Συνήθως, πριν από κάθε συνέντευξη γράφω έναν πρόλογο. Σε αυτή την περίπτωση, όμως η Βάσια Βασιλείου μιλάει για όλα, και γίνεται ο καθρέφτης μιας ανήσυχης καλλιτεχνικής ψυχής αφήνοντας τα λόγια της να λειτουργήσουν ως η καλύτερη εισαγωγή για όσα ακολουθούν.
Πως θα συστηνόσασταν για πρώτη φορά σε κάποιον που σας γνωρίζει για πρώτη φορά μέσα από το έργο σας;
Μμμ.. δύσκολες οι συστάσεις , έχουν κάτι απόλυτο…Θα έλεγα απλά ότι είμαι κάποια
που απολαμβάνει να ζωντανεύει κόσμους και σύμπαντα και έννοιες κ μεγάλες ιδέες που
βρίσκονται στο μυαλό, ή στο χαρτί. Αγαπώ να δίνω πνοή σε οράματα και να λέω ιστορίες
που έχω πλάσει, είτε σαν ηθοποιός είτε σαν σκηνοθέτης. Αγαπώ να είμαι στη σκηνή , ή
κάτω από τη σκηνή. Αναζητώ την πρόβα, την έρευνα. Αγκαλιάζω ακόμη κ την εμμονή
που μπορεί να μου προκαλέσει το “αδιέξοδο”. Παθιάζομαι με τη σύλληψη μιας
ιδέας..Καμιά φορά γράφω και κείμενα για τη σκηνή, χορογραφώ, σχεδιάζω τους
φωτισμούς, το μακιγιάζ..Γενικά με μαγεύει η όλη δημιουργική διαδικασία, είναι πάντοτε
ένα περιπετειώδες ταξίδι που απολαμβάνω.
Από ποιο καλλιτεχνικό πεδίο ξεκινήσατε και που βρισκόσαστε σήμερα;
Αγαπούσα και αγαπώ το χορό. Ξεκίνησα από τη Χοροκίνηση της Αννίτας Χατζηευτυχίου
στη Λευκωσία. Υπήρξε μεγάλη έμπνευση για μένα. Το σώμα ως δοχείο συναισθημάτων,
το σώμα ως φορέας κόσμων.. Το θέατρο προέκυψε…Πήγα να δω πως θα ήταν, και με
γοήτευσε…Δεν είναι και τόσο διαφορετικά αυτά τα πεδία..
(Φωτογραφία: Ellie Sass)
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να περάσετε από το «παίζω» στο «δημιουργώ και σκηνοθετώ»;
Δεν ξέρω πραγματικά. Είμαι πλάσμα της δράσης. Κάποια στιγμή είχα μια ιδέα και την
υλοποίησα, χωρίς πολλή σκέψη, με κάποια φιλαράκια σε κάποια μπαράκια στην Αθήνα.
Οκτώ χρόνια μετά μέσω της εξαιρετικής κοντράλτο, Λένας Γιγάντε, που μου δίδασκε
τραγούδι, ανακάλυψα μια αυλή μέσα στο ίδιο κτίριο, μια αυλή του 1806…Έτσι
νοσταλγική μιας παλιάς Αθήνας που δεν είχα γνωρίσει.. Είχα μια ιδέα να ανεβάσω εκεί
μια διασκευασμένη εκδοχή του Shopping and Fucking του Μαρκ Ρέιβενχιλ, που σίγουρα
ήταν ένα ανορθόδοξο μέρος για ένα τέτοιο έργο. Το ονόμασα Dra(u)gging.Πήγε πολύ
ελπιδοφόρα θα έλεγα. Μου άρεσε που είχα βάλει τον εαυτό μου σε μια ολιστική
διαδικασία δημιουργίας. Μάζεψα ταλαντούχους φίλους που με πίστεψαν και κάναμε αυτό
το θυελλώδες ταξίδι… Πήρε κάποιες θεατρικές υποψηφιότητες στα Gay Annual Awards,
μεταξύ αυτών Σκηνοθεσίας, ερμηνειών, Καλύτερης Παράστασης. Ήταν η αρχή, αμέσως
μετά ήρθε η μιμική περφόμανς Εγώ και Αυτός που είχα γράψει.
Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε έναν «αγώνα» στην πορεία σας, ποιος θα ήταν ο πιο απαιτητικός μέχρι σήμερα;
Δίνω καθημερινά τον αγώνα του να μπορώ να επιλέγω τι θα κάνω και παράλληλα να
μπορώ να βιοπορίζομαι. Συχνά καλούμαι, όπως πολλοί αξιότιμοι συνάδελφοι, να
γεφυρώσω το χάσμα στην αμιγή καλλιτεχνική έκφραση και την εμπορική βιωσιμότητα
και αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει τώρα, είναι η φύση κάθε καλλιτεχνικού
επαγγέλματος.
Αν δίνατε μορφή στην έννοια της επιτυχίας, πως θα την περιγράφατε; Είναι τα βραβεία το χειροκρότημα ή κάτι βαθύτερο και πιο προσωπικό;
Τι είναι η επιτυχία; Δεν έχω συλλάβει ακριβώς. Μάλλον είναι μια ιδέα, όπως για
παράδειγμα η ιδέα της ευτυχίας. Κάτι που όλοι κυνηγούν και αποζητούν. Ίσως την ώρα
που καταφθάνει να μην προσδίδει την απόλαυση που υπόσχεται το κυνήγι αυτής. Οι
άνθρωποι είμαστε θηρευτές.. Για μένα επιτυχία, δεν είναι ένας στατικός προορισμός,
αλλά μια μορφή αντοχής. Επέλεξα το θέατρο, μια αχαρτογράφητη διαδρομή, με δύσβατα
μονοπάτια, ,με περισσότερες ήττες αντί νίκες, οπότε θεωρώ επιτυχία ότι συνεχίζω,
ορμητικά τη διαδρομή και όπου με βγάλει..
(Φωτογραφία:”Φαρμακεύτρια” – Τhierry Watrinett)
Οι διακρίσεις είναι επιβεβαίωση ή απλός ένας σταθμός στη διαδρομή;
Οι διακρίσεις είναι καλοδεχούμενες, σαν ένα υποστηρικτικό άγγιγμα στον ώμο. Η φετινή
μου διάκριση στα Βραβεία Κουν, όπου έλαβα τον Έπαινο στην κατηγορία Διεθνούς
Ρεπερτορίου για την ερμηνεία και σκηνοθεσία μου στη Δεσποινίς Τζούλια του
Α.Στρίντμπεργκ, ήταν μια δικαίωση για όλη την ομάδα μου, τους συνοδοιπόρους μου,
Γ.Τσούκα, Εύστα Σαχλά, Φίλιππο Περιστέρη, γιατί ήταν μια παράσταση φτιαγμένη από
μεράκι, πάθος, όραμα και πείσμα, με μηδέν υποστήριξη, ούτε κρατική ούτε ιδιωτική, μια
απόλυτα handmade παράσταση που κατάφερε να επιβιώσει τρεις σαιζόν, και την τρίτη
σαιζόν, ήρθε η βράβευση και είμαι πραγματικά ευγνώμων. Την επόμενη μέρα ήταν απλά
ένας σταθμός στη διαδρομή.
Με ποιο τρόπο η συνεργασία σας με άτομα με αναπηρία σας άλλαξε, τόσο ως καλλιτέχνιδα όσο και ως άνθρωπο, και τι ήταν τελικά αυτό που μάθατε εσείς από εκείνους που κληθήκατε να διδάξετε;
Ότι κ να πω είναι λίγο. Αγαπηθήκαμε πολύ. Δεν το περίμενα, δεν ήξερα αν θα με
αποδεχτούν. Δουλέψαμε δύο χρόνια, με μουσικές, με σωματικές εκφράσεις και παιχνίδια,
με συναισθήματα, με παιχνίδια όχι με πολλά λόγια. Χωρίς οίκτο και λύπηση, έχουν
χορτάσει απ’ αυτά, αλλά με ευθύτητα και χιούμορ κ χαμόγελα κ κατανόηση .Και
καταφέραμε να ανεβάσουμε την περφόμανς που έγραψα ΕΙΜΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ , η
οποία είναι στη διάθεση του κοινού στο YouTube, για όποιον ενδιαφέρεται να την
παρακολουθήσει. Σίγουρα με άλλαξε αυτή η εμπειρία.. καλλιτεχνικά βίωσα ξεκάθαρα τη
δύναμη του ενστίκτου της παρούσας στιγμής χωρίς καμιά διάθεση εντυπωσιασμού ή
εγωκεντρισμού. Ήταν σαν πνοή φρέσκου ανοιξιάτικου αέρα. Από την άλλη, ότι το σώμα τα
λέει πιο κατανοητά, πιο σπαρακτικά, πιο λεπτομερή, πιο αισθαντικά από τις λέξεις. Δεν
τις χρειάζεται, πολλές φορές οι λέξεις κρύβουν την αλήθεια, όπως και στη ζωή. Η γλώσσα
του σώματος είναι μαρτυριάρα γι´ αυτόν που παρατηρεί. Σαν άνθρωπος, ντράπηκα για
όλες τις φορές που παραπονέθηκα για το οτιδήποτε, ενώ για άλλους τα απλά τα δικά
μας τα αυτονόητα, είναι καθημερινός Γολγοθάς. Ένιωσα μικρή. Η επίγνωση της
ασημαντότητας μας είναι ό,τι πιο λυτρωτικό μπορούμε να κατακτήσουμε. Μας
απελευθερώνει από τον εγκλωβισμό της όποιας εικόνας έχουμε πλάσει για τον εαυτό
μας, μας βγάζει από την πλάνη μας, μας ξεθολώνει τα πνευματικά μας τζάμια..
(Φωτοραφία: ” I am a woman show” – Ellie Sass)
Υπάρχει κάποιο καλλιτεχνικό ρίσκο που δεν έχετε ακόμη τολμήσει, αλλά συνεχίζει να σας απασχολεί;
Φυσικά! Το ρίσκο είναι ένα από τα συνώνυμα της τέχνης άλλωστε..
Το θέατρο σήμερα αλλάζει. Εσείς το ακολουθείτε ή προσπαθείτε να το διαμορφώσετε;
Το θέατρο πάντα άλλαζε, συνεχώς, όπως όλα.. Δεν το διαμορφώνουν οι άνθρωποι σα
μονάδες το θέατρο, το διαμορφώνουν οι εποχές και οι συνθήκες. Αυτές είναι που κατά
κάποιο τρόπο “επιβάλλουν” τα είδη και τις φόρμες. Προσωπικά με συνεπαίρνει η έρευνα
μιας καινούργιας φόρμας, μια αλλοτινής μορφής αφήγησης. Αυτό απαιτεί συνεχή
παρατήρηση του κόσμου γύρω μας και των κόσμων εντός μας, ,με ισορροπημένες
δόσεις λυρισμού και χάους..
(Φωτογραφία: Προσωπικό αρχέιο)
Τι ετοιμάζεται για το επόμενο κεφάλαιο της δημιουργικής σας πορείας;
Αυτή την εποχή απολαμβάνω πολύ το μονόλογο που παίζω στο Αγγλόφωνο θέατρο της
Αθήνας NINA 2,της Κάτιας Σπερελάκη, σε σκηνοθεσία Yoel Wulfhart.
Επίσης , έχω ένα πολύ αγαπημένο πρότζεκτ στα σκαριά, την Αντιγόνη, Ιερή Αυτοθυσία,
του Νίκου Μπατσικανή. Δεν είναι μια κλασσική τραγωδία , αλλά μια σύγχρονη ποιητική
κραυγή, μια τελετουργία, μια απόλυτη μυσταγωγική εμπειρία. Έκανα την πρόταση μου
στο Φεστιβάλ Αθηνών και την απέρριψαν. Τώρα είμαι στη φάση αναζήτησης χορηγών.
Πρόκειται για ένα πρότζεκτ φιλόδοξο, μια καθαρά ελληνική πρόταση με παγκόσμιο
αντίκτυπο στις λαβωμένες εποχές μας, η ωμή αντίθεση της Αντιγόνης με την εξουσία,
είναι η υπενθύμιση ότι ο αγώνας του δικαίου παραμένει φλέγων και διαχρονικός
παγκοσμίως.
