STOA CULTURA – ΠΟΙΗΣΗ: KΑΜΠΑΝΑΡΚΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Σιώπα μάνα μου το κλάμα σου,

εν θέλω άλλον πκιον το τραούδιν σου ν’ ακούω.

Αχ, τζιαι να εγίνουνταν οι σειρήνες σου,

δαίμονες της θάλασσας, να πέσουν να πνιούσιν.

Να μεν γράψω ποττέ ξανά, απωθημένο το’ χω,

για τα επιστρέφω τζαι τα Δεν Ξεχνώ,

τζαι τον καμόν τον καμπόσον.

Μανιχά τζίνη η μέρα νάρτει,

που εν να γύρουσιν τα πεύκα,

στα χώματα σου τα αγαπημένα,

τζαι καμπαναρκά όπως τα πουλιά

εν να λαλήσουν την χαράν.

Να μ’ αξίωσει Ο Θεός,

στα μάρμαρα της εκκλησιάς,

τζιαμαι να γονατίσω,

τζιαι εις τη μνήμην τους ένα-ένα

τα ονόματα τους να συλλαβίσω.

Γιατί, για την πατρίδα τους

εν εγυρευκαν ήρωες να γινούσιν .

Μανιχά τον τόπο τους ελεύθερον,

εθέλαν ν’ αγαπούσιν.