Πασχάλης Τερζής Ο Πασχάλης Τερζής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πυλαία της Θεσσαλονίκης. Τα παιδικά του χρόνια ήταν πολύ δύσκολα και δεν πρόκειται να τα ξεχάσει ποτέ.Το τραγούδι ήταν πάντα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του, αλλά η ουσιαστική αρχή και επαφή με αυτό έγινε στην Ρόδο το 1974 με το συνθέτη και μουσικό Γρηγόρη Τζιστούδη.

Οταν κάτι είναι γραφτό να γίνει θα γίνει. Αρκεί να υπάρχει ταλέντο, υπομονή κι επιμονή. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πασχάλης Τερζής περίμενε για περισσότερα από είκοσι χρόνια τη μεγάλη επιτυχία και την αναγνώριση. Σήμερα κυριαρχεί ως σταθερή αξία στο λαϊκό τραγούδι και τον αποδέχονται όλοι απ’ όλες τις «παρατάξεις» του ελληνικού πενταγράμμου. Και βέβαια αυτό δεν συνέβη τυχαία. Εχοντας ως χάρισμα τη δύναμη που κρύβει ο καημός μέσα στη φωνή του αλλά κι εκείνη τη γλυκιά θλίψη στο βλέμμα, ο Πασχάλης αγωνίστηκε, πάλεψε σκληρά και παρά τις αντιξοότητες που συνάντησε στον δρόμο του κατάφερε να γίνει ο βασιλιάς της πλατίνας, ο πρωταθλητής της διασκέδασης, ο τραγουδιστής με τους χιλιάδες ορκισμένους θαυμαστές που γεμίζουν τα μαγαζιά που εμφανίζεται εδώ και χρόνια. Ο Πασχάλης Τερζής είναι καλλιτέχνης που στηρίζεται στην ουσία και στο περιεχόμενο. Ποτέ δεν στηρίχθηκε στο... περιτύλιγμα. Ηταν και παραμένει ένας αληθινός και αυθόρμητος άνθρωπος, που δεν «τρελάθηκε» από την επιτυχία. Εξάλλου, όπως συνηθίζει να λέει και ο ίδιος: «Πρώτα υπάρχω ως λαϊκός άνθρωπος και μετά ως λαϊκός τραγουδιστής». Και το εννοεί...

Τα δύσκολα χρόνια.
Ο Πασχάλης Τερζής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πυλαία της Θεσσαλονίκης. Τα παιδικά του χρόνια ήταν πολύ δύσκολα και δεν πρόκειται να τα ξεχάσει ποτέ. Εξάλλου, σε μια παλιότερη τηλεοπτική εξομολόγησή του το είχε πει καθαρά: «Οταν ήμασταν παιδιά, δεν είχαμε όνειρα. Αυτό που μας ενδιέφερε ήταν τι θα κάναμε τις επόμενες δύο τρεις ώρες. Δεν είχαμε όνειρα, δεν είχαμε ελπίδες, δεν μας είχαν αφήσει το δικαίωμα να έχουμε ελπίδες. Βάζαμε πακέτα από τσιγάρα στα πόδια μας επειδή τα παπούτσια μας ήταν τρύπια. Ούτε νύχια δεν είχαμε από το ποδόσφαιρο που παίζαμε ξυπόλυτοι... Ηταν πολύ δύσκολο να επιβιώσουμε σε τέτοιες συνθήκες, όμως τα καταφέραμε». Πριν αποφασίσει να γίνει τραγουδιστής δοκίμασε την τύχη του σε άλλα επαγγέλματα. Ωστόσο πολύ σύντομα συνειδητοποίησε ότι «ο δικός του ο δρόμος», ο δρόμος που ήθελε να ακολουθήσει ήταν εκείνος της μουσικής. Ετσι αφοσιώθηκε στο αντικείμενο που αποτελούσε πάντα για τον ίδιο μία από τις μεγαλύτερες αγάπες της ζωής του. Η πρώτη του ουσιαστική επαφή με τον χώρο του τραγουδιού έγινε το 1974 στη Ρόδο, όπου συνάντησε τον μουσικοσυνθέτη Γρηγόρη Τζιστούδη. Ο Πασχάλης δέχτηκε τότε αρκετές προτάσεις για κυκλοφορία δίσκου από πολλούς και διάφορους δημιουργούς, όμως δεν έγινε τίποτα μέχρι το 1980. Εκείνη την περίοδο τον άκουσε ο Χρήστος Νικολόπουλος και αναγνώρισε στο πρόσωπό του ένα πραγματικά τεράστιο ταλέντο. Ο Πασχάλης βρισκόταν ήδη πολλά χρόνια στον χώρο, τραγουδώντας σε νυχτερινά μαγαζιά της συμπρωτεύουσας. Ο Χρήστος Νικολόπουλος δεν έχασε καιρό. Αφού εμπνεύστηκε από τη φωνή του και του έγραψε τραγούδια, στη συνέχεια τον έβαλε στη δισκογραφία. Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο «Λέω» κυκλοφόρησε το 1982. Η μεγάλη επιτυχία αυτού του άλμπουμ έγινε η αφετηρία για μια πραγματικά πολύ στενή φιλία και συνεργασία με τον Νικολόπουλο. Παράλληλα με τις μπίζνες τους στη δισκογραφία, πραγματοποίησαν και κοινές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε μεγάλα μαγαζιά της Θεσσαλονίκης, όπου το κοινό τους αποθέωσε.

Ο πάταγος.
Το 1982 ήταν μία από τις πιο τυχερές χρονιές στην επαγγελματική πορεία του Τερζή, αφού έκανε και μια φιλική συμμετοχή στον δίσκο «Παίξε Χρήστο επειγόντως» (μουσική Νικολόπουλος, στίχοι Ρασούλης) μαζί με την Ελένη Βιτάλη, τον Γιώργο Σαρρή και τον Δημήτρη Κοντογιάννη. Εναν χρόνο μετά, το 1983, ο δεύτερος προσωπικός δίσκος του με τίτλο «Μίλα μου στον ενικό», πάλι με τη συνθετική υπογραφή του Χρήστου Νικολόπουλου, έκανε πάταγο. Οι μεγάλες επιτυχίες που ξεπήδησαν απ’ αυτό το άλμπουμ, όπως το «Φαντασία μου πλανεύτρα», μεγάλωσαν ακόμη περισσότερο τον κύκλο των φανατικών θαυμαστών του καλλιτέχνη. Την ίδια περίοδο έκανε μια δεύτερη φιλική συμμετοχή -και πάλι σε δίσκο των Νικολόπουλου-Ρασούλη- και συνεργάστηκε δισκογραφικά με σημαντικά ονόματα, όπως ο Νίκος Παπάζογλου και η Νάντια Καραγιάννη. Το 1986 ήταν η χρονιά του δίσκου «Εθνική Θεσσαλονίκης», με 12 τραγούδια σε συνθέσεις και στίχους γνωστών δημιουργών, ανάμεσα στους οποίους ήταν και πάλι ο Χρήστος Νικολόπουλος. Ακολούθησαν εξίσου μεγάλες συνεργασίες, με τον Τάκη Μουσαφίρη στον δίσκο «Καινούργια Χρώματα», τον Χρήστο Νικολόπουλο και τη Κατερίνα Κόρου στο άλμπουμ «Είμαι μόνος μου» κ.ά. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο Πασχάλης Τερζής κατάφερε να κερδίσει την καθολική αποδοχή των φίλων του λαϊκού τραγουδιού με τον δίσκο-σταθμό στην καριέρα του «Θα ’θελα να ’σουν εδώ».
700

Η καταξίωση, το Royal Albert Hall στο Λονδίνο και το δώρο του Πάριου.
Η δεκαετία του ’90 βρίσκει τον Πασχάλη Τερζή... ρεζερβέ με μια θέση στην κορυφή της επιτυχίας. Θανάσης Πολυκανδριώτης, Ηλίας Μπάσσιου, Σοφία Βόσσου, Εύη Δρούτσα, Μάνος Ελευθερίου, Φοίβος και πολλοί ακόμη καταξιωμένοι δημιουργοί γράφουν τραγούδια για τη βαθιά, ζεστή φωνή του Πασχάλη Τερζή που συγκινεί πλέον τους πάντες. Τον Νοέμβριο του 1995 κυκλοφορεί ένας ακόμη δίσκος που κάνει πάταγο. Μιλάμε για τον δίσκο «Αφησέ με μόνο», από τον οποίο ξεπηδά και το ομότιτλο ζεϊμπέκικο, που χαρακτηρίστηκε ένα από τα καλύτερα του ελληνικού πενταγράμμου. Ο παγκοίνως γνωστός τραγουδιστής, συγκινημένος από την αγάπη του κόσμου, συνεχίζει ακάθεκτος με νέες δισκογραφικές δουλειές που γίνονται αμέσως χρυσές και πλατινένιες. Το άλμπουμ «Παλιόκαιρος» που βγαίνει στα ράφια των δισκοπωλείων το 1997 χαρακτηρίζει καλλιτεχνικά εκείνη τη χρονιά, κερδίζοντας τις καλύτερες κριτικές απ’ όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ενώ πουλάει παραπάνω από 100.000 αντίτυπα. Το 1998 κυκλοφορεί «Ο δικός μου ο δρόμος", δίσκος που γίνεται χρυσός από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του! Λίγους μήνες αργότερα ο Τερζής ταξιδεύει στο Λονδίνο, όπου δίνει μία μοναδική συναυλία στο Royal Albert Hall και αποθεώνεται από το κοινό που γεμίζει μαζικά τον χώρο για να τον απολαύσει. Η επιτυχία συνεχίζεται και τα επόμενα χρόνια με νέους προσωπικούς δίσκους, αλλά και συλλογές που βρέθηκαν στις πρώτες θέσεις των πιο εμπορικών charts. Τον Μάρτιο του 2001 ο Πασχάλης αλλάζει δισκογραφική εταιρεία, αποφασισμένος να συνεργαστεί με δημιουργούς που νωρίτερα δεν είχε τη δυνατότητα να συμπράξει. Η συνάντησή του με τον Μάριο Τόκα συνδέεται με μεγάλες επιτυχίες, ενώ ο Γιάννης Πάριος δωρίζει από καρδιάς τους στίχους τριών τραγουδιών. Και αυτός ο δίσκος γίνεται πλατινένιος από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του! Ακολουθούν συνεργασίες επί σκηνής με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου: Μιχάλης Χατζηγιάννης, Δημήτρης Μητροπάνος, Ελενα Παπαρίζου. Ειδικά στη σύμπραξή του με τον Μητροπάνο, οι δύο καλλιτέχνες σημειώνουν τεράστια επιτυχία και τραγουδούν κάθε βράδυ μπροστά σε κοινό 2.500 ατόμων.

Για την επόμενη σεζόν ο Πασχάλης Τερζής έχει συμφωνήσει να συνεργαστεί με την Πέγκυ Ζήνα στην «Ιερά Οδό».

ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ...
- Ο Πασχάλης Τερζής είναι παντρεμένος και ευτυχισμένος στο πλευρό της γυναίκας του, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Λένε πως πίσω από κάθε σημαντικό άντρα κρύβεται μια εξίσου σημαντική και πολύ ικανή γυναίκα. Είναι γεγονός ότι η σύζυγος του Πασχάλη έχει σταθεί διακριτικά στο πλευρό του καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας του.
- Είναι ένας πολύ στοργικός και τρυφερός μπαμπάς και παππούς. Εχει μια κόρη, τη Γιάννα, έναν γιο, τον Γιώργο, και μια αξιαγάπητη εγγονούλα, τη Βάσια, στην οποία έχει τρομερή αδυναμία.
- Το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά θα πέσει! Η κόρη του Πασχάλη Γιάννα Τερζή ακολουθεί εδώ και λίγο καιρό τα βήματά του στο τραγούδι. Ηδη έχει κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ και εμφανίζεται σε γνωστά νυχτερινά κέντρα. Η πρεμιέρα της έγινε σε πίστα της Θεσσαλονίκης δίπλα στον πατέρα της, ενώ τραγούδησε μαζί του και στην «Ιερά Οδό» με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη.
- Είναι φανατικός οπαδός του Ηρακλή και όπως έχει δηλώσει, «αγαπάει την ομάδα του ακόμη κι όταν χάνει».
- Τα περισσότερα τραγούδια του τα λέει με κλειστά μάτια. Ο λόγος; Οπως έχει πει ο ίδιος, κάθε τραγούδι είναι ένα όνειρο και δεν μπορείς να ονειρεύεσαι με ανοιχτά μάτια.
- Εχει εξοχικό σπίτι στη Χαλκιδική, που είναι το ησυχαστήριό του. Εκεί αποσύρεται και απολαμβάνει τις διακοπές με την οικογένειά του.
- Στο χωριό του, όταν βρίσκεται με την παρέα του, παίρνει μια κιθάρα και τραγουδάει με τις ώρες.

ΕΧΕΙ ΠΕΙ...

- «Ποτέ δεν ενθουσιάστηκα με τους χώρους. Εγώ δεν βλέπω αν το μαγαζί είναι από μετάξι ή χρυσάφι. Εγώ βλέπω τη θετική ενέργεια που εισπράττω από τα βλέμματα του κόσμου. Είτε στο Albert Hall τραγουδάω, είτε σε μια αλάνα, είναι το ίδιο. Τραγουδάω για τον κόσμο, γι’ αυτούς που με έκαναν αυτό που είμαι».
- «Ο κόσμος έχει την οξυδέρκεια να καταλαβαίνει πολλά. Δεν τον κοροϊδεύεις εύκολα. Από την άλλη, αν γίνεις κομπιούτερ, ε, θα χάσεις την ψυχή σου. Και η ψυχή είναι ελεύθερη. Δεν χωρά σε πρόγραμμα».
- «Η οικογένειά μου με βοηθάει πάρα πολύ. Οχι απλώς δεν με φορτώνει με τα μικροπροβλήματα της ζωής -που υπάρχουν σε κάθε οικογένεια- αλλά προσπαθεί να με αφήσει αφοσιωμένο σε αυτό το πάθος, στην τρέλα μου, που ξέρει πως είναι η δουλειά μου».
- «Το λαϊκό τραγούδι δεν υπάρχει περίπτωση να αλλοιωθεί, να νοθευτεί, όσες προσπάθειες και αν γίνονται, γιατί υπάρχει λαός. Είναι ανάγκη να υπάρχει λαϊκό τραγούδι».
- «Αυτό που με καίει είναι να μην προδώσω αυτούς που με εμπιστεύτηκαν. Να μη χάσω τον Πασχάλη και γίνω μόνο ο Τερζής! Τον Τερζή τις περισσότερες φορές τον ξεχνάω, γιατί Τερζής είμαι μόνο πάνω στην πίστα! Κάτω είμαι μόνο ο Πασχάλης. Φαντάζεσαι να σου μιλάνε οι δικοί σου άνθρωποι και να λες “πρόσεξε πώς μου μιλάς γιατί είμαι ο Τερζής”; Γίνεσαι γελοίος...»