικογένειά του, όμως εκείνος παραμένει πολύ εχθρικός και δείχνει αχαριστία. Ο γιατρός εξοργίζεται και παρά λίγο να τον σκοτώσει, αλλά επεμβαίνει ο Τερέμ και τον σώζει. Η Σοφία και η Αρίν φτάνουν στο σπίτι του Παυλίδη και μαθαίνουν από την Ευγενία ότι ο Μίλτος ζει και πηγαίνει στο Ερζερούμ.
Στο μεταξύ η Ιφιγένεια πιέζει τον Μίλτο και τους γονείς του Αλή να φύγουν αλλά ξαφνικά διαπιστώνουν ότι ο μικρός Συμεών έχει εξαφανιστεί. Αυτός έχει πάει στον τάφο του Αλί, όμως ο Μουράτ τον ακολουθεί και παρουσιάζεται μπροστά του. Ώρες μετά ο Νεντίμ και η Μελικέ βρίσκουν σκοτωμένο το αγοράκι. Μετά από αυτό αποφασίζουν να φύγουν οριστικά από την πόλη. Η Σοφία και η Αρίν συνεχίζουν την έρευνα για τα κορίτσια και ο Θέμης τους δίνει κι ένα όπλο για προστασία.
Στο μεταξύ ενώ Μίλτος, Ιφιγένεια και Μελικέ ετοιμάζονται για αναχώρηση, έρχεται ο Βαλής και το καταλαβαίνει. Τις απειλεί, η Μελικέ πιάνει ένα μαχαίρι αλλά αυτός την αφοπλίζει. Τότε εμφανίζεται ο Μίλτος, οι δυο άντρες παλεύουν κι ενώ ο Μίλτος τον χτυπάει αλύπητα, ο Βαλής τραβάει όπλο και μετά βγαίνει από το σπίτι φωνάζοντας εναντίον της οικογένειας ότι είναι χριστιανοί. Μαζεύεται απειλητικό πλήθος που χτυπάει την πόρτα και ο Μίλτος το σκάει για να γλιτώσει, όμως πέφτει πάνω στον οπλισμένο Μουράτ και γλιτώνει επειδή εμφανίζονται και τον συλλαμβάνουν Ρώσοι στρατιώτες. Μετά τον φυλακίζουν στο κρατητήριο του κυβερνητικού κτιρίου ενώ ο Νεντίμ αποφασίζει να παρακαλέσει τον Ρώσο διοικητή να τον αφήσουν.
Στο μεταξύ οι ληστές πουλάνε την Ειρήνη και την Λουσίν σε δυο άντρες και τα κορίτσια χωρίζονται. Την πρώτη την αγοράζει ένας ευγενικός Χότζας που της λύνει τα δεμένα χέρια, την δεύτερη ένας αγροίκος που την βιάζει. Ο Νεντίμ αποτυγχάνει να αποφυλακίσει τον Μίλτο και αυτός τον παρακαλεί να πάρει την Μελικέ, την Ιφιγένεια και το μωρό και να φύγουν αμέσως μακριά. Αργότερα, η Σοφία και η Αρίν μπαίνουν στο Ερζερούμ και βλέπουν τυχαία τον Βαλή. Η Αρίν τον αναγνωρίζει ως αυτόν που σκότωσε τους γονείς της και τραβάει το όπλο να τον σκοτώσει, αλλά η Σοφία την εμποδίζει. Αυτός δεν το αντιλαμβάνεται αλλά οι δυο γυναίκες του κινούν την περιέργεια και ρωτάει γι’ αυτές και αν τις ξέρουν. Εκείνες ψάχνοντας, φτάνουν στο πατρικό του Αλί και η Σοφία βρίσκεται επιτέλους με την Ιφιγένεια.
Όμως δε θα συμφωνήσω καθόλου με τους πηχυαίους τίτλους « η Αλεξίου εγκαταλείπει το τραγούδι». Η Χαρούλα ποτέ δε θα το εγκαταλείψει το τραγούδι γιατί απλά εκεί είναι ο τόπος της, το σπίτι της, είναι ανάμεσα στους ιδιοκτήτες και έχει κερδίσει επάξια και για πάντα ένα ζευγάρι κλειδιά για την πόρτα του.
Πάντα θα ατενίζει από τα παράθυρά του τραγουδιού τον κόσμο και πάντα μέσα από τα παραθυρόφυλλά του, θα ακούμε εμείς οι τυχεροί περαστικοί τη θεία φωνή της, να μας θυμίζει τον τρόπο που μπορεί ένας καλλιτέχνης που αγαπιέται από έναν ολόκληρο λαό να μην έχει ποτέ πάψει να είναι αναπόσπαστο κομμάτι του, να παραμένει ένα λαϊκό κορίτσι, μια «Παναγιά της γειτονιάς» που ακούει τις εξομολογήσεις μας και τραγουδά όλα όσα μας διέφυγαν μέσα στην οχλαγωγία και τον φρενήρη ρυθμό της σύγχρονης ζωής.
Η Χαρούλα θα μας θυμίζει πάντα ότι παραμένουμε άνθρωποι με αξία και ότι δεν είμαστε απλά σαρκία που στριμώχνονται σε πολυσύχναστα πεζοδρόμια.
Χαρούλα ήσουν και είσαι επί τόσα χρόνια η φωνή μας και η αγάπη μας θα είναι για πάντα η φωνή σου…
Οι πρώτες προβολές Θερινού Σινεμά από το Θέατρο Ριάλτο
Οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις του Θεάτρου Ριάλτο, κάτω από τον γενικό τίτλο RialtoOpenAir, αρχίζουν με το Θερινό Σινεμά, προσφέροντας ταυτόχρονα με τις μεμονομένες θέσεις που θα συνεχίσουν να υπάρχουν, μια καινούρια εμπειρία θέασης, αυτή του Drive-Ιn. Έτσι, μέσα από το αυτοκίνητο του ο καθένας, μαζί με τους συνεπιβάτες του, θα μπορεί να απολαμβάνει τις ταινίες στην μεγάλη οθόνη, ακούοντας τον ήχο μέσα από τις συχνότητες του ραδιοφώνου του.
Η πρώτη βδομάδα προβολών περιλαμβάνει δύο εξαιρετικές ταινίες, μια Ιταλική με απίστευτες κωμικές καταστάσεις όπως οι Ιταλοί ξέρουν να φτιάχνουν και μια κυπριακή ταινία που ξεχώρισε και κέρδισε το κοινό διεθνώς, αποσπώντας το μεγάλο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ της Tribeca.
Αρχή θα γίνει την Τετάρτη 17 Ιουνίου με την ταινίαΔεν θα συμπεθεριάσουμε ποτέ του Riccardo Milani. (Ιταλία, 2017, 100’, Κωμωδία)
Υπόθεση: Δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι αναγκάζονται να περάσουν άφθονο χρόνο μαζί όταν τα παιδιά τους ερωτεύονται. Ο πλούσιος πατέρας, ενώ προσπαθεί να εξασφαλίσει χρήματα για την ανάπτυξη των φτωχών περιοχών της Ρώμης, δεν έχει ενδιαφερθεί ποτέ να γνωρίσει τους κατοίκους της, και η φτωχή μητέρα κυκλοφορεί με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ στο αμάξι της, ενώ δουλεύει όπου βρει συγκατοικώντας σε ένα διαμέρισμα στην περιφέρεια της Ρώμης μαζί με τις δύο κλεπτομανείς αδερφές της.
Μια εξαιρετική κωμωδία, απολαυστικά αστεία και τρομερά επίκαιρη. Οι πρωταγωνιστές λειτουργούν ως αρχέτυπα, συμβολίζοντας τις διαφορετικές τάξεις της κοινωνίας και τη διαφορετική ηθική που επικρατεί σε κάθε μία από αυτές.
Σκηνοθεσία: Riccardo Milani
Πρωταγωνιστούν: Antonio Albanese, Sonia Bergamasco, Claudio Amendola, Paola Cortellesi
Ακολουθεί την Παρασκευή 19 Ιουνίου η βραβευμένη κυπριακή ταινίαΦυγαδεύονταςτονΧέντριξ του Μάριου Πιπερίδη. (Κύπρος, Γερμανία, Ελλάδα, 2018, 93’, Κωμωδία)
Υπόθεση: Το σχέδιο του Γιάννη να φύγει από την Κύπρο ανατρέπεται, όταν ο σκύλος του, ο Τζίμυ, διασχίζει τη Νεκρή Ζώνη που χωρίζει τις ελεύθερες περιοχές από τα κατεχόμενα. Καθώς η μεταφορά ζώων από τα κατεχόμενα απαγορεύεται, ο Γιάννης αναγκάζεται να ζητήσει τη βοήθεια κάποιον «εκλεκτών» χαρακτήρων για να τον φέρει πίσω.
Η ταινία αντλεί έμπνευση από την πικρή, ιστορική πραγματικότητα της διχοτομημένης Κύπρου και παραδίδει μία θαυμάσια παραβολή για τα ανεξέλεγκτα, καθημερινά μπλεξίματα της ζωής μας.
Οι προβολές θα γίνονται στους αυθεντικούς διαλόγους, με ελληνικούς και αγγλικούς υπότιτλους.
Οδηγίες προς θεατές: Για την ασφαλή διοργάνωση του θερινού σινεμά και την τήρηση όλων των κανόνων υγείας, το κοινό προτρέπεται να εξασφαλίζει εκ των προτέρων τα εισιτήρια του είτε ηλεκτρονικά είτε από το ταμείο του θεάτρου. Θα διατίθενται εισιτήρια για θέσεις και αυτοκίνητα. Για σκοπούς ελέγχου και ομαλότερης πρόσβασης η εξασφάλιση εισιτηρίων για αυτοκίνητα θα γίνεται μόνο μέχρι και 24 ώρες πριν από κάθε προβολή.
Όλοι οι θεατες προτρέπονται να προσέρχονται έγκαιρα στις προβολές, αποφεύγοντας το συνωστισμό κατά την είσοδο τους. Για την ομαλή διοργάνωση, θα επιτρέπεται η είσοδος σε αυτοκίνητα μέχρι τις 20:45. Στο χώρο προβολών θα λειτουργεί ταμείο για μικρό αριθμό εισιτηρίων θέσεων μέχρι τις 20:50.
Κάπου διάβασα πως «στις μεγαλύτερες σχέσεις λείπει ο έρωτας και στους μεγαλύτερους έρωτες λείπει η σχέση». Σωστό; Λάθος; Ποιος ξέρει; Τα απόλυτα μας τρομάζουν, γι’ αυτό κι αποφεύγουμε να τα πιστέψουμε, δεν μπορούμε, όμως, να μην παραδεχτούμε πως εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι μαζί κι όμως νιώθουν πολλά, χωρίς να ‘ναι καθόλου υπερβολή αν πεις πως είναι ερωτευμένοι.
Άνθρωποι που με ένα βλέμμα λένε όσα άλλοι δε λένε ούτε με χίλιες λέξεις. Γδύνονται με τα μάτια, επικοινωνούν, εκστασιάζονται μ’ ένα φευγαλέο άγγιγμα. Βιώνουν εκείνο το συναίσθημα, το τόσο έντονο, το τόσο ξεχωριστό και μοναδικό που όλοι επιδιώκουμε να ζήσουμε. Ακόμα κι αν δεν μπορέσουμε ποτέ να το απολαύσουμε όσο θα θέλαμε, να μην το χορτάσουμε, να μη γίνει ποτέ ολοκληρωτικά δικό μας. Ακόμα και τότε, σε εμάς θα ανήκει.
Έτσι είναι ο έρωτας. Δε σε ρωτά, δε σου δίνει επιλογές. Σε χτυπάει. Άξαφνα, αυταρχικά, κεραυνοβόλα. Και δεν υπάρχει μάλλον κανείς που να μην ήθελε να νιώσει αυτό το συναίσθημα γιατί δε θα ‘ναι δικό του. Δικό του για το φαίνεσθαι, δηλαδή, για την εικόνα, τις ετικέτες και τους άλλους, γιατί στην ουσία δικό του είναι.
Γιατί όσο κι αν ισχυρίζεσαι πολλές φορές πως αυτοί οι άνθρωποι, αυτές οι σχεδόν σχέσεις, που δε γίνονται ποτέ σχέσεις «κανονικές», είναι καταδικασμένες κι άρα δεν υπάρχει λόγος να μπεις στη διαδικασία να δεθείς συναισθηματικά με κάποιον που πιθανώς ποτέ να μην έχεις, αυτές τις σχέσεις, αυτά τα συναισθήματα, αυτό το ανεξέλεγκτο πάθος, τον ακόρεστο πόθο, αυτό τον διαολεμένο χτύπο της καρδιάς, αυτή την ακαταμάχητη επιθυμία, θες να τα ζήσεις.
Και ζηλεύεις όποιον τα ‘χει βιώσει. Και θα ήθελες να ‘σαι κι εσύ στη θέση του. Και θα το επιδιώξεις. Όχι από εγωισμό, γιατί να το έχει κάποιος άλλος κι όχι εσύ, αλλά επειδή τέτοια συναισθήματα που κλειδώνουν τη λογική σου, σε κάνουν αισθάνεσαι ζωντανός. Σε ξυπνάνε. Σε απομακρύνουν απ’ τη μιζέρια, τη συνήθεια, την απογοητευτική καθημερινότητα. Δόση αδρεναλίνης θες να το χαρακτηρίσεις; Και με δόση ναρκωτικών να το παρομοιώσεις, πάλι μέσα θα πέσεις.
Και θα λυπηθείς, θα σκεφτείς πόσο άδικο και κρίμα είναι να ‘ναι ερωτευμένοι και να μην είναι μαζί. Όντως, άδικο αλλά καμιά φορά και λυτρωτικό. Γιατί κάτι τέτοιες επαφές είναι ανεμοστρόβιλοι. Φέρνουν καταστροφές στο πέρασμά τους. Ίσως γι’ αυτό να μην ενώνονται. Ίσως, απ’ την άλλη, να μην έχουν ανάγκη να ‘ναι μαζί –όπως οι πολλοί ορίζουν αυτό το «μαζί»– γιατί αυτός ο έρωτας κι αυτή η έλξη γελάνε με τις ταμπέλες των κούφιων συναισθημάτων κι ίσως και κάπως να τις σνομπάρουν, να τις θεωρούν περιττές.
Ίσως πάλι, στην τελική, να μην είναι καν άδικο. Γιατί αυτοί ξέρουν μέσα τους πως αυτό που νιώθουν είναι τόσο δυνατό που καμία δέσμευση, κανένα τυποποιημένο μοτίβο σχέσης, δε θα επέφερε τη διαφορά. Ίσως, τελικά, στους μεγαλύτερους έρωτες να λείπει η σχέση. Να ‘ναι έτσι καταδικασμένοι ή ευλογημένοι να το ζούνε με μερικούς περιορισμούς -επιφανειακούς και για τους ίδιους παντελώς αδιάφορους.
Υποθετικά, πιθανόν να μην μπορούσαν να διαχειριστούν ένα τέτοιο συναίσθημα μέσα σε σχέση, είτε να ήταν γραφτό τους να μείνουν χωριά. Να βολευτούν σε περιβάλλοντα πιο εύπεπτα, να αρκεστούν σε άλλους ανθρώπους, σε κάτι λιγότερο, σε μέτριες αγκαλιές. Ίσως να πνίγουν το δικό τους το «πολύ» στο «λίγο» κάποιου άλλου. Πάντα, όμως, θα ξέρουν πού ανήκουν. Ποιος είναι το δικό τους κομμάτι, για ποιον θα ρίσκαραν τη ζωή τους. Κι ας λένε οι άλλοι ό,τι θέλουν κι ας λένε κι οι ίδιοι ψέματα στους εαυτούς καμιά φορά, για παρηγοριά, μέσα τους πάντα θα ξέρουν.
Να μην τους λυπάσαι, λοιπόν, αυτούς τους ανθρώπους. Εκείνους τους από καιρό ερωτευμένους που δεν είναι μαζί κι ίσως και ποτέ να μην είναι. Εκείνους που η ζωή ή οι εγωισμοί τους χώρισαν τους δρόμους. Που οι επιλογές του ενός έκαναν τον άλλο να απομακρυνθεί, που τους κυρίευσε η ανασφάλεια ή ο φόβος. Γιατί αυτοί έχουν μια σύνδεση, που καμιά άλλη δε θα ‘ναι αρκετή για να συγκριθεί μαζί τους. Πάντα θα σκέφτεται ο ένας τον άλλον, πάντα θα ‘χουν μια μαγική μυστική επικοινωνία, πάντα σε εκείνο το τραγούδι θα ψάχνουν το βλέμμα του άλλου μέσα στο πλήθος.
Μην τους κατατάσσεις στους καταδικασμένους. Τυχερούς να τους θεωρείς. Τυχερούς κι άνευ όρων ερωτευμένους. Ερωτευμένους προπάντων.
Αφιερωμένο στον άνθρωπο που με φίλησε χωρίς να με αγγίξει.
Η Κατερίνα Καινούργιου ανέβασε την Κυριακή (7/6) μια φωτογραφία της στο Instagram, στην οποία την είδαμε να ποζάρει με μαγιό.
Ένα ιδιαίτερο ολόσωμο μαγιό, σε κίτρινες και λευκές αποχρώσεις και… μανίκια.
Αναδείκνυε το καλλίγραμμο κορμί της, όμως, δέχτηκε και κάποια αρνητικά σχόλια.
Μια follower μάλιστα, της έγραψε χαρακτηριστικά:
«Αρχές κυτταρίτιδας».
Η Κατερίνα Καινούργιου, είδε το συγκεκριμένο σχόλιο και δεν δίστασε να δώσει την αφοπλιστική απάντησή της.
«Θα σε πληγώσω, αλλά για κακή σου τύχη δεν έχω καθόλου», της έγραψε η παρουσιάστρια.
Όπως ήταν φυσικό, το σχόλιο αυτό προκάλεσε αντιδράσεις.
Πολλές κοπέλες έγραψαν κάτω από τη φωτογραφία πως ο κόσμος είναι κακοπροαίρετος και έχει πάντα να πει έναν κακό λόγο.
Υπερασπίστηκαν την Κατερίνα Καινούργιου, επισημαίνοντάς της πως έχει κορμάρα, χωρίς κυτταρίτιδα, πως είναι πολύ αδύνατη και δεν χρειάζεται να δίνει σημασία σε κακόβουλα σχόλια.
Μια μπάντα αφιερωμένη με σεβασμό στον πιο εργατικό και δημιουργικό άνθρωπο του παγκόσμιου μουσικού θεάματος.
Η μπάντα φόρος τιμής στον ανυπέρβλητο Νονό της Soul, τον μοναδικό τραγουδιστή, τραγουδοποιό, παραγωγό, χορευτή και αρχηγό μπάντας που θεωρείται ο πατέρας της Funk μουσικής και μια μεγάλη προσωπικότητα, για τη ποπ μουσική και τον χορό του 20ου αιώνα !
Οι JBizz σας μεταφέρουν στην εποχή του μεγάλου καλλιτέχνη με εξαιρετική πιστότητα και πάθος. Μια πολυμελής μπάντα που σέβεται και αναπαράγει πιστά τα μοτίβα των τυμπάνων, τις γραμμές του μπάσου, τα riffs της κιθάρας, τα horn sections, τις μελωδίες και τα εκρηκτικά groove του!
