Με τον Στέλιο δεν θυμάμαι πώς γνωριστήκαμε, θυμάμαι όμως πολύ καλά πως με είχε σώσει από μια απελπιστική κατάσταση, όταν το ροζ γιουκαλίλι μου, που έπρεπε να χρησιμοποιηθεί την επόμενη μέρα σε παιδική θεατρική παράσταση, τα είχε «παίξει». Βγήκαν οι χορδές και ο «καβαλάρης» είχε σπάσει. Είχα τρελαθεί. Ήταν αργά το απόγευμα, όλα τα καταστήματα ήταν κλειστά, η παράσταση δεν μπορούσε να ακυρωθεί και δεν υπήρχε περίπτωση να αλλάξω το μουσικό όργανο την τελευταία στιγμή, γιατί όλες οι πρόβες είχαν γίνει βασισμένες σε αυτό. Τον πήρα τηλέφωνο σε κατάσταση αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και ενώ είχε ήδη σχολάσει, μου είπε να το πάω στο εργαστήρι εγχόρδων – να ’ναι καλά το παιδί. Τον έβλεπα να το περιεργάζεται , να βγάζει διάφορα εργαλεία στον πάγκο και να κάνει τα μαγικά του. Την επόμενη μέρα η παράσταση έγινε κανονικά και το ροζ γιουκαλίλι στέκεται αγέρωχο, εφτά χρόνια μετά, στα χέρια του μικρού μου ανιψιού, που αποφάσισε να γίνει ξαφνικά μουσικός. Ήθελα όμως να μάθω περισσότερα για το επάγγελμα του οργανοποιού και μετά από πολλές αναβολές, καταφέραμε να βρούμε επιτέλους τον χρόνο.
Στέλιο πως ξεκίνησε το ενδιαφέρον σου για την κατασκευή μουσικών οργάνων;
Από μικρός ασχολούμουν με μικροκατασκευές, μια δραστηριότητα που με ενδιέφερε ιδιαίτερα. Ο παππούς μου ήταν επιπλοποιός και η επαφή μου με το εργαστήρι και τα υλικά, ιδιαίτερα το ξύλο, επηρέασε καθοριστικά τη μετέπειτα πορεία μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη μυρωδιά της ξυλόκολλας να κυριαρχεί στον χώρο κάθε φορά που επισκεπτόμουν το σπίτι της γιαγιάς μου.
Ποια εκπαιδευτική διαδρομή ακολούθησες στον τομέα της οργανοποιίας;
Σπούδασα οργανοποιία, πιο συγκεκριμένα είμαι πτυχιούχος Τεχνολογίας ήχου και Μουσικών οργάνων. Μετά την επιστροφή μου στην Κύπρο, συνέχισα τις σπουδές μου με μεταπτυχιακό στη μουσική παιδαγωγική. Πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ότι υπάρχει ολόκληρη σπουδή, θεωρούν ότι είναι απλά μια τέχνη που την μαθαίνεις ερασιτεχνικά, αλλά δεν ισχύει.
Τι σε ελκύει στη διαδικασία κατασκευής μουσικών οργάνων και ποιες είναι οι βασικές απαιτήσεις αυτής της διαδικασίας;
Η κατασκευή ενός μουσικού οργάνου από το αρχικό στάδιο έως την τελική ηχητική του απόδοση αποτελεί μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διαδικασία. Η δυνατότητα να ακούσεις το αποτέλεσμα της δουλειάς σου και να αξιολογήσεις τον ήχο που παράγεται είναι καθοριστική για την ενασχόλησή μου με το αντικείμενο. Παράλληλα, η διαδικασία είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα και απαιτεί μεγάλη υπομονή. Η κατασκευή δεν ξεκινά ποτέ χωρίς προηγούμενο σχεδιασμό, καθώς κάθε στάδιο επηρεάζει άμεσα το τελικό αποτέλεσμα. Πέραν απο την κατασκευή μουσικών οργάνων υπάρχει και το κομμάτι της συντήρησης που είναι εξίσου σημαντικό.
Με ποια όργανα ξεκίνησες την επαγγελματική σου δραστηριότητα;
Ξεκίνησα με την κατασκευή μπαγλαμάδων και τζουράδων και στη συνέχεια πέρασα στην κατασκευή κιθαρών, στις οποίες επικεντρώνομαι τα τελευταία χρόνια.
Ποιες είναι οι βασικές δυσκολίες του επαγγέλματος του οργανοποιού στην Κύπρο και κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί οικονομικά βιώσιμο;
Το επάγγελμα του οργανοποιού δεν είναι επαρκώς αναγνωρισμένο στην Κύπρο. Παράλληλα, το κόστος ενός χειροποίητου μουσικού οργάνου είναι σημαντικά υψηλότερο σε σύγκριση με τα εργοστασιακά όργανα, γεγονός που περιορίζει τη ζήτηση. Ως αποτέλεσμα, με τα σημερινά δεδομένα, το επάγγελμα δεν μπορεί να θεωρηθεί οικονομικά βιώσιμο ως κύρια επαγγελματική δραστηριότητα.
Ποιο είναι το πιο ασυνήθιστο όργανο που έχεις επισκευάσει;
Το πιο ασυνήθιστο όργανο που έχει φτάσει στο εργαστήριό μου για επισκευή ήταν μια άρπα.
Απαιτείται συνεχής επιμόρφωση στον τομέα της οργανοποιίας;
Ναι, η συνεχής ενημέρωση είναι απαραίτητη, κυρίως λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας και των νέων τεχνικών και υλικών που χρησιμοποιούνται.
Έχεις άλλες επαγγελματικές δραστηριότητες;
Εργάζομαι ως λέκτορας σε κολλέγιο σε τμήμα δημοσιογραφίας, ως ηχολήπτης και παράλληλα δραστηριοποιούμαι ως μουσικός, παίζοντας κιθάρα και τραγουδώντας.
Πώς θα συνόψιζες τη σχέση σου με την κατασκευή μουσικών οργάνων;
Η κατασκευή μουσικών οργάνων αποτελεί μια σταθερή και ουσιαστική πλευρά της επαγγελματικής και προσωπικής μου ζωής. Είναι το μεράκι μου, κάτι που αγαπώ.
