Η μέρα ξεδιπλώνεται με τις πρώτες αχτίνες που μπαίνουν και σου σκάνε πάνω στο πρόσωπο κι εσύ αναρωτιέσαι αν θες ή όχι να σηκωθείς και να ξεκινήσεις γι’ ακόμη μια φορά. Κοιτάζεις το πρόσωπό σου στον καθρέφτη με ύφος και δεν ξέρεις αν θες να χαμογελάσεις, να ουρλιάξεις, να αδιαφορήσεις.

Μηχανικές ολόιδιες κινήσεις, πιστή αντιγραφή της προηγούμενης μέρας ίσως και της επόμενης. Ψάχνεις καφέ και τσιγάρα, ή και τίποτα από τα δύο. Ψάχνεις μόνο το ξημέρωμα, μια καινούργια αρχή, μια δύναμη να σου ρίξει μια σπρωξιά για να φύγεις κι ας σκοντάψεις.

Κι εκεί κάπου στριμώχνεται μια μικρή λέξη που μπορεί να σου τραβήξει τις κουρτίνες και να βγεις έξω στο δρόμο, ν’ αναπνεύσεις. Μια «καλημέρα» κρατάει το κλειδί της κάθε μέρας μας. Μας ξεμανταλώνει την ευτυχία και το χαμόγελο και μας χαρίζει μικρούς παραδείσους, μια ανάσα χαράς.

Η καλημέρα είναι μικρή ταυτότητα κρεμασμένη στο λαιμό μας που την κρεμάμε στη ζωή του άλλου κάθε φορά που τον ξυπνάμε μ’ αυτή. Τι σημασία έχει αν κρύβει μέσα της έpωτα, αγάπη ή μια τυπικότητα, αυτή είναι που μπορεί να αλλάξει τη μέρα, να σε κάνει να χαμογελάσεις, να προσπεράσεις, να νοσταλγήσεις και να προχωρήσεις.

Πες τη με τα χείλη σου, πες τη μ’ένα μήνυμα, μ’ ένα βλέμμα, μ’ ένα φιλί, μ’ ένα άγγιγμα, πες τη με μια ανάσα, πες την κι ας πέσει κάτω. Χάρισέ την, δώρισέ την, φτιάξε τη διάθεση κάποιου!

Άφησε την στο μαξιλάρι του ανθρώπου σου να τη βρει όταν ανοίξει τα μάτια του, πέρασε τη σαν υπάλληλος σε κάποιον που εξυπηρετείς, σαν εργοδότης σε κάποιον που περιμένει μια καλή σου κουβέντα και ας έχεις προβλήματα. Πες την σε κάποιον που αγαπάς, σε κάποιον που δε γουστάρεις τη συμπεριφορά του, αλλά θες να δείξεις ανωτερότητα. Απλώς πες την σκεπτόμενος πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν κανέναν στη ζωή τους, ούτε καν για όσα απλά και καθημερινά εμείς θεωρούμε δεδομένα, ούτε καν για μια καλημέρα.

Κι όταν η μέρα τελειώσει και θες να τραβήξεις αυλαία σε όλα όσα διαδραματίστηκαν τις ώρες που έφυγαν, άφησε την πιο γλυκιά καληνύχτα σου σε ανθρώπους που αγαπάς. Τίμησε τους αφιερώνοντας τους την τελευταία σκέψη σου, την τελευταία λέξη σου πριν κοιμηθείς.

Χρωμάτισε την καληνύχτα σου και άστη να ταξιδέψει εκεί που εσύ δεν έχεις τη δύναμη να φτάσεις. Πες την και μέσα της κλείσε μια συγγνώμη, ένα σ’ αγαπώ, ένα ελπίζω, ένα προχωράω. Πες την σαν να την ακούς εσύ, ο ίδιος. Μικρές στιγμές είναι η καθημερινότητά μας, κομματάκια ενός παζλ που κάθε μέρα το συμπληρώνουμε με τα βιώματά μας και με τις επιλογές μας. Κι αυτή η λέξη είναι ικανή να συγχωρέσει, να γαληνέψει, να νανουρίσει και να σκεπάσει τρυφερά όσα περάσανε, να περάσει στον άλλον το μήνυμα ότι τον σκέφτηκες.

Η καλημέρα μας και η καληνύχτα μας είναι το Α και το Ω της μικρής μας ζωής που κλείνεται σε ένα εικοσιτετράωρο.

Δύο λέξεις είναι, απλές, καθημερινές, που τις ακούμε από τότε που ερχόμαστε σ’αυτόν τον κόσμο όποια γλώσσα κι αν μιλάμε. Βρίσκονται πάντοτε εκεί στην άκρη της γλώσσας μας και της σκέψης μας και μας περιμένουν να τις εκφράσουμε για να γεμίσουμε τους εαυτούς μας αλλά και τους άλλους με συναισθήματα κλείνοντας παλιούς λογαριασμούς και ανοίγοντας νέους ορίζοντες. Επικοινωνήστε τις.

Πηγή : citypatras.gr

Στον τοίχο είναι καρφωμένο ένα ρολόι. Παλιό, ξύλινο, με μεγάλους μαύρους δείκτες και πάνω του σκαλισμένους τους δώδεκα αριθμούς. Αν και παλιό, δεν χάνει ούτε δευτερόλεπτο. Χρόνια τώρα δουλεύει με ακρίβεια, αποδεικνύοντας, σε όποιον το παρατηρεί, με τον απλούστερο τρόπο ότι ο χρόνος κυλάει. Κυλάει σταθερά. Αδίστακτα. Εγωιστικά. Δεν κάνει ποτέ πίσω. Μόνο μπροστά. Μέσα στην σκληράδα του, ο χρόνος είναι γεμάτος εκπλήξεις. Πότε δυσάρεστες και πότε ευχάριστες. Πότε φέρνει καταστροφές και πότε φέρνει δώρα. Μας αφήνει μεν τις εκπλήξεις αλλά, εγωιστής καθώς είναι, μας δίνει καμπόσο καιρό να τις διαχειριστούμε όπως εμείς κρίνουμε και μετά επιστρέφει και τις παίρνει πίσω.

Και οι άνθρωποι, άνθρωποι γαρ, γενικά αδύναμοι και με ροπή στην καταστροφή ενώ βιώνουμε με βαθιά θλίψη και μελαγχολία, όπως άλλωστε τους αρμόζει, τις λύπες πριν του τις αφήσουμε λυτρωτικά, αδυνατούμε να διαχειριστούμε τις χαρές που μας έρχονται. Τις φοβόμαστε μην είναι και αυτές στεναχώριες μεταμφιεσμένες και τελικά ο χρόνος μας τις παίρνει πίσω χωρίς να τις βιώσουμε όπως τους αξίζει.

Ένα από τα δώρα, του κατά τα άλλα αδίστακτου χρόνου, προς εμάς τους ανθρώπους, είναι ο έρωτας. Δεν ανήκει στα συνηθισμένα δώρα αλλά στα πιο σπάνια, εντούτοις, σε αυτό το κομμάτι, ο χρόνος προσπαθεί να είναι δίκαιος· να το αφήνει σε όλους, χωρίς διακρίσεις, έστω και μία φορά. Κι όμως, αν και τόσο σπάνιο δώρο, οι άνθρωποι τον φοβούνται τον έρωτα. Πολλές φορές δεν τολμάνε να τον ζήσουν. Είτε γιατί έχουν πληγωθεί στο παρελθόν είτε γιατί δεν πιστεύουν ότι έλαχε σε αυτούς.

Κρύβουν τα συναισθήματά τους όσο βαθύτερα μπορούνε στη θάλασσα του φόβου τους μέχρι αυτά να πνιγούν, και να περάσει ο χρόνος να τα πάρει πίσω. Αξιοπερίεργο έτσι; Να έχει κάποιος στα χέρια του ένα τέτοιο δώρο και να το πετάει. Και βεβαίως, μιας και ο έρωτας έρχεται με τη μορφή ενός άλλου ανθρώπου, αποτέλεσμα του πνιγμού των συναισθημάτων αυτών, είναι είτε να μη φτάνει τελικά στα χέρια αυτού του ατόμου το δώρο του έρωτα είτε ο άνθρωπος εκείνος να πληγώνεται. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, δύο άνθρωποι βγαίνουν χαμένοι.

Αν στα χέρια σου, λοιπόν, έχει φτάσει αυτό το σπάνιο δώρο, μην το αφήσεις να πάει χαμένο. Άστον έρωτα να κυλήσει μέσα σου. Μην τον φυλακίζεις. Μην τον φοβάσαι. Μην κάνεις δεύτερες σκέψεις. Απόλαυσε την κάθε στιγμή με τον άνθρωπό σου. Το χαμόγελο που έχεις απέναντί σου και το προκαλείς εσύ, το χέρι που κρατάς ενώ μιλάτε, τα χείλη που δε θέλεις με τίποτα να αποχωρίζεσαι, τα μάτια που λιώνεις να τα κοιτάς συνέχεια. Μη σκέφτεσαι τι θα γίνει μετά. Τι σημασία έχει το μετά; Μόνο το παρόν έχει σημασία. Δείξε πόσο το απολαμβάνεις, πόσο θέλεις να είστε μαζί. Δείξτο. Να το καταλάβει. Να το νιώσει. Κάνε ευτυχισμένο τον άνθρωπο για τον οποίο κυλάει μέσα σου αυτό το μαγικό συναίσθημα. Υπάρχει ομορφότερο πράγμα από αυτό στον κόσμο; Να κάνεις έναν άνθρωπο ευτυχισμένο;

Αγκάλιασε τον άνθρωπο σου μπροστά σε όλους. Οπουδήποτε. Φώναξε παντού τι σημαίνει για σένα. Φιληθείτε. Περπατήστε χέρι-χέρι. Γελάστε μαζί. Ονειρευτείτε μαζί. Μα το κυριότερο: Ζήστε το! Ένας κόσμος ολόκληρος είναι ο έρωτας και χωράει μόνο τους δύο σας. Κανέναν άλλον. Ταξιδέψτε σε αυτόν τον κόσμο μαζί. Εξερευνήστε τον. Σας ανήκει. Ο υπόλοιπος κόσμος βρίσκεται έξω από την ατμόσφαιρα του δικού σας πλανήτη. Εσείς υπάρχετε μόνο. Μαζί.

Αν πάλι, ακόμα, δεν έχεις εκφράσει τον έρωτά σου, μην καθυστερείς άλλο. Κοίταξε το ρολόι. Οι δείκτες προχωρούν. Ο χρόνος τρέχει. Προχωράει. Μίλα. Πες αυτό που νιώθεις. Μην το κρατάς άλλο μέσα σου. Πήγαινε, συνάντησε το άτομο για οποίο έχεις αυτά τα συναισθήματα, κοίτα το στα μάτια και μίλα! Μην αφήνεις άλλο τον χρόνο να κυλάει. Μη χάνεις ούτε δευτερόλεπτο. Δεν αξίζει τον κόπο. Δώσε την ευκαιρία στον άνθρωπό αυτό να μάθει τον έρωτά σου. Ίσως σε περιμένει, το ξέρεις; Ίσως φοβάται να σου μιλήσει. Πάρτο πάνω σου. Πήγαινε. Ξέρεις πόσες στιγμές ίσως χάνεις με εκείνον τον άνθρωπο; Γιατί να μη ζείτε το όνειρο μαζί αυτή τη στιγμή; Ρίσκαρε το. Η ζωή είναι ρίσκο και ο έρωτας είναι ζωή. Ο έρωτας, λοιπόν, ένα ρίσκο είναι. Μία τρέλα. Μία όμορφη τρέλα. Και η ζωή χρειάζεται λίγο τρέλα. Πόση λογική να αντέξει πια;

Ίσως φοβάσαι να αφεθείς. Να ανοίξεις τελείως την πόρτα της καρδιάς σου. Ίσως όταν στο παρελθόν την άνοιξες, σε πληγώσανε. Και; Επειδή κάποτε πληγώθηκες δε θα ξαναζήσεις αυτές τις μαγικές στιγμές; Είναι τόσο άδικο για την καρδιά σου. Καρδία είναι. Αντέχει τα χτυπήματα. Δεν υπάρχει ούτε μία καρδιά που να ζει στον κόσμο αυτό χωρίς να την πληγώσουν κάποια στιγμή. Ούτε μία. Αντέχει όμως. Ξέρεις γιατί; Γιατί η πνοή της καρδιάς είναι ο έρωτας. Και πάντα ζει με την ελπίδα ότι ο έρωτας θα επιστρέψει και θα της δώσει νέο φιλί ζωής.

Κι αν τώρα ο έρωτας σου χτύπησε την πόρτα, μην της στερήσεις την ευτυχία. Μην την απομακρύνεις από αυτές τις στιγμές. Ξέρεις κάτι; Στιγμές. Η ζωή όλη είναι στιγμές. Και όταν χάνεις τις στιγμές, χάνεις την ίδια την ζωή. Δεν έχει καμία σημασία το παρελθόν. Ούτε το τι θα γίνει μετά. Καμία. Σημασία έχει το τώρα. Και αν τώρα ο έρωτας είναι εδώ μαζί σου, ζήσε τον! Αν πάλι σε πληγώσει, τι σημασία έχει; Είπαμε, ο χρόνος αφήνει τις εκπλήξεις του, αλλά εγωιστής καθώς είναι γυρίζει πίσω και τις παίρνει. Κι όπως θα σου πάρει τον έρωτα, αν δεν τον ζήσεις, έτσι θα έρθει να πάρει και τον πόνο. Εκμεταλλεύσου το παρόν λοιπόν. Δείξε τι νιώθεις. Άλλωστε υπάρχει και εκείνη η μοναδική πιθανότητα, ο έρωτας να μεταμορφωθεί σε αγάπη. Και την αγάπη δεν την ακουμπάει ούτε ο χρόνος. Κανένας. Μένει παντοτινά.

Στον τοίχο είναι καρφωμένο ένα ρολόι. Παλιό, ξύλινο, με μεγάλους μαύρους δείκτες και πάνω του σκαλισμένους τους δώδεκα αριθμούς. Αν και παλιό, δεν χάνει ούτε δευτερόλεπτο. Ο χρόνος, λοιπόν, δεν χάνει ούτε στιγμή. Κι όταν ο έρωτας είναι εδώ, μαζί μας, εμείς γιατί να χάνουμε;

Πηγή : pillowfights.gr