Στέλιος Μπικάκης, η φωνή του πόνου!

Ήταν Κυριακή μεσημέρι όταν ακόμα ήμουν στο στρατό και ένας φίλος μου Κρητικός έβαλε 9 η ώρα το πρωί έναν άγνωστο για μένα τραγουδιστή μέχρι τότε. Το όνομα αυτού Στέλιος Μπικάκης. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που άκουσα την ψυχοπονετική φωνή αυτού του εκπληκτικού τραγουδιστή. Όταν κατάφερα να τον γνωρίσω από κοντά αντιλήφθηκα πως δεν ήταν μόνο καλός τραγουδιστής αλλά και «άνθρωπος» με όλη τη σημασία της λέξης. Αμέσως προσφέρθηκε να μας δώσει συνέντευξη να μας πει για τη ζωή του, τα πολιτικά δρώμενα και τον Ολυμπιακό. Τα όσα μας είπε μας έκαναν άλλες φορές να χαμογελάσουμε, άλλες να ανατριχιάσουμε, ακόμα και να δακρύσουμε, ωστόσο άξιζε κάθε λεπτό που μιλήσαμε με αυτόν τον γνήσιο απόγονο του Ξυλούρη και τον υπόλοιπων κρητικών αοιδών! Ο άνθρωπος με την φωνή του πόνου, του σεβντά όπως λένε οι Κρτηικοί, μας απέδειξε γιατί θεωρείτε ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές της εποχής του.

Το ξεκίνημα και η καταξίωση

Γεννημένος στην πόλη του Ρεθύμνου το 1965 από πατέρα Ασηγωνιώτη και μητέρα Ρουσσοσπιτιανή, ο Στέλιος Μπικάκης, έπιασε τη λύρα στα χέρια του για πρώτη φορά 14 χρόνων, όχι γιατί ονειρευόταν να γίνει λυράρης ή τραγουδιστής, μα γιατί σε αυτήν βρήκε το άλλο του μισό, την ψυχή του όπως μας εξομολογήθηκε πιο κάτω. Ο πατέρας του είχε δισκάδικο και ο Στέλιος από μικρός είχε όχι μόνο το χάρισμα αλλά και την ευτυχία να ακούει τραγούδια που τόσο του άρεσαν. Αυτός όμως που πρώτος του πήρε λύρα δεν ήταν ο πατέρας του αλλά ο παππούς του και φυσικά το όργανο αυτό έμελλε να είναι η αφετηρία για την καταξίωση που έχει φτάσει μέχρι σήμερα στα μουσικά δρώμενα. Το πιο απίστευτο από όλα είναι πως ο Στέλιος Μπικάκης δεν πήγε ούτε σε Ωδείο και ούτε δάσκαλο λυράρη είχε. Δάσκαλοι του με τoν δικό τους τρόπο, υπήρξαν πολλοί και σημαντικοί που έτυχε όταν πήγαιναν για κάποια δουλειά τους στο δισκάδικο, να τον βλέπουν να γρατζουνάει τη λύρα και διέκριναν το ταλέντο του. Τα ονόματα αυτών ήταν: Σπύρος Σηφογιώργης, Νίκος Μανιάς, Γιάννης Μαρκογιαννάκης και Γιώργος Χατζηδάκης. Άνθρωποι που ο Στέλιος δεν ξεχνάει να ευχαριστεί κάθε φορά που τραγουδάει. Τα πρώτα του χρήματα τα έβγαλε σε ηλικία 16 ετών όταν ένα απόγευμα πήγε παρέα με τον Ανδρέα Χατζηδάκη σε ταβέρνες, στο δρόμο και σε ξενοδοχεία. Τα πρώτα του χρήματα ήταν περίπου 400 δραχμές και από εκεί και πέρα η είσοδος στη μουσική σκηνή άρχισε να φαίνεται στον ορίζοντα... Μέχρι στιγμής έχει βγάλει αρκετούς δίσκους και τραγούδια που δεν θυμίζουν τόσο πολύ κρητικές μαντινάδες αλλά τραγούδια που αγγίζουν την καρδιά και την ψυχή όσων τα ακούν. «Τα Γενέθλια», «Η αγάπη του βοριά» και «Με τα μάτια αετού» αποτελούν ζεϊμπέκικα που έχουν και αν δεν έχουν, θα αφήσουν εποχή. Όσο για την προσωπικότητα του κ. Μπικάκη τα λόγια είναι περιττά και καλύτερα να καταλάβετε από την συνέντευξη παρακάτω για το τι άνθρωπος είναι.

Η συνέντευξη

Πότε ξεκίνησες να ασχολήσαι με τη μουσική και ποιός σε ώθησε σε αυτό;

Πρώτη μου φορά έπιασα λύρα στα 14 μου χρόνια και δειλά δειλά άρχισα να κάνω τα πρώτα μου βήματα όπως κάνουν όλοι. Σε αυτό δεν με ώθησε κανένας το ήθελα από μόνος μου αφού η μουσική ήταν η μεγάλη μου αγάπη.

Πώς κρίνεις τα σημερινά τραγούδια και τραγουδιστές, τι θα ήθελες να αλλάξει σε αυτά και με ποιόν τραγουδιστή θα ήθελες να συνεργαστείς;

Δυστυχώς τα σημερινά τραγούδια και οι τραγουδιστές ακολουθούν το σύστημα. Το σύστημα αυτό εκφράζει ορισμένους νέους και για αυτό το λόγο δεν μπορώ εγώ να το κρίνω. Τώρα με ποιον τραγουδιστή θα ήθελα να συνεργαστώ είναι τραγουδιστές του παλιού λαϊκού τραγουδιού και δεν θα ήθελα να αναφέρω κάποιον συγκεκριμένα, υπάρχουν πολλοί.

Ποιά είναι η καλύτερη και ποιά η χειρότερη στιγμή της ζωής σου μέχρι σήμερα;

Καθόλη τη πορεία της ζωής μου υπήρχαν καλές και κακές στιγμές. Η χειρότερη στιγμή της ζωής μου ήταν όταν έχασα τον πρώτο μου γιό κάτι που με στεναχώρησε πάρα πολύ. Τώρα για τις καλές υπάρχουν και αυτές, σποραδικά βέβαια και προσπαθώ να τις απολαμβάνω όσο μπορώ.

Αν σου έδιναν ένα μαγικό ραβδί τι θα άλλαζες στη σημερινή κοινωνία και τι θα άφηνες το ίδιο;

Κοίταξε αυτό που με πειράζει σήμερα στην κοινωνία είναι η αδιαφορία των πολιτικών. Δεν υπάρχουν πολιτικοί σήμερα που να βοηθούν την χώρα, ο όρος πολιτικός είναι πλέον επάγγελμα. Δεν αγαπάνε αυτόν τον τόπο. Το ίδιο και οι περισσότεροι άνθρωποι. Έχουν αλλάξει οι εποχές και έχουν χαλάσει. Όσο για το τι θα ήθελα να παραμείνει το ίδιο πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ.

Αν σου έλεγαν να επιλέξεις ανάμεσα σε οικογένεια και φίλους τι θα διάλεγες και γιατί;

Και τα δύο θα διάλεγα φυσικά. Όταν έχεις καλή οικογένεια έχεις και καλούς φίλους και όλοι χρειάζονται για να περνάς καλά στη ζωή σου.

Η κρητική μουσική έχει παράδοση από αρχαιοτάτων χρόνων, γιατί νομίζεις άντεξε; Πιστεύεις πως είσαι και εσύ μέρος αυτής της παράδοσης;

Δεν ξέρω αν ανήκω στη παράδοση και εγώ. Το μόνο που ξέρω είναι πως ξεκίνησα με την λύρα που είναι το αγαπημένο μου όργανο και αποτελεί όργανο παράδοσης του τόπου μου της Κρήτης. Ξέρω πως δεν μπορώ να δουλέψω πουθενά χωρίς την λύρα και για αυτό γνωρίζω πως καμία παραδοσιακή μουσική από όλη την Ελλάδα δεν πρόκειται να χαθεί γιατί υπάρχει η παράδοση χρόνων και ορισμένοι ανθρώποι που εξακολουθούν να στηρίζουν αυτή την παράδοση.

Ποιά είναι τα θετικά και πια τα αρνητικά του χαρακτήρα σου;

Πολλά. Μπορώ να κρίνω τον εαυτό μου σαν ένα μοναχικό άνθρωπο και συνάμα έναν άνθρωπο που χρειάζεται και θέλει τη παρέα. Με λίγα λόγια είμαι μια διχασμένη προσωπικότητα με την καλή έννοια πάντα. Φυσικά κάποιες φορές μπορεί να είμαι νευρικός αλλά και ευαίσθητος, ανάλογα την κατάσταση.

Πες μου λίγα λόγια για την οικογένεια σου...

Είμαι πολύ ευτυχισμένος από την οικογένεια μου. Είμαι παντρεμένος 19 χρόνια με μια υπέροχη γυναίκα την Αμαλία που την καταλαβαίνω και με καταλαβαίνει απόλυτα και έχω δύο υπέροχα παιδιά τον 10χρονο Ανδρέα και την 6χρονη Χαρά. Γενικά είμαι πολύ ευτυχισμένος.

Για να γράψεις τραγούδια σαν τα «Γενέθλια», «Αγάπη του βοριά» και άλλα χρειάζεται να έχεις ζήσει πόνο στη ψυχή, σεβντά όπως λέτε εσείς οι Κρητικοί. Έχεις πονέσει πολύ στη ζωή σου;

Εντάξει έχω γνωρίσει πολύ πόνο αλλά και πολύ χαρά. Γενικά η ζωή είναι μια ανηφόρα που όλο πρέπει να ανεβαίνεις και να συνεχίζεις ότι και να γίνει.

Αν ξαναγεννιόσουν θα έκανες πάλι την ίδια ζωή;

Την ίδια θα έκανα. Είμαι ευχαριστημένος με όλα αυτά που μου έχει δώσει ο Θεός και τον δοξάζω για αυτό κάθε μέρα.

Λένε ότι για να διασκεδάση το κοινό πρέπει ο τραγουδιστής να νιώθει το τραγούδι που λέει. Τι σκέφτεσαι την ώρα που τραγουδάς και πως νιώθεις;

Βέβαια πρέπει να το νιώθεις αλλιώς δεν το κάνεις. Κάθε φορά που βγαίνω στη πίστα είναι σαν να βγαίνω πρώτη φορά, έχω αγωνία και τρακ. Αλλά ζω τα τραγούδια γιατί έτσι τα απολαμβάνει και ο κόσμος.

Τι μήνυμα θες να στείλεις στον κόσμο που σε αγαπάει και σε ακολουθεί πιστά τόσα χρόνια;

Ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου, αληθινό ευχαριστώ και νιώθω ανάξιος να ξεπληρώσω όλα αυτά που έχουν κάνει για μένα. Αυτός ο κόσμος πρόσφερε φαεί στην οικογένεια μου σπίτια και ότι έχω αποκτήσει.

Στους εχθρούς σου τι εύχεσαι;

Να είναι καλά και αυτοί. Να σου πω κάτι; Χειρότερος είναι ένας πονηρός φίλος από έναν εχθρό.

Αν έπρεπε με έναν στίχο να χαρακτηρίσεις επακριβώς τη ζωή σου ποιος θα ήταν αυτός και από ποιό τραγούδι;

«Ο πλουσιότερος της γης είμαι και το πιστεύω γιατί έχω φίλους και έρχονται κάθε που τση γυρεύω», από το τραγούδι «Έχω φίλους».

Ποιο ήταν το παιδικό σου όνειρο;

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που κάνουνε όνειρα ποτέ. Έμαθα να ζω το τώρα και την κάθε στιγμή. Το όνειρο σου είπα, ο Θεός μου έδωσε κάτι και τον δοξάζω για αυτό. Οικογένεια και φίλους που με αγαπάνε και με στηρίζουνε καθημερινά.

Στο πολιτικό κομμάτι...Πώς βλέπεις τα πολιτικά δρώμενα στη χώρα μας;

Χάλια! Δεν είναι θέμα κομματισμού για να μην παρεξηγηθώ, απλά πιστεύω πως δεν υπάρχει Δημοκρατία. Πιστεύω πως υπάρχει βασιλική Δημοκρατία γιατί αυτοί που κυβερνάνε κάθε φορά κάνουν ότι θέλουν χωρίς να ακούνε κανένα.

Εσύ θα έμπαινες ποτέ στη πολιτική και αν ναι γιατί;

Όχι δεν θα έμπαινα ποτέ γιατί δεν πιστεύω στη πολιτική που ασκείται και έτσι δεν υπάρχει λόγος να μπω.

Αν σου έδιναν για λίγο την εξουσία της πατρίδας μας τι θα άλλαζες;

Δύσκολη ερώτηση. Είναι πολλά αυτά που πρέπει να αλλάξει κανείς και πολλά αυτά που πρέπει να κρατήσει. Ειλικρινά δεν ξέρω τι θα άλλαζα και τι όχι.

Στα του ποδοσφαίρου τώρα...Τι ομάδα είσαι;

Ολυμπιακός

Πως σου φαίνονται φέτος οι ελληνικές ομάδες;

Καλές είναι αν και οι ομάδες έχουν μπει πλέον στο κύκλωμα του επαγγέλματος και είναι επιχειρήσεις, αλλά καλύτερα να ασχολείται κανείς με τα αθλητικά παρά με τα πολιτικά.

Ποιον βλέπεις πρωταθλητή φέτος;

Δεν ξέρω ακόμα είναι νωρίς και οι τρεις ομάδες που προηγούνται στη βαθμολογία έχουν προς το παρών τις ίδιες πιθανότητες. Αλλά ακόμα είναι νωρίς.

Σαν επίλογο θα ήθελες να πεις κάτι στους αναγνώστες μας;

Να είμαστε όλοι καλά να έχουμε την υγειά μας. Ο Θεός να έχει όλο τον κόσμο καλά και σας ευχαριστώ που με ανεχτήκατε...(γέλια). Εύχομαι το καλύτερο για τον καθένα και ότι επιθυμεί!

Επίλογος

Αυτός είναι ο Στέλιος Μπικάκης, ένα γνήσιος Κρητικός, με τα έτσι και τα θέλω του, με τα θετικά και τα αρνητικά του με τα πιστεύω του. Μετά το πέρας της συνέντευξης μας κέρασε αρκετά σφηνάκια ρακί όπως κάνουν άλλωστε όλοι οι αυθεντικοί Κρητικοί και κάτσαμε και παρακολουθήσαμε το πρόγραμμα του. Η φωνή του έχει την απαραίτητη χροιά της θλίψης που χρειάζονται τα τραγούδια του και αγγίζει τα εσώψυχα όσων τον έχουν ακούσει και συνεχίζουν να ακούν. Αυτή την περίοδο ο Στέλιος θα βρίσκεται στην Κρήτη όπου θα δώσει το παρών σε αρκετά μαγαζιά και γλέντια και καλό θα ήταν όσοι έχουν την ευκαιρεία να πάνε και να τον δουν. Πιστέψτε μας αξίζει!