Για την παράσταση «Φυλές», τον Billy που υποδύεται εκεί , την συνεργασία του με τον ΘΟΚ, την κριτική, τους στόχους του και για πολλά άλλα μιλά στο site μας ο νεαρός ηθοποιός Λάμπρος Κωνσταντέας ….
Συνέντευξη στη Στέλλα Παπά
Λάμπρο μου ο Φεβρουάριος σε βρίσκει να συνεργάζεσαι με τον ΘΟΚ . Θες να μας πεις λίγο γι’αυτή τη συνεργασία ; (λίγα λόγια για το έργο)
Ναι βρέθηκα στη Λευκωσία τέλη Νοέμβρη για να ξεκινήσουμε δουλειά με αυτή την εξαιρετική ομάδα ανθρώπων, υπό την καθοδήγηση της Αθηνάς Κάσιου. Το έργο μας λέγεται «Φυλές», γράφτηκε από τη Νίνα Ρέιν το 2010 στην Αγγλία και παίζεται πρώτη φορά στα ελληνικά. Σχετίζεται με μια πενταμελή οικογένεια που, όπως και σε πολλές περιπτώσεις γύρω μας, αγαπιέται βαθιά, αλλά αυτό δεν αποτελεί πανάκεια, ούτε καθιστά την ουσιαστική επικοινωνία δεδομένη. Αφορμή για συναντηθούμε με αυτά τα θέματα στο έργο είναι το ότι ο μικρότερος γιός της οικογένειας είναι εκ γενετής κωφός. Μεγαλώνοντας όμως σε μια οικογένεια διανοούμενων και σκεπτόμενων, αν θες ανθρώπων, δεν έμαθε ποτέ νοηματική και δεν συναναστράφηκε με «ομοίους» του. Έμαθε να μιλά και να «ακούει» με τα μάτια. «Έτσι δεν θα διαφέρει από τους μη κωφούς.». Όμως οι σχέσεις γίνονται τεταμένες όταν ο Billy ερωτεύεται κι έρχεται σ επαφή με μια πραγματικότητα που θεωρητικά είναι πλασμένη για εκείνον.
Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεσαι με το ΘΟΚ;
Ουσιαστικά είναι η πρώτη μου ολοκληρωμένη επαγγελματική συνεργασία . Αποφοίτησα το καλοκαίρι από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου στην Ελλάδα και ήμουν πολύ τυχερός που μου δόθηκε η ευκαιρία να περάσω από ακρόαση και να ξεκινήσει όλη αυτή η υπέροχη εμπειρία. ΄Ετσι λοιπόν συγκυριακά βρέθηκα να «γνωριστώ» με τον ΘΟΚ, και νομίζω κάτω από εξαιρετικές συνθήκες.
Το «Φυλές» είναι ένα έργο του οποίου η ιστορία του στηρίζεται στο θέμα της οργανικής αναπηρίας. Μήπως με αυτό ο συγγραφέας θέλει να τονίσει βαθύτερες μορφές αναπηρίας;
Αδιαμφισβήτητα! Η Νίνα Ρέιν, δημιουργεί έναν κόσμο με τη δική του πραγματικότητα, και φαινομενικά πολύ συγκεκριμένο. Δεν είναι όμως τίποτα άλλο πάρα η «κορυφή του παγόβουνου», όπως σε κάθε αξιόλογο έργο νομίζω. Χρησιμοποιεί την ιστορία αυτή ως αφορμή για να μιλήσει, και μαζί της κι εμείς, για θέματα που αφορούν όλους μας, ασχέτως αν ανήκουμε σ αυτές καθ’ αυτές τις «φυλές» που ονομάζει στην ιστορία.
4. Θα έλεγες είναι έργο δραματικό ή χιουμοριστικό; Μπορούν να συνυπάρξουν αυτά τα δύο;
Μα είναι παντρεμένα αυτά τα δύο. Δεν νομίζω πως υπάρχει έργο χωρίς χιούμορ, έστω και με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Πολλές φορές (για μένα τουλάχιστον) φαντάζει περίπλοκο και μεγάλη πρόκληση να το φέρεις στη σκηνή, αλλά υπάρχει, όπως ακριβώς και στη ζωή. Όταν είμαστε μέσα σε κάτι ίσως αδυνατούμε να το δούμε, αλλά κάνοντας ένα βήμα πίσω, το χιούμορ υπάρχει. Ακόμα και με την ειρωνική χροια του.
Και για το έργο μας το ίδιο πιστεύω. Υπάρχουν στιγμές κωμικές, που μπορεί να μην είναι τελικά και τόσο και το αντίθετο.
Πιστεύεις ότι ο τρόπος που παρουσιάζει ο σκηνοθέτης ένα έργο μπορεί να επηρεάσει το νόημα του;
Βέβαια. Πιστεύω πως ένα θεατρικό κείμενο είναι ένα έργο τέχνης από μόνο του. Το πως θα το ερμηνεύσουμε εναπόκειται στο όραμα του σκηνοθέτη και των ηθοποιών. Το τι θα επιλέξεις θεματικά να φωτίσεις και με ποιόν τρόπο σε μία παράσταση, δεν είναι προδιαγεγραμμένο από το κείμενο εξολοκλήρου. Αλλίως δεν νομίζω πως θα είχε νόημα να ξανανέβει ένα έργο πάνω από μια φορά.
Εσύ στις «φυλές» πoιο ήρωα υποδύεσαι;
Εγώ είμαι ο Billy, ο μικρότερος γιος της οικογένειας. Εκ γενετής κωφός που όμως δεν γνωρίζει νοηματική και γενικώς δεν έχει καμία επαφή με ανθρώπους ή καταστάσεις σχετικές με την «κωφότητα». Ο Billy στην αρχή του έργου επιστρέφει σπίτι από τις σπουδές του. Και νομίζω είναι στη φάση που μπορεί πια να κάνει μια ανασκόπηση της ζωής του, των σχέσεών του και να διεκδικήσει αυτά που έχει ανάγκη. Πιστεύω πως αυτή η ιστορία είναι για το Billy ένα ταξίδι αδέξιας, ίσως και σκληρής, ενηλικίωσης.
Ο έρωτας έχει κάποιο ρόλο στην παράσταση;
Σίγουρα! Και πότε άλλωστε δεν έχει; Ακόμα και όχι με την τόσο στενή του έννοια, ο έρωτας για κάποιον, για έναν κόσμο, μία γλώσσα, μία τέχνη είναι αιτία ή/και αφορμή κινητοποίησης. Να ταξιδέψεις για 2 μέρες ξαφνικά, να αφήσεις το σπίτι σου, να απαιτήσεις, να νίωσεις αρκετός. Αυτό νομίζω οτι είναι για το Billy η Sylvia αλλά κι όλος ο «κόσμος» που φέρνει μαζί της.
Θα έλεγες ότι είναι διδακτικό έργο;
Στο δικό μου μυαλό οι όροι τέχνη και διδακτισμός είναι μη αναμίξιμα υλικά ίσως και γι’ αυτό λόγω της απειρίας μου ακόμα πιθανότατα, δυσκολεύομαι πολύ να επικοινωνήσω με έργα του Μπρέχτ, που εύκολα φαντάζουν διδακτικά μανιφέστα. Δεν νομίζω οτι μπορώ εγώ ή οποισδήποτε ανεβαίνει στη σκηνή να «διδάξει» το θεατή. Όλοι αντιμετωπίζουμε παρόμοια θέματα. Είμαστε άνθρωποι της εποχής μας. Νομίζω πως ασχολούμαστε μ’ ένα έργο και προσπαθούμε να το κάνουμε σκηνική πράξη γιατί πρώτοι εμείς πασχίζουμε να ερευνήσυμε τη θέση μας απέναντι στο θέμα του. Γιατί πρώτα εμάς αφορά. Δεν μπορείς να επικοινωνήσεις κάτι αν θεωρείς ότι είσαι υπεράνω αυτού.
Μετά από όλο αυτό το σάλο που έγινε με την παράσταση cock φοβάστε την αντίδραση του κόσμου;
Αν και είμαι πολύ μικρό διάστημα εδώ, το συμβάν αυτό με σόκαρε αληθινά. Και ξέρετε κάτι; Στενοχωριέμαι για τους ανθρώπους του τόπου εκείνου, που μπορεί όντως να ήθελαν , έστω κι από περιέργεια, να δούνε την παράσταση, και κάποιοι άλλοι « πήραν απόφαση» για εκείνους. Σέβομαι απόλυτα την απόφαση σου να μη συμπράξεις σε κάτι. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί το 2018, νομίζεις οτι είναι στη δικαιοδοσία σου η απόφαση για το αν θα το κάνουν οι υπόλοιποι. Όσο για τη δική μας παράσταση, δυστυχώς όχι δε φοβάμαι καθόλου. Διότι ξέρετε η υποκρισία της εποχής μας έχει πολύ καθαρές κατευθύνσεις. Οπότε όχι δεν νομίζω οτι θα «ενοχλήσει» ο τρόπος που (με σεβασμό) καταπιανόμαστε με ένα λεπτό θέμα οργανικής διαφορετικότητας ή και το ίδιο το θέμα.
Θεωρείς ότι μέσα από το θέατρο δίνονται πολλά κοινωνικά μηνύματα;
Ναι, κι ευτυχώς δηλαδή. Κι όχι μόνο απ το θέατρο. Για την ακρίβεια θα έλεγα οτι σε μία παράσταση δουλεμένη με ανάγκη και στόχο, δεν δίνονται κοινωνικά μηνύματα, αλλά σίγουρα υπάρχει πληθώρα ερεθισμάτων για προβλήματισμό (τόσο για τον ηθοποιό όσο και για το θεατή)
Οι δικοί σου ποια σχόλια σου έκαναν τόσο για εσένα όσο και για την παράσταση;
Επειδή έχω έρθει από Ελλάδα οι δικοί μου ακόμα μέλλεται να έρθουν μέσα στο επόμενο διάστημα. Τότε θα ξέρω. Προς το παρόν οι κοντινοί μας στην Κύπρο φαίνεται να αγκαλιάζουν τη δουλειά αυτή.
Στην Κύπρο τελευταία έχουν δημιουργηθεί πολλές ομάδες και ερασιτεχνικά θεατρικά σχήματα. Εσύ είσαι υπέρ η κατά;
Δεν είμαι καθόλου κατά των ερασιτεχνικών ομάδων. Κι εγώ από σχολικές ομάδες και ερασιτεχνικό εργαστήρι ξεκίνησα μέχρι να πάρω την απόφαση να το αφήσω και να προσπαθήσω για ένα βήμα πιο μέσα. Το σημαντικό είναι να έχεις συνείδηση της θέσης σου και του στόχου σου. Το ερασιτεχνικό είναι αυτό που είναι, είναι υπέροχη ασχολία, απλώς έχει άλλους στόχους από το επαγγελματικό θέατρο.
Θα έκανες δική σου θεατρική ομάδα και αν ναι ποιο όνομα θα της έδινες;
Θα ήθελα να κάνω. ΄Εχω βαθιά δικά μου άτομα από τη σχολή, που 3 χρόνια ζήσαμε μαζί, χτίσαμε μαζί και συνομιλήσαμε θεατρικά και μη. Θα ήθελα πολύ κάποια στιγμή λοιπόν στο άμεσο μέλλον να μπούμε σε μια, άλλου τύπου πια, δημιουργική διαδικασία μαζί. Το όνομα νομίζω θα προέκυπτε από το δυναμικό που τελικά θα είχε αυττή η ομάδα οπότε δεν ξέρω.
Βάζεις στόχους; Ποιος είναι αυτός που έβαλες τελευταία;
Βάζω, εμμονικά κιόλας μερικές φορές. Θέλω πάντα μία κατεύθυνση προς κάτι. Τώρα τελευταία με αυτή την εμπειρία αλλαγής περιβάλλοντος , θέλω να βρω κάποια πολύ δικά μου πράγματα που αν τα λύσω θα μπορέσω να κάνω αυτό το «βήμα» που σου προσφέρουν απλόχερα τέτοιες εμπειρίες νέας αρχής, μοναχικών στιγμών κλπ. Και η επόμενη δουλειά, όπως και οι «Φυλές» να με κάνει να αισθάνομαι οτι δεν κάνω εκπτώσεις όπως εγώ τις αντιλαμβάνομαι.
