Με μια πορεία γεμάτη εμπειρίες, ρόλους και σημαντικές συνεργασίες, o Θανάσης Δρακόπουλος, ανοίγει την καρδιά του και μιλά για τη διαδρομή του στον χώρο της υποκριτικής. Με αφορμή τη νέα του θεατρική δουλειά, «Ανάμεσα σε δύο ήλιους», κάνουμε μια ξεχωριστή συζήτηση για την τέχνη, τη ζωή, τις προκλήσεις, τις επιλογές και όλα όσα έχουν διαμορφώσει μέχρι σήμερα την πορεία του. Ένας άνθρωπος με πάθος για το θέατρο, που συνεχίζει να δημιουργεί, να εξελίσσεται και να κοιτάζει μπροστά.
Πώς βρέθηκες στην Κύπρο και τι ήταν αυτό που σε έκανε να μείνεις εδώ;
Στην Κύπρο βρέθηκα τον Σεπτέμβριο του 1997, όταν έδωσα ακρόαση στην Αθήνα για μια θεατρική παράσταση του Θεάτρου Σκάλα, σε σκηνοθεσία του Βαρνάβα Κυριαζή. Ήρθα για τη δουλειά και τελικά… λάτρεψα αυτόν τον τόπο και έμεινα! Τι, δεν χαίρεσαι;
Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισες μέχρι σήμερα, τόσο στην επαγγελματική όσο και στην προσωπική σου πορεία;
Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν ότι οι δικοί μου άνθρωποι βρίσκονταν μακριά. Δεν μπορούσαν να ζήσουν μαζί μου τις χαρές και τις λύπες μου, όπως κι εγώ τις δικές τους. Αυτό είναι κάτι που το κουβαλάς όταν ζεις μακριά από την οικογένειά σου. Και, βέβαια, υπήρξαν και στιγμές που ένιωσα ότι το σύστημα δεν μπορούσε να μου δώσει λύσεις. Όταν, για παράδειγμα, το κράτος δεν μου βρήκε λύση για το διαμέρισμά μου, με την αιτιολογία ότι είμαι καλοπληρωτής και ότι βοηθούν μόνο τους κακοπληρωτές! Βγάζεις άκρη; Εγώ πάντως όχι!
Πώς βλέπεις σήμερα το επάγγελμα του ηθοποιού στην Κύπρο;
Δύσκολα, όπως πάντα! Και ίσως ακόμη δυσκολότερα, γιατί θεωρώ ότι δεν αναγνωρίζεται όσο θα έπρεπε το ανθρώπινο δυναμικό που υπάρχει και δραστηριοποιείται εδώ στην Κύπρο.
Έχοντας εργαστεί στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ποιες θεωρείς τις μεγαλύτερες διαφορές ανάμεσα σε αυτά τα τρία μέσα για έναν ηθοποιό;
Και τα τρία είναι εντελώς διαφορετικά. Όποιος έχει πραγματική γνώση του σανιδιού μπορεί να το καταλάβει. Το θέατρο απαιτεί μια διαφορετική σχέση με τον χώρο, τον χρόνο, τον θεατή και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Έχεις ασχοληθεί με το θέατρο, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Ποιο από αυτά τα μέσα σε εκφράζει περισσότερο;
Είμαι από τους τυχερούς, γιατί στα 35 χρόνια της επαγγελματικής μου πορείας το θέατρο κυριαρχούσε πάντα στη ζωή μου. Είναι το μέσο που έχει σημαδέψει περισσότερο τη διαδρομή μου και με το οποίο έχω μια ιδιαίτερη σχέση.
Πιστεύεις ότι το θέατρο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται ένας άνθρωπος;
Το καθετί μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης ενός ανθρώπου και το θέατρο είναι κι αυτό ένα μέσο. Εγώ, πάντως, άλλαξα τον τρόπο που σκέφτομαι όταν είδα ένα επτάχρονο αγόρι με πρόβλημα όρασης. Υπάρχουν στιγμές και άνθρωποι που μπορούν να σε κάνουν να δεις τη ζωή διαφορετικά.
Τι ετοιμάζεις αυτό το διάστημα; Υπάρχουν νέες θεατρικές, τηλεοπτικές ή άλλες δουλειές στα σχέδιά σου;
Αυτόν τον καιρό κυριαρχεί στη ζωή μου ο μονόλογος «Ανάμεσα σε δύο ήλιους». Ξεκίνησα από τη Λευκωσία, πήγα στην Αθήνα, μετά στο Μέτσοβο και τώρα επέστρεψα πάλι στη Λευκωσία, για να συνεχίσω ξανά στην Αθήνα. Παράλληλα, θα συμμετέχω για κάποια επεισόδια στις «Μπλε Ώρες», τη νέα σειρά του ΣΚΑΪ Ελλάδας. Και μετά… έρχονται διάφορα άλλα.
