Έγινα νεοχωριάτισσα! Αλλιώς φανταζόμουν τη ζωή μου κι αλλιώς κατέληξε. Ύστερα από αρκετή σκέψη, αμφιβολίες και πισωγυρίσματα για το αν έπρεπε τελικά να εγκαταλείψω την πρωτεύουσα, πήρα τα μπογαλάκια μου, τα έτσι και τα άλλα μου και μετακόμισα στο χωριό. Από τότε άλλαξαν πολλά πράγματα στη ζωή μου. Και όταν λέω πολλά, εννοώ πάρα πολλά!
Από το τι ώρα ξυπνάω ή, μάλλον, τι ώρα με ξυπνάει ο Πιτσικλής, ο κόκορας της γειτόνισσας, που θυμάται να λαλήσει στις τρεις το πρωί και που κάποια μέρα θα καταλήξει κρασάτος στη χύτρα ταχύτητας — αυτό δεν το συζητώ! — μέχρι το γεγονός ότι όλοι γνωρίζουν όλα τα σου-σου της γειτονιάς, του χωριού, της περιφέρειας και της πόλης, με κάθε δυνατή λεπτομέρεια. Γιατί, όσο κι αν δεν το πιστεύετε, οι γειτόνισσες είναι κάτι σαν κινητά κυκλώματα παρακολούθησης, με χιλιάδες χιλιόμετρα εμβέλειας. Και δεν είναι μόνο αυτά. Έχουν άποψη για τα πάντα, ακόμη και για το πώς κάνω την κούρα ομορφιάς μου. Πώς προέκυψε αυτό; Μεσοβδόμαδα ξέμεινα από σαμπουάν και άρωμα. Και, όπως όλοι γνωρίζουν, στα χωριά δεν υπάρχουν mall ούτε είναι εύκολο να παραγγείλεις ντελίβερι. Γιατί τι ακριβώς θα έγραφα ως διεύθυνση; «Στο έμπα του χωριού, παίρνετε το δεύτερο τρίστρατο δεξιά. Μετά τη βρύση του Αρχαγγέλου, περνάτε το αλώνι του Κυριάκου και το σπίτι μου είναι εκείνο με την πράσινη πόρτα, δίπλα από το σπίτι της Κούλας του Τρελού;». Τέλος πάντων, είχα αποφασίσει πως το Σαββατοκύριακο θα πήγαινα στην πόλη για να αγοράσω όλα όσα χρειαζόμουν. Αυτή ήταν και η συζήτηση που είχα με την κυρά Λαμπαδία, ένα απόγευμα που πίναμε τον καφέ μας.
Εκείνη μου έλεγε για το πώς ο γιος της συμπεθέρας της κουμπάρας της κέρδισε ένα ταξίδι εις τας Αγγλίας και την πήρε μαζί του. Από τότε που επέστρεψε, όμως, δεν γυρίζει ούτε να την κοιτάξει. Λες και κόλλησε ξινίλα. Όπως μου εξήγησε, το είχε δει από τότε στο φλιτζάνι, γιατί η κυρά Λαμπαδία, εκτός από τα σου σου, ξέρει να διαβάζει και τον καφέ. Και, απ’ ό,τι φαίνεται, τα φλιτζάνια της δεν πέφτουν ποτέ έξω. Βέβαια, αυτά με τα φλιτζάνια και τις προβλέψεις δεν τα πιστεύω, αλλά ποια είμαι εγώ που θα αμφισβητήσω μια γυναίκα που έχει 76 χρόνια εμπειρίας και δικό της σύστημα πρόγνωσης; Όπως και να έχει κάποια στιγμή, λίγο πριν τελειώσει ο καφές και χαθεί το γλυκό καρυδάκι από το πιατάκι μου, έβγαλε ένα βάζο με νερό, το ακούμπησε μπροστά μου και, με αυστηρό ύφος, μου είπε: «Απόψε και για τις επόμενες μέρες θα λούζεσαι με αυτό. Κι όταν τελειώσει, θα σου μάθω να το φτιάχνεις μοναχή σου».
Εγώ έμεινα να την κοιτάζω αποχαυνωμένη. Δεν ήξερα τι να της απαντήσω. Όταν συνήλθα κάπως, της είπα: «Ευχαριστώ πολύ, αλλά έχω νερό στο σπίτι. Δεν χρειάζεται να μου δανείσεις». Με κοίταξε με ακόμη πιο αυστηρό ύφος και μου απάντησε πως τα μαλλιά μου μαδούσαν χειρότερα κι από σκύλο το καλοκαίρι. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να νιώσω ντροπή ή ακόμη και θυμό με αυτά που άκουσα. Αλλά στο χωριό τέτοιου είδους κουβέντες θεωρούνται, πολλές φορές, απλή κοινωνική συναναστροφή. Πίσω, όμως, στο θέμα μας. Η κυρά Λαμπαδία μού εξήγησε πως αυτό που είχε μέσα το βάζο δεν ήταν απλό νερό, αλλά ένας θαυματουργός, κατά τα λεγόμενά της, χυμός από μαϊντανό, ροδόνερο, κόκκινο κρεμμύδι, γαρίφαλο και δεντρολίβανο. Και όχι μόνο θα σταματούσα να μαδάω, αλλά θα άρχιζαν να φυτρώνουν καινούργια μαλλιά. Δεν είπα τίποτα άλλο. Ήπια τον καφέ μου, την ευχαρίστησα, πήρα το βάζο με το μαντζούνι και έφυγα. Είχα σκεφτεί αρχικά να το αδειάσω στις ορτανσίες μου, αλλά μετά είπα: «Σιγά, τι μπορεί να συμβεί αν το δοκιμάσω;» Και συνέβη.
Μέσα σε έναν μήνα άρχισαν να εμφανίζονται καινούργιες φύτρες στα μαλλιά μου, ενώ το μήκος τους αυξανόταν με ασυνήθιστα γρήγορο ρυθμό. Κάτι που τα πανάκριβα σαμπουάν, τα λάδια και οι μάσκες μαλλιών που χρησιμοποιούσα τόσα χρόνια δεν είχαν καταφέρει να κάνουν. Η κυρά Λαμπαδία, φυσικά, δεν σταμάτησε εκεί. Μου έδωσε κι άλλες συνταγές. Για αντιγήρανση, τις οποίες αποκαλεί «για να μείνει σιδερωμένη η μούρη μου», ένα άρωμα που, όπως ισχυρίζεται, δεν υπάρχει εμφιαλωμένο πουθενά στον κόσμο και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Και κάπως έτσι, απέκτησα προσωπική σύμβουλο ομορφιάς την κυρά Λαμπαδία, ετών 76, με εμπειρία ζωής και συνταγές ομορφιάς που περνούν από γενιά σε γενιά.
ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ
Το παρόν δημοσίευμα αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας και έχει αποκλειστικά ψυχαγωγικό χαρακτήρα. Τα πρόσωπα, τα περιστατικά, οι διάλογοι και οι αναφορές σε συνταγές ή παρασκευάσματα αποτελούν μέρος της αφηγηματικής επινόησης της συντάκτριας. Το περιεχόμενο δεν συνιστά σε καμία περίπτωση ιατρική, δερματολογική, φαρμακευτική ή άλλη επαγγελματική συμβουλή, ούτε προτροπή για παρασκευή ή χρήση των αναφερόμενων μειγμάτων. Δεν έχει σκοπό να υποκαταστήσει επιστημονικά τεκμηριωμένες οδηγίες ή επαγγελματική καθοδήγηση. Η συντάκτρια και το μέσο δημοσίευσης ουδεμία ευθύνη φέρουν για τυχόν συνέπειες, ανεπιθύμητες ενέργειες ή βλάβες που ενδέχεται να προκύψουν από την αυθαίρετη αναπαραγωγή, παρασκευή ή εφαρμογή πρακτικών που περιγράφονται στο παρόν κείμενο.
