Πριν από περίπου έναν μήνα είχα ταξιδέψει στην Αυστρία για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια, είπα λοιπόν μια χρονιά να κάνω κάτι διαφορετικό. Αν εξαιρέσεις το κρύο, τους αγενέστατους Αυστριακούς και τις ουρές αναμονής για να μπεις σε κάποιο café, ήταν πολύ γ@/&%(# εμπειρία. Η Αυστρία διαθέτει έναν από τους πιο σπουδαίους πολιτισμούς, που περιλαμβάνει τα πάντα: μουσική, θέατρο, λογοτεχνία, αρχιτεκτονική και ζωγραφική, και ως χώρα μοιάζει λες και έχει βγει από παραμύθι — τίγκα στα κάστρα και στους κήπους είναι — και ώρες ώρες αναρωτιέσαι αν όντως πρωταγωνιστείς σε αυτό. Σε πιάνει και κάτι σαν σύνδρομο πριγκίπισσας Σίσσυ — χωρίς το δράμα. Ε, λίγο το γιορτινό κλίμα, λίγο η ζεστή βιεννέζικη σοκολάτα, λίγο η αρχιτεκτονική της παλιάς πόλης θέλοντας και μη, το «τρως το παραμύθι».
Τη ζωγραφική τη γουστάρω τρελά και αυτόν που ξεχωρίζω είναι τον Αυστριακό ζωγράφο Γκούσταφ Κλιμτ, ο οποίος ζωγράφισε έναν από τους πιο εμβληματικούς πίνακες παγκοσμίως, «Το Φιλί». Ήθελα να δω αυτόν τον πίνακα από κοντά. Να νιώσω αυτό που «έφερε» μέσα σε κάθε πινελιά. Να δω τον έρωτα που πάγωσε στον χρόνο.
(Το Φιλί είναι ένας πίνακας ελαιογραφίας σε καμβά με προσθήκη φύλλων χρυσού, ασημιού και πλατίνας. Ζωγραφίστηκε κάποια στιγμή το 1907 και το 1908, κατά την ακμή αυτού που οι μελετητές αποκαλούν «Χρυσή Περίοδο»)
Είχα μάθει για την ύπαρξη αυτού του πίνακα στα είκοσι δύο μου χρόνια. Και πραγματικά πίστεψα όσα υπόσχονταν οι δύο φιγούρες του: τον ίδιο τον ζωγράφο, Γκούσταφ Κλιμτ, που ετοιμάζεται να δώσει ένα φιλί στη «μούσα του», Emilie Flöge. Μα αυτό δεν ήταν ποτέ ένα απλό φιλί. Ήταν η ουσιαστική απόδειξη ενός παθιασμένου, τρυφερού και μυστηριακού δεσμού ανάμεσα σε αυτούς τους δύο.
(Γκούσταφ Κλιμτ, Emilie Flöge)
Η όψη αυτού του πίνακα με έκανε να πιστεύω πως αυτό το σμιλεμένο από χρυσό φιλί είναι η απόδειξη πως ο έρωτας δεν πεθαίνει, μα παραμένει αναλλοίωτος, ζωντανός, κρεμασμένος σε μια πινακοθήκη, για να μπορεί ο κόσμος να βλέπει πως υπάρχουν ή υπήρξαν κάποτε αριστουργηματικοί έρωτες που κάποτε έζησαν μέσα σε σώματα ανθρώπων.
(Γκούσταφ Κλιμτ, Emilie Flöge)
Και επειδή πολύ μελό έκανα το άρθρο σήμερα, ας μιλήσω και λίγο για το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Ωραία όλα αυτά, με τους έρωτες και τα συναισθήματα, αλλά όλος αυτός ο ντόρος γύρω από τον πίνακα, την παντοτινή αγάπη και τις κρυφές ευχές πολλών να μπορέσουν να ζήσουν ένα τέτοιο φιλί, δεν θα μπορούσε να μείνει ανεκμετάλλευτος από τους Αυστριακούς. Αχ, και πού να ήξερες, κατακαημένε Κλιμτ, τι σου έμελλε να πάθεις.
Τόσος κόπος κι έρωτας για να καταντήσουν «Το Φιλί» σου μαγνητάκια για το ψυγείο, κούπες, τσάντες, μπλοκάκια, σελιδοδείκτες, αγαλματάκια, καρτ ποστάλ, μπρελόκ, σαπούνια, πορτοφόλια, σκουλαρίκια, νυχοκόπτες κ.λπ. Να πω την αμαρτία μου: κι εγώ πήρα μερικά από αυτά. Έτσι για να εξιλεωθώ αφήνω αυτό εδώ:
“Είναι εκείνο το φιλί που λιώνει τον χρόνο ανάμεσά μας, εκείνο το πρωί που ο έρωτας φαίνεται δικός σου και δικός μου, και η αγκαλιά φτιάχνει τα λόγια πριν τα χείλια προλάβουν να μιλήσουν.” Μ.Α
