Χειμώνας, Κυριακή απόγευμα. Είναι αυτές οι ώρες που θέλω να κάτσω στο σπίτι, να πιώ τον καφέ μου και να χουζουρέψω στον καναπέ με μια κουβέρτα… α, και τρώγοντας λάβα κέικ με παγωτό βανίλια. Κι είναι κάτι τέτοιες Κυριακές που με πιάνει το ποιητικό μου και γράφω αράδες γεμάτες σκέψεις, λύπη, θυμό, χαρά….. τέλος πάντων, όλα αυτά που κάνουν κάποιον να αισθάνεται. Γράφω και σβήνω, ξαναγράφω, μέχρι που το κινητό αρχίζει να χτυπάει ασταμάτητα με ειδοποιήσεις, reels και μηνύματα ερωτικής απογοήτευσης του κολλητού.
Αχ, αυτός ο έρωτας… μεγάλος μπελάς. Και γι’ αυτούς που τον παθαίνουν και γι’ αυτούς που συμπάσχουν με τον πόνο του άλλου. Τι κακό με δαύτον, πια; Τους στραβώνει όλους, ζουν ανάμεσα σε ροζ συννεφάκια εν μέσω καταιγίδας, έχοντας πλήρη άγνοια κινδύνου, και, το χειρότερο, είναι σαν να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους. Το IQ πέφτει στα τάρταρα και η λογική πάει περίπατο. Και μη χειρότερα, θα έπρεπε να λέμε κι όχι να παρακαλούν πολλοί να τον ζήσουν. Αλλά, για να μη με γίνομαι και εντελώς πεζή, παρακάτω αφήνω αγαπημένα μου κομμάτια ποίησης, γραμμένα σε καιρούς έρωτος… και χαμηλού IQ.
Μόνο μια άλωση
θα επιτρέψω στ’ όνομα σου.
Μα μην κηρυχθείς αν ανεκπλήρωτος θα μείνεις
αν σιγανά με κατοικήσεις.
M.A
Σκέψου,
να συναντηθούμε ξανά
τυχαία
και ν’ αγαπιόμαστε ακόμη.
M.A
Εσύ.
Μια αρχή και λίγο τέλος
με ήλιους που έγιναν βροχές και καταιγίδες.
Και προσπαθώ, μα αδυνατώ να σε χαρακτηρίσω.
Είναι που μοιάζεις με έργο τέχνης.
Είναι που εξακολουθείς να είσαι ολόκληρος το θέλω μου.
Μ.Α
(Τα ποιήματα έχουν συμπεριληφθεί σε ποιητικές συλλογές.)
