Για τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκε η Panik Records, η οποία στα δέκα χρόνια λειτουργίας της έχει γίνει η no1 ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία έχοντας στο δυναμικό της πάνω από 100 καλλιτέχνες και σπουδαίες συνεργασίες, μιλά ο Γιώργος Αρσενάκος.
Ο CEO της Panik Records αποκαλύπτει στο περιοδικό «Οk!» και την Σόνια Καζόνι πώς γνώρισε τον Πάρι Κασιδόκωστα – Λάτση και αποφάσισαν να δημιουργήσουν την εταιρεία. «Είχα γνωρίσει την Εριέττα Κούρκουλου Λάτση, με την οποία αρχίσαμε να κάνουμε πολύ στενή παρέα. Γνώρισα την οικογένειά της και σε ένα κάλεσμα το 2010 γνώρισα και τον μεγαλύτερο αδελφό της, Πάρι Κασιδόκωστα. Ο Πάρις μοίραζε τη ζωή του μεταξύ Αθήνας και Λος Άντζελες, καθώς εκεί είναι η έδρα της εταιρείας κινηματογραφικών παραγωγών 1821 Μedia. Μιλώντας τότε μου είχε εκφράσει το ενδιαφέρον του να ασχοληθεί με τη μουσική βιομηχανία δημιουργώντας μια νέας κοπής δισκογραφική εταιρεία στην Ελλάδα. Η αγάπη μας για τη μουσική ήταν το κοινό μας σημείο και η βάση πάνω στην οποία χτίσαμε μια κοινωνική σχέση που έγινε φιλία και στη συνέχεια συνεργασία. Ο Πάρις δεν άκουγε πολύ ελληνική μουσική, πέρα από κάποια ροκ συγκροτήματα, εγώ, πάλι, άκουγα τα πάντα. Μιλώντας για μουσική ήρθαμε πιο κοντά».
Σε ερώτηση για το πότε προέκυψε η ιδέα της Panik, αναφέρει: «Το 2011 άλλαξε η διεύθυνση της Universal και η ομάδα συνεργατών, έτσι έληξε και η δική μου συνεργασία. Όταν έμεινα εκτός δισκογραφίας, ο Πάρις με ρώτησε πώς θα μου φαινόταν να κάνουμε μια δισκογραφική εταιρεία. Του απάντησα ειλικρινά πως δεν το είχα ξανακάνει και δεν ήξερα το business κομμάτι. Θυμάμαι ότι του είχα πει: «Κάτσε πρώτα να βρω μια δουλειά και με χαρά να το ξανασυζητήσουμε». Πράγματι, ξεκίνησα να δουλεύω ως υπεύθυνος μάρκετινγκ στη Heaven, όπου έμεινα έναν χρόνο. Παράλληλα μιλήσαμε ξανά με τον Πάρι για την ιδέα της δισκογραφικής. Παρόλο που εγώ ένιωθα πως ήταν ένα πολύ μεγάλο βήμα, εκείνος πίστευε σε μένα και μου έλεγε« Πάμε να το κάνουμε». Και μόνο που ένας άνθρωπος σου λέει «Είμαι σίγουρος πως θα τα καταφέρεις», σου δίνει δύναμη. Είχα βρεθεί εκτός δουλειάς, χωρίς να είναι επιλογή μου, και ήταν σπουδαίο που κάποιος με πίστεψε και με στήριξε. Με δική του προτροπή άλλαξε η ζωή μου και μαζί δημιουργήσαμε μια δισκογραφική εταιρεία, που μέσα σε δέκα χρόνια κατάφερε να είναι από τις πρώτες στη χώρα, να έχει το πιο ενεργό ρόστερ, χωρίς τις πλάτες μιας πολυεθνικής και χωρίς να έχει από πίσω της ένα media group».
«Η κρίση είχε εκδηλωθεί σε όλο της το μεγαλείο, ενώ το Ίντερνετ είχε ρίξει σημαντικά τις πωλήσεις. Ήταν μεγάλο ρίσκο, αλλά δεν το καταλαβαίναμε. Δεν κάναμε έρευνα αγοράς, δεν το αντιμετωπίσαμε αυστηρά επιχειρηματικά, δεν είχαμε κατά νου κάποιο σχέδιο, πλάνο ή στρατηγική. Στηριχτήκαμε στο πάθος μας και επενδύσαμε σε νέα πρόσωπα, γιατί όταν ξεκινά μια εταιρεία ένας άνθρωπος με οικονομικό background εκτοξεύονται τα νούμερα των μεταγραφών αν κινηθείς με μεγάλα ονόματα. Δεν θέλαμε να ανοιχτούμε. Έτσι, η λογική μας ήταν να χτίσουμε την Panik πάνω στα νέα ταλέντα. Βρήκαμε την Demy μέσα από το YouTube, προσεγγίσαμε τον Μηδενιστή που κινούνταν μέχρι τότε στο πιο underground rap και τον οδηγήσαμε σε πιο commercial μονοπάτια, ενώ αναλάβαμε τους Playmen που είχαν ξεκινήσει να κάνουν dance παραγωγές. Τα πρώτα τρία χρόνια είχαμε μόνο νέα ταλέντα στο ρόστερ μας. Με το που ξεκινήσαμε άρχισαν να έρχονται οι επιτυχίες η μία μετά την άλλη. Αυτό μας έδωσε δύναμη. Τα νέα ονόματα εξελίχθηκαν σε νέους σταρ. Όλα αυτά άρχισαν να τραβούν τα βλέμματα και των μεγαλύτερων καλλιτεχνών. Η πρώτη μεγάλη σταρ που μας προσέγγισε το 2013, όταν οι πολυεθνικές στην Ελλάδα έκλειναν η μία μετά την άλλη, ήταν η Άννα Βίσση. Θυμάμαι ότι είχαμε κάνει ένα ραντεβού στο σπίτι της στην Εκάλη και μου είχε πει χαρακτηριστικά: «Γουστάρω πολύ τη δουλειά που κάνετε εκεί». Την ευχαριστούμε όλοι για αυτή τη συνεργασία, που βοήθησε πολύ και την εταιρεία μας», καταλήγει.
