Καθώς επέστρεφα στο σπίτι από τη δουλειά, το στομάχι μου άρχισε να διαμαρτύρεται για την αργοπορία μου να φάω. Τότε θυμήθηκα πως δεν είχα έτοιμο φαγητό στο σπίτι, γιατί χθες το βράδυ- τα μεσάνυχτα – μου ήρθε μια λιγούρα κι έφαγα και τα δυο κομμάτια μακαρόνια του φούρνου (παστίτσιο) που είχα για την επομένη. Αποφάσισα, λοιπόν, να σταματήσω σε μια καντίνα με σάντουιτς και να παραγγείλω ένα διπλό special με πατάτες και αναψυκτικό διαίτης, γιατί προσέχω και τη διατροφή μου. Καθώς περίμενα στη σειρά για να παραγγείλω, ήρθαν πίσω μου δυο κορίτσια- θα’ ταν δε θα’ ταν είκοσι οκτώ, το πολύ τριάντα ετών. Γενικά δεν είμαι αδιάκριτη αλλά,  ήθελα δεν ήθελα, άκουγα τη συνομιλία τους. Αν και στην αρχή δεν με ενδιέφερε και πολύ το τι συζητούσαν, στη συνέχεια μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ας τις ονομάσουμε κορίτσι Α και κορίτσι Β.  Ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος στη ζωή της Α, να τον πούμε Χ, άρχισε να απομακρύνεται από τη ζωή της και αυτό της στοίχισε πολύ. Δεν ήξερε τι είχε κάνει λάθος και πως μπορούσε να το διορθώσει. Έλεγε συνεχώς στη Β, καταστάσεις που ίσως οδήγησαν στην απομάκρυνση του κι εκείνη με τη σειρά της, σαν καλή φίλη, προσπαθούσε να της εξηγήσει πως δεν πρέπει να επιρρίπτει ευθύνες στον εαυτό της για το ότι κάτι άλλαξε στη μεταξύ τους σχέση, και πως μετά θα πάνε για παγωτό για να νιώσει καλύτερα.

Σε αυτό συμφωνώ. Όταν όλα πάνε στραβά, το παγωτό είναι η καλύτερη παρηγοριά. Τα κορίτσια έδωσαν την παραγγελία τους και μέχρι να ετοιμαστεί  περίμεναν λίγο πιο πέρα, όπως κι εγώ. Η συζήτηση τους συνεχίστηκε, ενώ εγώ προσπαθούσα να αποσπάσω την προσοχή μου, βλέποντας βιντεάκια στο tik tok (πώς να ενυδατώσεις το πρόσωπο σου με μαγιονέζα). Και πάλι όμως δεν κατάφερα να μη βρω περισσότερο ενδιαφέρον στη δική τους συζήτηση. Οι συχνές συνομιλίες και φιλικές συναντήσεις της Α με τον άγνωστο X,  άρχισαν να αραιώνουν εδώ και λίγες εβδομάδες και όσο κι αν προσπάθησε να τον προσεγγίσει ξανά, τίποτα δεν άλλαζε. Η φωνή της είχε χαμηλώσει, σχεδόν έσπασε. Την κοίταξα στιγμιαία και η στεναχώρια της πλημύριζέ το πρόσωπο της και δεν ήταν ψεύτικη, ούτε εγωιστική. Ήταν αληθινή. Ο θαυμασμός της Α για εκείνον είχε μετατραπεί σε κάτι παραπάνω, όμως ο θαυμασμός και ο έρωτας συγχέονται συχνά. Αυτό ήταν το τελευταίο που άκουσα από τη Β, όταν το διπλό special  σάντουιτς μου με πατάτες και αναψυκτικό διαίτης ήταν έτοιμο. Ήθελα να της πω, πως  όλοι οι άνθρωποί έρχονται στη ζωή μας για ένα σκοπό. Να μας διδάξουν ή να τους διδάξουμε και πως ο ρόλος τους κάποια στιγμή θα ολοκληρωθεί και θα φύγουν. Κάποιοι θα φεύγουν κάθε μέρα και από λίγο, και θα μοιάζει με αργό θάνατο και άλλοι θα φεύγουν ξαφνικά και θα μοιάζει σαν απότομος ξεριζωμός ψυχής. Τι να κάνουμε; C’est la vie. Αυτό που έχει σημασία είναι να έχεις κοντά σου καλούς φίλους που θα σου κάνουν παρέα και θα τρώνε μαζί σου παγωτό, για να σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα.

Η ιστορία αποτελεί προϊόν φαντασίας και οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.

Σάββατο. Καθώς έκοβα τον μαϊντανό  για τη ζύμη- Θα έφτιαχνα κεφτέδες με πλιγούρι και το κάνω μούρλια- οι γείτονες αποφάσισαν, ντάλα μεσημέρι, να ακούσουν κυπριακά τραγούδια και μάλιστα, ρεμίξ. Το πόσες φορές άκουσα το « Κόρη Μηλιά», δε λέγεται. Μετά από μισή ώρα, η υπομονή μου άρχισε να με εγκαταλείπει. Δε λέω, καλό είναι να ακούμε μουσική, να μας φτιάχνει τη διάθεση αλλά, το θέμα ήταν πως η δική μου η διάθεση άρχισε να μου παραπονιέται. Καθώς καθάριζα τα κρεμμύδια, είχα αποφασίσει να βγω στο μπαλκόνι και να τους ζητήσω να χαμηλώσουν λίγο τα ντεσιμπέλ ή έστω να έκλειναν την μπαλκονόπορτα. Αμ, τι κατάσταση είναι αυτή; Όλο ντούρου ντούρου στα αυτιά μου, με ζάλισαν, φτάνει πια. Θα τους έκανα παράπονο, το είχα αποφασίσει. Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τη σκέψη μου κι η μουσική αμέσως χαμήλωσε. Δεν έσβησε, απλά άλλαξε κι έγινε ψίθυρος, κάτι σαν χάδι. «Τζι αν αρρωστήσω μάνα μου θέλω να μηνύσω να ‘ρτεις τριανταφυλλένη μου να σε αποσιαιρετίσω.» Και οι νότες έγιναν μουσική.  Και  έπεσαν τα λόγια μέσα μου. «Μεν φοηθείς τη μάνα σου μήτε κανέναν άλλον, μόνο τριανταφυλλένη μου πρόφτασε δίχως άλλο».   Κάθισα στον καναπέ, έγειρα το σώμα μου στο μαξιλάρι και έμεινα να ακούω. «Τζιαι ανταν τζιαι δεις τζιαι ποσπαστούν τζιαι πάσιν να με θάψουν, τες πέτρες τες ασυντυσιές κάμε τες να με κλάψουν.» Κι τα μάτια μου έτρεχαν δίχως σταματημό.
Ποιος δεν έζησε τον έρωτα,  ανάμεσα σε στοίχους τραγουδιών; Πώς να μιλήσω για τον έρωτα, που δεν έχω λόγια να τον περιγράψω; Μα και ποιος τον κατάλαβε για να τον εξηγήσει; Οι καιροί αλλάζουν, μα εκείνος παραμένει ίδιος. Αγέραστος, εγωιστής, σκληρός, παθιασμένος, απρόβλεπτος και πάντα πρωταγωνιστής. Τον γιορτάζεις ή τον πενθείς. Άλλη επιλογή δεν έχεις. «Τζιαι ανταν να με περάσουσιν από τη γειτονιά σου, εύκα κρυφά της μάνας σου τζιαι τράβα τα μαλλιά σου.» Τα μάτια μου έκαιγαν. Θυμήθηκα πως κάποτε είχε αρχίσει να σου μοιάζει. Εκείνος, ο εγωιστής. Είχε τα μάτια σου, τα μαλλιά σου, το σώμα σου, τα χείλη σου. Και σιγά σιγά μεγάλωσε και δε χώραγε πια μέσα μου. Και όσο κι αν προσπάθησα να τον συγκρατήσω, να τον μικρύνω, να τον κρύψω σε μια γωνιά μέχρι να ξεχαστείς, εκείνος μου κήρυξε πόλεμο. Και έγινες χείμαρρος αφήνοντας πίσω σου συντρίμμια. Σηκώθηκα από τον καναπέ κι συνέχισα να κόβω τα κρεμμύδια σε λεπτές φέτες και μετά σε κυβάκια. Τα μάτια μου εξακολουθούσαν να καίνε, όχι για σένα, ποτέ για σένα, τα κρεμμύδια έφταιγαν. «Τζι αν αρρωστήσω μάνα μου». Η μουσική σταμάτησε, οι κεφτέδες τσιτσίριζαν στο τηγάνι, η πόρτα του μπαλκονιού, των γειτόνων, έκλεισε κι το παράπονο μου δεν το είπα ποτέ, σε κανέναν. Ούτε σε σένα.

Η ιστορία αποτελεί προϊόν φαντασίας και οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.

(Η «Τριανταφυλλένη» είναι ένα παραδοσιακό ποίημα της Κύπρου που μελοποιήθηκε από τον Μιχάλη Χριστοδουλίδη. Το τραγούδι αφηγείται μια ιστορία, για τον βαθύ και ανεκπλήρωτο έρωτα ενός νέου και την επιθυμία του να συναντήσει την αγαπημένη του, νιώθοντας το τέλος του να πλησιάζει. Το τραγούδι έχει ερμηνευτεί από αρκετούς καλλιτέχνες, με γνωστότερη εκτέλεση εκείνη του Αλκίνοου Ιωαννίδη.)