Ο Πατρίκιος Κωστής μετά από κάθε παράσταση νιώθει γεμάτος, μέσα του γίνεται ένα ζύμωμα συναισθημάτων, αλλά πάντα υπερνικά το αίσθημα της αισιοδοξίας που αφήνει και στους θεατές της η παράσταση στην οποία συμμετέχει: «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια». Μια παράσταση για την οποία μιλά με περηφάνια και αγάπη.….
Συνέντευξη στη ΣΤΕΛΛΑ ΠΑΠΑ
- Κύριε Κωστή μια «δασκάλα με χρυσά μάτια» σας διδάσκει πράγματα αυτό το θεατρικό χειμώνα ;
Εννοείται και με διδάσκει. Με κάνει καλύτερο και πιο έμπειρο ηθοποιό και άνθρωπο, λόγω της θεματολογίας του έργου. Είναι μια από τις πιο όμορφες εμπειρίες που είχα αυτό το χρόνο, βρίσκομαι με συναδέλφους που ήθελα πολύ να δουλέψω και πάντα θαύμαζα. Το έργο το αγαπώ πολύ και η ευκαιρία που μου έδωσε ο κος Ζούλιας την τιμώ ιδιαίτερα.
- Ποια η σχέση σας με αυτήν;
Στην παράσταση είμαι ο γιατρός μίας κοινωνίας που κοιτάζει μέσα από την κλειδαρότρυπα τα τεκταινόμενα. Είμαι από την μεριά της κοινωνίας που σχολιάζω και κρίνω αρνητικά με την στάση μου, την ζωή της δασκάλας.
- Είναι λίγο πιο αγχωτικό το να συμμετέχετε σε μια παράσταση που είναι διασκευή ενός αριστουργήματος του σπουδαίου συγγραφέα Στρατή Μυριβήλη;
Όχι δεν είναι. Η διασκευή που έκανε ο σκηνοθέτης μας ο κος Ζούλιας, είναι τόσο φιλική ως κείμενο, για έναν ηθοποιό όσο και για έναν θεατή. Υπάρχει δράση χωρίς να χάνεται η ποιητικότητα του έργου και τα στοιχεία που του δίνουν μία απίστευτη ζωντάνια.
- Ένα κείμενο που μιλά για μια απαγορευμένη σχέση…εσείς πιστεύετε πως τέτοιες σχέσεις κρατάνε και επιβιώνουν;
Δύσκολη η ερώτησή σας. Ότι επιβιώνουν, επιβιώνουν κάποιες. Το θέμα είναι με τί συνέπειες και τί συνέχεια. Βέβαια στο έργο μας, βιώνουμε την κάθαρση αυτής της απαγορευμένης σχέσης, άρα παύει να υφίσταται απαγορευμένη σχέση. Είναι αυτό που λέει ο κόσμος: happy end.
- Έχετε διαβάσει και άλλα έργα του Στρατή Μυριβήλη ; Αν ναι ποιό το αγαπημένο σας ;
Είχα διαβάσει πιο παλιά Την «Ζωή εν Τάφω». Ήταν ένα έργο που θυμάμαι με είχε συνεπάρει. Ίσως, γιατί η εποχή που διαδραματίζεται είναι μία εποχή που πάντα με ενδιέφερε και με γοήτευε. Μία άλλη Ελλάδα.
- Νιώθετε πως είναι ένα θεατρικό που παρουσιάζει όλες τις πλευρές και πρόσωπα που μπορεί να έχει ο άνθρωπος;
Δεν ξέρω αν αφορά όλες, αλλά σίγουρα τις περισσότερες. Είναι μία τρομερή απεικόνιση της κοινωνίας του «τότε». Το δυστύχημα όμως είναι ότι η κοινωνία του «τότε» έχει πολλά κοινά στοιχεία της κοινωνία του «τώρα». Ο Μυριβήλης είναι πολύ μπροστά για την εποχή του κι αυτό φαίνεται πολύ στην «Δασκάλα με τα χρυσά μάτια». Ένα έργο τόσο διαχρονικό που σε προβληματίζει πραγματικά για του που οδεύει η κοινωνία μας.
- Εσείς νιώσατε ποτέ μπλεγμένος στον έρωτα, νιώσατε να ακροβατείτε μεταξύ συναισθημάτων όπως οι πρωταγωνιστές ;
Όσο οι πρωταγωνιστές του έργου σίγουρα όχι. Ούτε τον πόλεμο που έχει ζήσει ο Λεωνής έχω ζήσει. Ένας μικρός πόλεμος συναισθημάτων όμως, σίγουρα συνέβη κάποιες φορές μέσα μου.
- Ο Στρατής Μυριβήλης δεν διστάζει να εκφράσει και πολιτικές απόψεις στο έργο. Αυτό θα λειτουργήσει λέτε αρνητικά για την παράσταση ;
Όχι. Σαφέστατα όχι. Γιατί το να εκφραζόμαστε πολιτικά είναι το πλέον υγιές. Το να εκφραζόμαστε «κομματικά» ή τύπου συνδικαλιστικά, είναι αυτό που μας έχει «φάει» ως κοινωνία. Ο Μυριβήλης εκφράζεται πολιτικά λέγοντας την αλήθεια και αποκαλύπτοντας την ουσία των πραγμάτων. Το αν ταρακουνάει ή λειτουργεί αρνητικά σε κάποιους είναι αυτό που πρέπει όλοι μας κάποιες φορές να κάνουμε. Να κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη και να τον ρωτάμε : «τι καλό έκανα σήμερα για το παιδί μου, τον γείτονά μου, τον συνάδελφό μου.. τον συνάνθρωπό μου ;».
- H θεατρική μεταφορά ενός βιβλίου ποια «μαγεία» κρύβει ;
Αν η μεταφορά-διασκευή γίνει με έμπνευση και μεράκι τότε το εκάστοτε βιβλίο- έργο απογειώνεται. Αυτό συμβαίνει και με μας. Το βιώνουμε πολύ, όλος ο θίασος, με το ζεστό και δυνατό χειροκρότημα των θεατών.
- Εσείς ποιο από τα βιβλία που έχετε διαβάσει θα θέλατε να δείτε να μεταφέρεται στο σανίδι ;
Θα ήθελα πολύ να δω και να παίξω βέβαια, τον «Λεωνή» του Γιώργου Θεοτοκά. Μιλάει για μία άλλη Ελλάδα. Της Κωνσταντινούπολης κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
- Η παράσταση αφήνει μια γεύση αισιοδοξίας στο τέλος ; ΑΝ ΌΧΙ τότε ποια αίσθηση αφήνει ;
Ναι αφήνει μία γεύση αισιοδοξίας. Δεν σας κρύβω ότι στους καιρούς που ζούμε, ο θεατής το έχει ανάγκη. Από την στιγμή που το βιώνει φεύγει και από το θέατρο πιο ανάλαφρος ίσως. Σημαντικό αυτό.
- Εσείς κάθε μέρα που τελειώνει κάθε παράσταση πως νιώθετε ;
Κάθε μέρα που παίζω, ακούω και ξανακούω το κείμενο. Συνειδητοποιώ φράσεις, μου δημιουργούνται σκέψεις και προβληματισμοί, καταλήγω σε συμπεράσματα. Υπάρχει λοιπόν ένα διαρκές ζύμωμα σκέψεων μέσα στο κεφάλι μου. Βέβαια και τα συναισθήματά μου μεταλλάσσονται. Αυτό είναι το λειτούργημα του ηθοποιού τελικά. Είμαστε τυχεροί που το κάνουμε παρόλο που δεν πληρώνεται καλά. Σίγουρα κάθε μέρα που τελειώνει κάθε παράσταση, φεύγω από το θέατρο πολύ «γεμάτος».
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ :
Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια
Του Στράτη Μυριβήλη
θέατρο ΒΕΜΠΟ (Καρόλου 18, τηλ.: 210 5229519)
Ημέρες: Τετάρτη 19.00, Πέμπτη 20.00, Παρασκευή 21.00, Σάββατο και Κυριακή 18.00 και 21.00
Πρωταγωνιστούν: Λένα Παπαληγούρα, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Γιούλικα Σκαφιδά, Χριστίνα Τσάφου, Γιώργος Γιαννόπουλος, Μιχάλης Λεβεντογιάννης, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης.
Στο ρόλο του Δημάρχου, ο Γιώργος Κωνσταντίνου.
Συμμετέχουν αλφαβητικά: Χρήστος Ζαχαριάδης, Αλίκη Ζαχαροπούλου, Βαγγέλης Κρανιώτης, Άννα Κωνσταντίνου, Πατρίκιος Κωστής, Βασίλης Λέμπερος, Ανδρέας Λόντου, Σταύρος Μερμήγκης, Αλεξία Μουστάκα, Ευφροσύνη Σακελλαρίου, Όλγα Σκιαδαρέση, Ντίνος Σπυρόπουλος, Αλμπέρτο Φάις.
