Λάκης Παπαδόπουλος

Intro
Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ: «Ο Έλληνας δεν πιάνεται κοροΐδο»
Ο γνωστός ροκάς Λάκης Παπαδόπουλος έδωσε στην “InPress” μια απολαυστική συνέντευξη, στην οποία τόνισε: «Οι Έλληνες είμαστε χαλαροί στις σχέσεις μας δεν έχουμε την τυπικότητα του Ευρωπαίου. Αν κάποια στιγμή αποφασιστεί να γίνει το κράτος μας με ευρωπαϊκούς θεσμούς, θα πρέπει όλοι μας να μπούμε φυλακή»! Στην “InPress” που κυκλοφορεί αύριο 8 Φεβρουαρίου.

Οι Έλληνες είμαστε χαλαροί στις σχέσεις μας δεν έχουμε την τυπικότητα του Ευρωπαίου. Αν κάποια στιγμή αποφασιστεί να γίνει το κράτος μας με ευρωπαϊκούς θεσμούς, θα πρέπει όλοι μας να μπούμε φυλακή! Από τότε που βγήκε η ισότητα των δύο φύλων, οι γυναίκες αλωνίζουνε χωρίς λόγο. Βασικά πιστεύω πως τα δύο φύλα είναι ίσα. Ο άντρας είναι πιο δυνατό φύλο, ενώ η γυναίκα πιο πονηρό.

Έχω γνωρίσει τον Δημήτρη Σαραβάκο και μου αρέσει το ήθος του, γιατί απέχει από τους «γλυψιματίες». Έχει μια περηφάνια και δεν πάει να παρακαλέσει κάποια ομάδα να τον πάρει σαν στέλεχος, όπως κάνουν πολλοί άλλοι.

Αρκετοί λένε πως το ροκ έχει πεθάνει στην πατρίδα μας και δεν έχουν άδικο. Άνθρωποι όπως ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ο Νικόλας Άσιμος κ.α. έχουν αποχαιρετήσει την ροκ σκηνή και λίγοι είναι αυτοί που στέκονται ακόμα αντάξια και αποδεικνύουν πως το παλιό ροκ υπάρχει. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους είναι και ο Λάκης Παπαδόπουλος, πιο γνωστός ως Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ. Ο Λάκης έχει βγάλει αρκετούς δίσκους και γύρω στα 300 τραγούδια με πιο γνωστά τον Κουρσάρο, για να σε εκδικηθώ, γυριστρούλα, να μ’αγαπάς, παλτό, τσίχλα δίχως ζάχαρη, έτσι απλά σ’αγαπώ, ήσυχα βράδια όπως και το καινούριο τραγούδι της Lacta που ταγουδάει η Τάμτα (μια στιγμή). Ο Λάκης μας δέχτηκε πρόσφατα στο σπίτι του στα Μελίσσια και κάναμε μια συνέντευξη που όπως θα δείτε και παρακάτω ήταν περισσότερο μια κουβέντα μεταξύ φίλων. Έτσι τουλάχιστον αισθανθήκαμε εμείς...

Πως κάνατε τα πρώτα σας μουσικά βήματα;
Επειδή τα έχω πει πολλές φορές θα τα πω επί τροχάδην. Στα 15 ξεκίνησα τη μουσική, είχαμε κάνει δύο τοπικά συγκροτήματα και αργότερα έδωσα μερικά τραγούδια που συμπτωματικά πέτυχαν. Κάπως έτσι ξεκίνησα.

Από που είχατε επιρροές;
Είχα επιρροές από «ελαφρά» μουσική και συγκροτήματα της δεκαετίας του 1950-1960. Επηρεάστηκα από Αμερικάνους τραγουδιστές, όπως ο Ρόι Όρμπινσον, Νιλ Σεντάκα, Έλβις Κοστέλο, τους Beatles, Yes, Genesis κ.α.

Έχετε συνεργαστεί με κάποιον διάσημο στο παρελθόν;
Έχω παίξει με Σέρτζιο Αντρίκο, τον Μοντίνιο, τον Έντζο Άρμπορε, ενώ με τον αδερφό μου, τον Τζανή Παπαδόπουλο που είναι παραγωγός, έχουμε κάνει παραγωγή στον Χούλιο Χάρα από τους Λος Σίτιος και Λος Παραγουάιος, όταν ήταν στην Ελλάδα. Επίσης, θα ήθελα να πω πως μου αρέσει πολύ και η «ελαφρά» ελληνική μουσική όπως ο Τάκης Μωράκης, που έχει πολύ ωραία τραγούδια (Χαρά μου κ.α), και μου αρέσουν ιδιαίτερα τα νησιώτικα, τα συρτά και τέτοια. Μάλιστα έχω βγάλει και ένα δίσκο στο παρελθόν που λέγεται «Σούστα» και αποτελείτε από νησιώτικα και είναι ένας πολύ ιδιαίτερος δίσκος.

Θα ήθελα να μου πείτε δύο λόγια για τον «Κουρσάρο» και το «Για να σε εκδικηθώ». Πώς τα εμπνευστήκατε;
Ο αδερφός μου ήταν φίλος με τον Παύλο Μάτεση, τον στιχουργό. Μας έφερε σε επαφή και μου έδωσε τους στίχους. Εγώ έβαλα την μουσική. Το τραγούδι δεν γράφτηκε για κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά για ένα ατύχημα που όλοι στη ζωή μας έχουμε ζήσει ένα τροχαίο περιστατικό...και από ότι θυμάμαι ήταν παραγγελία του αδερφού μου. Το «Για να σε εκδικηθώ» τώρα, προέκυψε εδώ στο σπίτι μου. Ο Δημήτρης Μητροπάνος ήταν φίλος μου και ερχόταν τακτικά σπίτι και μια μέρα, καθώς ήμουν στο δρόμο και το τραγούδαγα είπα στον εαυτό μου: «Τι ωραίο κομμάτι, αλλά με την φωνή μου θα καταστραφεί». Τελικά το έδωσα στον Δημήτρη και αυτός πρότεινε να το πούμε μαζί. Εγώ πάλι δεν ήθελα και του είπα να το πει μόνος του, για να ξεμπερδέψω κιόλας...(γέλια). Στην πορεία, όμως, το είπαμε μαζί. Κατά τα άλλα, η θηριωδία με το άλλο φύλο, το σκυλάδικο συνεχίστηκε και έκανα ντουέτα με πολύ σπουδαίους λαικούς καλλιτέχνες όπως με την Άντζελα Δημητρίου, «το Διαζύγιο», με τον Γιώργο Μαργαρίτη τραγουδήσαμε, «τον Σημαδεμένο» κ.α. Κουφά ντουέτα όπου λαϊκοί τραγουδιστές τραγούδισαν μπαλάντες δυτικές. Μετά βγήκα και με την Ελένη Δήμου και κάναμε ένα δίσκο.

Πώς σας έρχεται η έμπνευση να γράψετε ένα τραγούδι, όπως το «Για να σε εκδικηθώ» για παράδειγμα;
Στο «Για να σε εκδικηθώ» οι στίχοι είναι του Κυργιάκου Ντούβου. Είχα μπροστά μου για κανά εξάμηνο ένα ένθετο με 100 στιχάκια του Κυργιάκου Ντούβου και κάποια στιγμή που γύρναγα από το μαγαζί που τραγουδούσα, το «Αχ Μαρία» είδα τον συγκεκριμένο στίχο και μου ήρθε αμέσως στο μυαλό η μουσική που θα του ταίριαζε και έτσι «γεννήθηκε» το συγκεκριμένο κομμάτι.

Στα κομμάτια υπάρχει ένα περιπαικτικό ύφος απέναντι στο γυναικείο φύλο, γιατί;
Γιατί δεν τους αξίζει; Από τότε που βγήκε η ισότητα των δύο φύλων, αλωνίζουνε χωρίς λόγο. Βασικά πιστεύω πως τα δύο φύλα είναι ίσα. Ο άντρας είναι πιο δυνατό φύλο, ενώ η γυναίκα πιο πονηρό. Εκεί ισοσκελίζονται τα πράγματα. Λείπει η δύνμη από την γυναίκα και η πονηριά από τον άντρα. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, αλλά εμένα η γυναίκα με τυρρανάει... οι άλλες με ξεκουράζουνε (γέλια).

Γνωρίσατε τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τον Νικόλα Άσιμο; Θέλετε να μιλήσουμε λίγο για αυτούς;
Φυσικά και να μιλήσουμε. Είχα συναντηθεί από τρεις φορές με τον καθένα. Μου έκανε εντύπωση η ευγένεια τους, η αξιοπρέπεια τους και ιδιαίτερα του Παύλου Σιδηρόπουλου. Μάλιστα τον είχα δει τρεις μέρες πριν πεθάνει. Είχε έρθει στο «Αχ Μαρία» την ώρα που σχολούσα εγώ και κάτσαμε και κουβεντιάσαμε λίγο. Όσον αφορά τον Άσιμο τώρα, έχω την εντύπωση ότι είχε «λαλήσει» λίγο στο τέλος. Αλλά και αυτός ήταν μεγάλος στοχαστής. Ειδικά το τραγούδι που μιλάει με τον Θεό, τον «Μπαγάσα» πρέπει να έχεις μεγάλα κότσια, για να γράψεις ένα τέτοιο τραγούδι, για να τα χώσεις στον Θεό! Ζούσανε και οι δύο γύρω από τα Εξάρχεια και εκεί «έφυγαν»... Αυτοί ήταν τραγουδιστές που έγραφαν τον πόνο τους για τα ναρκωτικά και τη ζωή γενικότερα, ενώ όλοι οι «νέοι» απλά τραγουδάνε. Δεν μου αρέσουν και δεν ζηλεύω τίποτα από αυτούς.

Ας μιλήσουμε για αρέσκειες, τι σας αρέσει;
Μου αρέσει το σινεμά, αλλά δεν ευκαιρώ να δω λόγω φόρτου εργασίας. Το θέατρο δεν μου αρέσει, γιατί δεν ακούω και πολύ καλά και για να παρακολουθήσεις μια παράσταση πρέπει να έχεις 100% ακρόαση.

Κάποιαν ταινία που σας άρεσε;
Μια υπέροχη συγκινητική ταινία με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς που λεγόταν «What dreams may come» και μάλιστα βραβεύτηκε από ότι θυμάμαι. Βέβαια έχω δει και άλλες όπως το «Kill Bill», αλλά αυτό δεν μου άρεσε. Πολύ βία χωρίς λόγο... Επίσης πηγαίνω στα 3D Interactive που είναι πολύ ωραία και διαφορετικά. Αλλά ο Έλληνας δεν γνωρίζει και φοβάται να δει τρισδιάστατα.

Πώς περνάτε την μέρα σας γενικά;
Παίζω, όταν ευκαιρώ λίγο τέννις και μου αρέσει, γιατί όταν κάνεις το λάθος το «λούζεσαι» εσύ και δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν άλλο. Από εκεί και πέρα γράφω συνέχεια τραγούδια και μάλιστα βγάζω και άλλα σε λίγο καιρό. Αλλά δεν μπορώ να πω περισσότερα ακόμα.

Που σ’ αρέσει να παίζεις; Σε συναυλίες ή σε μπαράκια;
Μου αρέσουν πιο πολύ οι συναυλίες σε ανοικτό χώρο, γιατί είναι πιο υγιεινά για όλους. Φυσικά το προτιμώ, επειδή δεν καπνίζω. Και οι κλειστοί χώροι, όμως, έχουν την δική τους μαγεία.

Με τον αθλητισμό ασχολείστε;
Με αφήνει παγερά αδιάφορο το παιχνίδι λόγο σκοπιμότητας. Δηλαδή, ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ επειδή έχουν τα πιο πολλά λεφτά είναι και οι πιο καλές ομάδες; Επειδή φέρνουν παίκτες απ’έξω; Και αυτοί οι παίκτες απ’ έξω πόσο αγαπούν τις ομάδες μας; Τις αγαπούν μέχρι να τελειώσουν τα χρήματα και μετά πάνε στους αντιπάλους και φορτώνουν τις ομάδες μας με γκολ. Τα παιχνίδια των παραγόντων τα καταλαβαίνω. Μπορεί να έχουν συμφέρον ή τρέλα δική τους, αλλά οι φίλαθλοι που πηγαίνουν στα γήπεδα και βρίζονται και σκοτώνονται; Είναι ανεπίτρεπτο! Είναι μια ψυχολογική καταπίεση για γέλια και για κλάματα.

Κάποιος παίκτης που σου άρεσε στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο;
Στο μπάσκετ εκτιμάω τον Παναγιώτη Γιαννάκη που είναι ένα σοβαρός και ευγενικός άνθρωπος. Στο ποδόσφαιρο έχω γνωρίσει τον Δημήτρη Σαραβάκο και μου αρέσει το ήθος του, γιατί απέχει από τους «γλυψιματίες». Έχει μια περηφάνια και δεν πάει να παρακαλέσει κάποια ομάδα να τον πάρει σαν στέλεχος, όπως κάνουν πολλοί άλλοι.

Ας περάσουμε στην πολιτική. Ασχολείστε; Είστε «φίλος» με κάποιο κόμμα;
Δεν ασχολούμε με την πολιτική. Είμαι «φίλος» με το ΚΚΕ, αλλά έχω περάσει από ΠΑΣΟΚ, Συνασπισμό, ΝΔ και ο Καρατζαφέρης είναι παιδικός μου φίλος. Γενικά, όμως δεν είμαι φανατισμένος παρά μόνο με την μουσική. Και ευελπιστώ τα επόμενα χρόνια το ΚΚΕ να πάρει διψήφιο αριθμό στις εκλογές και μετά ίσως αποχωρήσω, δεν ξέρω...(γέλια). Στο παρελθόν, αλλά και τώρα με έχουν προσεγγίσει να μπω σε κάποιο Δήμο, αλλά δεν ευκαιρώ και δεν θέλω να κοροϊδέψω κάποιον. Γενικά είμαι Έλληνας και ο Έλληνας και δεν πιάνεται κοροΐδο. Επειδή ζει στον καλύτερο τόπο του κόσμου, είναι σαν το πουλί που δεν πιάνεται πουθενά, έχει τον δικό του Θεό. Δεν ξέρω που είναι το Υπουργείο Πολιτισμού, αλλά αν μου ζητήσουν να κάνω μια συναυλία για τον Δήμο, ευχαρίστως την κάνω. Γιατί; Γιατί δεν χρωστάω πουθενά το όνομα μου και την καριέρα μου. Δεν είμαι πουθενά παρά μόνο στη μουσική!

Ένα σχόλιο για την σύγχρονη Ελλάδα...
Οι Έλληνες είμαστε χαλαροί στις σχέσεις μας δεν έχουμε την τυπικότητα του Ευρωπαίου. Αν κάποια στιγμή αποφασιστεί να γίνει το κράτος μας με ευρωπαϊκούς θεσμούς, θα πρέπει όλοι μας να μπούμε φυλακή, γιατί είμαστε χαλαροί. Ποιος θα τολμήσει στη Γερμανία π.χ. μέσα σε ένα λεωφορείο να βρίσει τον πρωθυπουργό; Εδώ γίνεται. Αλλά ο Έλληνας έχει μεγαλοψυχία και φιλότιμο, για αυτό ζούμε και χαλαρά. Πρέπει να είμαστε χαλαροί σε όλα! Όπως π.χ. στην εργασία μας, πάμε χαλαρά γιατί έχουμε μια ελαστικότητα δεν είμαστε σαν τους Γερμανούς που δεν αργούν ούτε λεπτό.

Φιλοδοξίες και στόχοι για το μέλλον;
Θέλω να δω το παιδί μου να μεγαλώνει χαρούμενο και όλα τα παιδιά του κόσμου. Θέλω να γράφω συνέχεια τραγούδια, κάτι το οποίο δεν θα σταματήσω ποτέ. Θέλω να κάνω ταξίδια. Στα Φιορδ της Σκανδιναβίας, στον Βόρειο Πόλο και στους καταράκτες Ιγκουαζού που βρίσκονται ανάμεσα στη Βραζιλία, στην Αργεντινή και στην Παραγουάη.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Κάπως έτσι έκλεισε η συνέντευξη με τον Λάκη Παπαδόπουλο ή τον Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ, όπως είναι πιο γνωστός στο κοινό. Ένας άνθρωπος αυθεντικός χωρίς αναστολές, είπε ότι ήθελε να πει χωρίς να φοβηθεί τίποτα και φυσικά ένας άνθρωπος εύθυμος που μας έκανε να γελάσουμε πολύ. Λίγο πριν φύγουμε μας έδωσε να φάμε μπανάνες, για να γλυκαθούμε ακόμα… περισσότερο. Αυτός είναι ο Λάκης και καλό θα ήταν όσοι δεν τον έχετε γνωρίσει, να πάτε να τον δείτε από κοντά στα live που κάνει σε διάφορα γνωστά μπαράκια των Αθηνών.