Ποιο τραγούδι σού θυμίζει -όσο κανένα άλλο- καλοκαίρι;





Τώρα που σιγά σιγά έρχεται το καλοκαίρι, ζήτησα από ανθρώπους που εκτιμώ να μου μιλήσουν για το τραγούδι που τους γυρίζει πίσω σε κάποιο καλοκαίρι τους, ή που τους θυμίζει γενικά το καλοκαίρι…

Προσπάθησα να σκεφτώ κάτι περισσότερο υπαινικτικό και όχι ένα τραγούδι με τη φράση Καλοκαίρι στον τίτλο αλλά τελικά νίκησε το προφανές φαβορί.

Το Καλοκαίρι του Σαββόπουλου κυκλοφόρησε το 1989 στο περίφημο και άκρως αμφιλεγόμενο ‘Κουρεμα’. Χρόνια μετά, το καλοκαίρι του 1997, πριν ακόμα τελειώσω το σχολείο, όταν τα καλοκαίρια διαρκούσαν τρεις μήνες η αγαπημένη μας ασχολία με τους φίλους μου ήταν να πηγαίνουμε για μπάνιο- καμιά φορά στο Σχοινιά , καμιά φορά στα Δικαστικά του Μαραθώνα.

Τα Δικαστικά είναι μια περίεργη ιστορία, μια βραχώδης παραθαλάσσια έκταση στο τέλος του Μαραθώνα που έχουν χτίσει τις σομόν βίλλες τους οι δικαστικοί υπάλληλοι. Δεν υπάρχει παραλία – εάν θες να κάνεις μπάνιο παρκάρεις το αυτοκίνητο στο δρόμο κάτω από τις βίλλες, κατεβαίνεις όπως-όπως τα βράχια, απλώνεις πετσέτα και βουτάς.

Παλιά υπήρχαν και διάφορες επιγραφές πάνω στα βράχια που έλεγαν «Γυμνιστές εδώ» ή “Flower power” αλλά έχω χρόνια να πάω και δεν ξέρω αν υπάρχουν πια. Δεν πατώνεις πουθενά οπότε κουράζεσαι σχετικά γρήγορα αλλά τα νερά είναι εξαιρετικά καθαρά – βλέπεις ακόμα και αχινούς.

Θυμάμαι ότι εκείνη η μέρα ήταν εξαιρετικά ζεστή- βγήκαμε με τα μαγιό από τη θάλασσα όπως ήμασταν με τα νερά, για να πάμε κατευθείαν στο αυτοκίνητο, ένα πανάρχαιο γκρίζο Renault Clio που μετά από τόσες ώρες στον ήλιο θύμιζε πλέον σάουνα. Μαζί με τις πόρτες και τα παράθυρα ο φίλος μου άνοιξε και το ραδιόφωνο που μόλις ξεκινούσε να παίζει το Καλοκαίρι.

Προσπαθούσα να αλλάξω μαγιό κάνοντας ακροβατικά με τη πετσέτα πάνω στη καυτή άσφαλτο όταν άκουσα το στίχο «καλοκαίρι/με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη/τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι/καλοκαίρι όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι/καλοκαίρι» και σκέφτηκα πόσο δίκιο έχει, αυτό είναι πράγματι το καλοκαίρι, τώρα που καίγονται οι πατούσες μου στην άσφαλτο.

Με τα χρόνια σχεδόν με συγκινεί αυτό το τραγούδι – όλες αυτές οι εικόνες που διαδέχονται η μία την άλλη – η θάλασσα που τρέμει, το καρπούζι, το εκτυφλωτικό φως, η οσμή του νεκροθαλάμου. Πιστεύω ότι κανείς δεν έχει περιγράψει με τόση ακρίβεια και περιεκτικότητα το ελληνικό καλοκαίρι όσο ο Σαββόπουλος.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο όταν ακούω αυτό το τραγούδι σφίγγεται η κοιλιά μου ειδικά εκεί στο τέλος: ενώ ο Σαββόπουλος μιλάει για την Ανατολή ενός κατακόκκινου οργιαστικού καλοκαιριού εγώ σκέφτομαι πάντα τη Δύση, και το τέλος που πλησιάζει.

Πηγή: www.lifo.gr