Όταν αγαπάς, μαθαίνεις. Ειδικά όταν αγαπάς χωρίς ανταπόκριση, μαθαίνεις πολύ περισσότερα. Πίσω από κάθε πόνο στη ζωή κρύβεται ένα μάθημα. Και τα μαθήματα της μονόπλευρης αγάπης είναι μεγάλα και σημαντικά.

Η αγάπη κρατάει τον κόσμο σε κίνηση. Κρατάει τους ανθρώπους πραγματικά ζωντανούς. Την αγάπη πρώτα τη βρίσκουμε μέσα μας, μαθαίνοντας ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας και μετά στους άλλους.

Υπάρχουν φορές που αγαπάμε κι αγαπιόμαστε, υπάρχουν όμως και φορές που η αγάπη μας πέφτει στο κενό. Είναι μία δύσκολη περίοδος να τη ζει κανείς γιατί τον επηρεάζει σε όλα τα επίπεδα. Χάνει την αυτοπεποίθησή του, νιώθει λίγος και μόνος, νιώθει μία μεγάλη ξηρασία μέσα του, καθώς τα αισθήματά του δεν βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Κάθε προσπάθεια να δώσεις την αγάπη σου σ’ αυτόν που αγαπάς καταλήγει σε ακόμη μία πληγή. Και είναι μία δύσκολη κατάσταση, όμως, μπορεί να σε μάθει πολλά.

Όταν αγαπάς χωρίς ν’ αγαπιέσαι, τότε είσαι σε πολύ καλό δρόμο, ακόμη κι αν δεν μπορείς ακόμη να το καταλάβεις. Σημαίνει ότι είσαι ολοκληρωμένος ως άνθρωπος, σημαίνει ότι μπορείς πραγματικά ν’ αγαπήσεις χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα. Σημαίνει ότι μπορείς να δώσεις πραγματική αγάπη κι αυτός που θα το εντοπίσει αυτό σε σένα θα είναι πολύ τυχερός. Δεν ξέρουν και δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι ν’ αγαπούν, ειδικά όταν δεν έχουν κάτι να κερδίσουν.

Μαθαίνεις επίσης ότι το να αγαπάς και το να χρειάζεσαι την αγάπη είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Την αγάπη δεν πρέπει να την κυνηγάμε γιατί αυτό μας αγχώνει και μας κάνει δυστυχισμένους κι αυτό είναι ακόμη ένα μάθημα που παίρνουμε όταν αγαπάμε κάποιον χωρίς ανταπόκριση.

Είναι ψυχοφθόρο να ζητάς από κάποιον που δεν νιώθει το ίδιο, να σε αγαπήσει. Η αγάπη πρέπει να είναι κάτι ξεκάθαρο στη ζωή μας και να μας κάνει ευτυχισμένους αντί να μας βάζει σε αδιέξοδες συναισθηματικές καταστάσεις, σε πόνο και αμφιβολίες για τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.

H αγάπη μπορεί να σημαίνει πάθος, χωρίς όμως ένα πειθαρχημένο μυαλό, μπορεί και να μας καταστρέψει. Γιατί η αγάπη, κι αυτό μπορεί να ακούγεται συνταραχτικό, δεν είναι απλά ένα συναίσθημα αλλά μία λογική απόφαση του μυαλού να δώσει σε έναν άλλο άνθρωπο για το δικό του καλό και όχι για να γεμίσει ο ίδιος τα κενά του. Είναι μία συνειδητή απόφαση να μοιραστεί τη ζωή του με κάποιον για να κάνουν μαζί τα όνειρά τους πραγματικότητα και να σκοτώσουν την ατομική τους μοναξιά.

Και η αγάπη μπορεί να μας τυφλώσει αν δεν την πάρουμε από τη λογική της πλευρά. Μας τυφλώνει σε τέτοιο σημείο πολλές φορές που δεν μπορούμε να δούμε τα κακά σημάδια και δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν ο άλλος μας αγαπάει ή όχι. Ξεγελιόμαστε, γινόμαστε αδύνατοι, ανεχόμαστε άσχημα λόγια και καταστάσεις που σε άλλη περίπτωση δεν θα δεχόμασταν ποτέ. Κι όλα αυτά για να μη χάσουμε κάποιον που στην τελικά δεν το αξίζει.

Αυτό που, πάνω από όλα, μαθαίνεις όταν αγαπάς χωρίς ν’ αγαπιέσαι είναι ότι η αγάπη μπορεί να είναι και μονόπλευρη ναι, όμως, αυτό δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα αλλιώς θα μας φθείρει ψυχολογικά. Η μονόπλευρη αγάπη στην τελική δεν σημαίνει ολοκληρωμένη αγάπη, αυτή δηλαδή που θα μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους και θα γεμίσει τη ζωή μας και το μέσα μας. Έχουμε ανάγκη οι άνθρωποι ν’ αγαπιόμαστε όπως αγαπάμε για να είμαστε ευτυχισμένοι. Τα υπόλοιπα είναι για τους ποιητές.

Πηγή : ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

Μετά την πρώτη «ψυχρολουσία» ψάχνεις να βρεις τη δική σου αντίδραση σε αυτό που συμβαίνει. Να μιλήσεις, να προκαλέσεις, να σιωπήσεις, να αγνοήσεις ή να απομακρυνθείς;

Ό,τι και να διαλέξεις, μέσα σου γνωρίζεις ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο πια. Αποστασιοποιείσαι συναισθηματικά κι από εδώ και πέρα είσαι πάντα πιο προσεκτικός ως προς το τι κάνεις και ως προς το τι λες. Χάνεις, δηλαδή, τη δική σου αυθεντικότητα και τον αυθορμητισμό. Νιώθεις πιο σφιγμένος, πιο μαζεμένος. Αρχίζεις, δυστυχώς, και εσύ να σκέφτεσαι καχύποπτα και δεν νιώθεις άνετα να μένεις πολύ ώρα με αυτούς τους ανθρώπους.

Πολλές φορές θα συναντήσουμε στη ζωή μας ανθρώπους που άλλα λένε όταν είμαστε παρόντες κι άλλα όταν λείπουμε. Είναι πολύ λυπηρό να διαπιστώνεις πόση υποκρισία μπορεί να κρύβεται πίσω από μια συμπεριφορά. Στην αρχή δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις κι αναρωτιέσαι μήπως έχει γίνει κάποιο λάθος. Όταν, όμως, επιβεβαιώνεσαι σοκάρεσαι και στη συνέχεια απογοητεύεσαι. Απογοητεύεσαι, γιατί δεν το περίμενες από τα συγκεκριμένα άτομα, γιατί αισθάνεσαι ότι δεν έχεις κάνει κάτι ώστε να αξίζεις μια τέτοια αντιμετώπιση.

Αναρωτιέσαι ποια είναι εκείνη η αιτία που κάνει τα άτομα να προσποιούνται, να λένε άλλα από αυτά που εννοούν, ενώ θα μπορούσαν να είναι πιο ευθείς, πιο ειλικρινείς. Αν δεν συμπαθείς κάποιον, δεν χρειάζεται να του δείχνεις καταναγκαστικά ότι τον συμπαθείς. Με ευγενικό και διακριτικό τρόπο μπορείς να απέχεις και να αποφεύγεις. Δεν υπάρχει λόγος να γίνεσαι καυστικός, κακοπροαίρετος πίσω από την πλάτη του.

Οι ανθρώπινες σχέσεις πλήττονται από το ψέμα, την υποκρισία, την ανεντιμότητα. Γιατί τόσος κόπος, όμως, να διατηρήσουμε σχέσεις που δεν μας αρέσουν ή δεν μας ταιριάζουν; Γιατί μπαίνουμε στη διαδικασία να δώσουμε μια διαφορετική εικόνα στον άλλο από εκείνη που πραγματικά ισχύει;

Μπορεί να θέλουμε να κερδίσουμε κάτι, να θέλουμε να αποφύγουμε τσακωμούς και φασαρίες ή μπορεί να μην γίνεται να χαλάσουμε σχέσεις συγγενικές ίσως. Ό,τι και να ισχύει, το μόνο σίγουρο είναι ότι στο τέλος με κάποιον τρόπο η αλήθεια θα αποκαλυφθεί. Κάποια στιγμή θα γίνει αντιληπτό αν κάποιος πραγματικά μας φέρεται αυθεντικά ή καταβάλλει προσπάθεια να φανεί «σωστός» απέναντί μας.

Παρά τα όσα θα συναντήσουμε, παρά τις απογοητεύσεις που θα βιώσουμε, δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να βλέπουμε όλους τους ανθρώπους καχύποπτα. Όποιας κατηγορίας ανθρώπους και να συναντήσουμε, εμείς οφείλουμε να παραμείνουμε πιστοί στην αλήθειά μας.

Δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε το μοντέλο που ακολουθούν οι άλλοι. Δε χρειάζεσαι τα ψέματα για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, για να εξελιχθείς, για να επιβιώσεις. Είναι πιο έντιμο να είσαι ειλικρινής και να πορευτείς χωρίς την ανάγκη να αρέσεις σε όλους. Υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι –δεχόμενος φυσικά και την καλοπροαίρετη κριτική-, αλλά δεν θα πρέπει να επιδιώκεις διακαώς να γίνεις συμπαθής από όλους ή να τα έχεις καλά με όλους.

Με «όπλα» την ευγένεια, τη διακριτικότητα, την αξιοπρέπεια, την ακεραιότητα και την ωριμότητά σου μπορείς να αντιμετωπίσεις κάθε λογής ανθρώπους. Δεν είναι εύκολο να παραμείνεις αυθεντικός. Ωστόσο, αν το χάσεις αυτό, κινδυνεύεις να χάσεις την αλήθειά σου, την ουσία σου.

Αν έχεις ανάγκη από κολακίες και ψεύτικα λόγια, μπορεί εύκολα να παρασυρθείς και να αναζητάς συνεχώς την επιβεβαίωση, ακόμα κι αν βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι δεν είναι αληθινή. Αν, όμως, αντέχεις την απόρριψη, τη μη αποδοχή από ανθρώπους που ίσως τελικά ούτε και εσύ θα ήθελες να έχεις στη ζωή σου, τότε δεν χρειάζεται να στεναχωριέσαι για σχέσεις που αποδεικνύονται ανάξιες των προσδοκιών σου.

Άλλωστε, δεν χρειαζόμαστε πολλούς ανθρώπους γύρω μας, αλλά μόνο αυτούς που το ενδιαφέρον τους, ο λόγος τους, η έγνοια τους για σένα είναι τόσο γνήσια που δεν γίνεται να μην το νιώσεις. Η καλοσύνη και η αγάπη σε «διαπερνούν» και σε «αγγίζουν» τόσο πολύ που σε κάνουν να ξεχωρίζεις οτιδήποτε άλλο είναι ψεύτικο και προσποιητό. Ας εστιάσουμε, λοιπόν, στις σχέσεις που μας γεμίζουν και μας εμπνέουν κι ας αφήσουμε όλους τους άλλους που κακοπροαίρετα μιλούν για εμάς να παραμείνουν αυτό που είναι, γιατί ίσως αυτό έχουν μάθει να είναι.

Πηγή : https://fanpage.gr

Είναι σαφές, ότι ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε περιστάσεις, o κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τη ζωή του. Οι επιλογές που κάνουμε διαμορφώνουν την καθημερινότητά μας αλλά και το πώς επιλέγουμε να βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας. Είναι αλήθεια ότι το περιβάλλον, η βιολογία και η γενετική επηρεάζουν τη ζωή μας, ωστόσο η δική μας ελεύθερη βούληση και το πρίσμα μέσω του οποίου επιλέγουμε να δούμε τον κόσμο, μας επηρεάζουν ακόμα περισσότερο.

Ένα πολύ συχνό φαινόμενο, τόσο στη θεραπεία όσο και στην καθημερινή ζωή, είναι η τάση να εστιάζουμε στους άλλους λες και εκείνοι είναι υπεύθυνοι για τη ζωή μας. Με άλλα λόγια, αισθανόμαστε ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε προκαλούνται από άλλους.

Το ταίρι μας συμπεριφέρεται εγωιστικά και είναι απρόθυμο να ακούσει ή να συμβιβαστεί, με αποτέλεσμα να τσακωνόμαστε συνέχεια. Τα παιδιά μας δεν μας ακούν ─ υπάρχει διαμάχη στην οικογένεια. Το αφεντικό είναι παράλογο. Οι φίλοι είναι αδιάφοροι. Με λίγα λόγια, οι άλλοι άνθρωποι είναι εκείνοι με το πρόβλημα ή η αιτία του προβλήματος.

Εμείς λοιπόν που μπαίνουμε σε θεραπεία πιστεύοντας κάτι τέτοιο, συχνά έχουμε την πεποίθηση πως στόχος της θεραπείας είναι απλώς να αλλάξουμε τους άλλους. Πώς μπορώ να κάνω τη γυναίκα μου να με ακούσει; Πώς μπορώ να κάνω το σύζυγό μου να ενδιαφερθεί;

Ωστόσο, το να κατηγορούμε τους άλλους για τα δικά μας θέματα συνήθως δεν αποφέρει αποτελέσματα. Γιατί; Πρώτον, κατηγορώντας τους άλλους, ενθαρρύνεται η αρνητικότητα και οι τοξικές συμπεριφορές που μπορούν να χειροτερέψουν την ψυχολογία μας. Εάν για παράδειγμα βλέπουμε το ταίρι μας ως υπεύθυνο για το πρόβλημα, ενδεχομένως να είμαστε αρνητικοί για αλλαγές σε προσωπικό επίπεδο ─ αν το ταίρι μου είναι παράλογο, γιατί να μπω στην διαδικασία να αλλάξω εγώ;

Ο δεύτερος λόγος είναι η δημιουργία πεποίθησης ότι δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τη ζωή μας. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε πραγματικά ή έστω να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε, αφού τελικά δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για ό,τι μας συμβαίνει. Το περιβάλλον μας είναι. Με άλλα λόγια δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας ικανούς ή αρκετά ελεύθερους ώστε να αλλάξουμε τις περιστάσεις, αντ ‘αυτού, οι συνθήκες μας αλλάζουν.

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και που μας επηρεάζουν. Ένας κακοποιός μπορεί να μας βλάψει. Μια φυσική καταστροφή μπορεί να πάρει τα υπάρχοντά μας. Ωστόσο, στο τέλος, εξακολουθούμε να είμαστε υπεύθυνοι για όλα όσα επιλέγουμε να κάνουμε αλλά και γι αυτά που επιλεγούμε να νιώθουμε.

Εάν θέλουμε η ζωή μας να είναι καλύτερη, δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους άλλους να την αλλάξουν ή να τη βελτιώσουν. Πρέπει να αναλάβουμε προσωπική ευθύνη και να εργαστούμε προς μια ζωή που μας ταιριάζει καλύτερα. Αυτή είναι η καλύτερη νοοτροπία για να μπει κανείς σε θεραπεία. Μπορεί ακόμη και να είναι στόχος θεραπείας.

Λαμβάνοντας προσωπική ευθύνη, έχουμε εμείς τον έλεγχο της ζωής μας. Δεν χρειάζεται να εξαρτόμαστε από τους άλλους. Δεν χρειάζεται να αισθανόμαστε άσχημα. Επιλέγουμε να είμαστε καλύτεροι και να νιώθουμε καλύτερα.

Τελικά, υπάρχει μόνο ένα άτομο που μπορούμε να αλλάξουμε, τον εαυτό μας. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους άλλους, ούτε καν τα παιδιά μας και ακόμα λιγότερο το ταίρι, τους φίλους ή τους συναδέλφους μας.

Μπορούμε όμως να γίνουμε καλύτεροι. Μπορούμε να μάθουμε νέους τρόπους να αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητά μας. Μπορούμε να κρατήσουμε σε απόσταση τις τοξικές σχέσεις και ταυτόχρονα να επηρεάσουμε θετικά τους γύρω μας με τις προσωπικές μας αλλαγές.

Μπορούμε να φέρουμε τις πραγματικές αλλαγές στη ζωή μας όταν κατανοήσουμε ότι δεν πρόκειται να το κάνει κανείς άλλος για μας. Η ζωή μας είναι προσωπική μας ευθύνη.

Πηγή : ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

Όλοι ψάχνουμε την ευτυχία σαν πολύτιμο και σπάνιο θησαυρό. Κάθε φορά που νομίζουμε πως την έχουμε στα χέρια μας, αυτή, η πανούργα, σαν να δραπετεύει.

Όσο πιο άπιαστη μοιάζει, τόσο πιο έντονα γίνεται σκοπός μας να την κατακτήσουμε. Μέχρι που καταλήγουμε να νιώθουμε εξαντλημένοι από το χωρίς διέξοδο κυνηγητό. «Νίπτουμε τας χείρας μας» κι έτσι μαθαίνουμε να ζούμε δίχως αυτήν. Γιατί συχνά η ελπίδα της προσμονής της ευτυχίας μοιάζει μάταιη.

Ο πόνος και η απελπισία όμως έγκειται στο ότι δεν την βλέπουμε ενώ αυτή στέκει κοντά μας και προσμένει ένα μας νεύμα για να φανερωθεί. Η ευτυχία κρύβεται στα απλά καθημερινά πράγματα που δεν εκτιμάμε τόσο γιατί μοιάζουν εύκολα και προσβάσιμα στον κάθε έναν.

Μας προστάζει κάτι μέσα μας, να βγούμε στα ανοιχτά, σε θάλασσες που μοιάζουν άπιαστες στα μάτια. Αυτή η κινητήριος δύναμη, μας προκαλεί να φύγουμε μακρυά από όσα μας δίνουν δειλά την γεύση της. Μόνο και μόνο για να μπορέσουμε να δούμε καθαρά, αποστασιοποιημένοι πια, πως αυτή που αναζητούμε βρίσκεται εκεί κοντά, στον εαυτό μας, εκεί από όπου ξεκινήσαμε.

Έτσι σαν τις κατακτήσουμε τις «θάλασσες» αυτές, σαν αγγίξουμε πολλά από όσα ονειρευτήκαμε, η μαγεία τους, η χρυσόσκονη που τα περιβάλει στον νου μας, ξάφνου χάνεται. Σβήνει μαζί με τα σύννεφα στον απέραντο ουρανό, που μας έκαναν να ονειρευτούμε. Στο τέλος όλα εξομοιώνονται. Γίνονται γήινα στην όψη μας, φθηνά, κοινά, ίσως για τον κάθε έναν.

Ακόμα και όσα πολλοί δεν μπορούν να αγγίξουν, όσο και αν πασχίσουμε, όσοι τα κατακτήσουμε, αν δεν μιλούν στην ψυχή, αν δεν τα προστάζει η καρδιά, αν δεν χαρίζουν γαλήνη, αδυνατούν να προσφέρουν οποιονδήποτε πλούτο. Παρά μονάχα επιφανειακή, παροδική ικανοποίηση.

Και σαν πλησιάσουμε την πηγή, σαν επιστρέψουμε στον εαυτό μας, ώριμοι πλέον, γεμάτοι γνώση, ξέρουμε καλά, πως ευτυχία είναι όλα τα φευγαλέα φτερουγίσματα της καρδιάς, όλα τα χαμόγελα που σκορπάμε ανέμελα, όλα όσα μας αγγίζουν την καρδιά και μιλάνε στην ψυχή μας. Ό,τι κρατάει λίγο.. γιατί η ζωή κρατάει λίγο.

Έρχονται και φεύγουν οι στιγμές ευτυχίας, αλλά συνάμα κρατάνε για πάντα.. όταν έχουμε αληθινούς ανθρώπους να κοιτάμε στα μάτια και αγνή αγάπη στην καρδιά..

Γράφει η Μαρία Πολυμήλη