Περί της πειρατείας κινηματογραφικών ταινιών: apostolosmakrides

Τέταρτη : 13 Ιαν 2010 - 19:20

[Σήμερα στα Blogs]

Ο παλμός του κυπριακού και ελληνικού blogging παρουσιάζεται καθημερινά στο music.net.cy και στην στήλη "Σήμερα στα Blogs".
Διαβάστε το άρθρο...

Έκλεισαν δύο από τις μεγαλύτερες (αν όχι οι μεγαλύτερες) ελληνικές ιστοσελίδες, τύπου warez, από όπου μπορούσες να «κατεβάσεις» ταινίες στον υπολογιστή σου.
Οι σελίδες αυτές ήταν το greek-fun και ο warezakias.
Από ότι διάβασα σε φόρουμ στο διαδίκτυο, τα παιδιά που τις διαχειρίζονταν κινδυνεύουν με ποινικές διώξεις, με πρόστιμα, φυλακίσεις κτλ. Ελπίζω αυτό να μην αληθεύει και να είναι απλώς διαδόσεις, αφού δεν διάβασα κάτι επίσημο.
Δεν πρόκειται βεβαίως για μια τακτική πρωτόγνωρη.
Λίγους μήνες προηγουμένως είχε διωχθεί μια ομάδα παιδιών επειδή επιμελούνταν τον υποτιτλισμό ξένων σειρών και ταινιών και πρόσφεραν την δουλειά τους δωρεάν στην ιστοσελίδα τους.
Ας μην ξεχνούμε επίσης τι έπαθαν οι ιδρυτές του pirate bay, οι οποίοι ακόμη παιδεύονται μετά από τις αγωγές που τους κίνησαν οι κινηματογραφικοί κολοσσοί, επειδή πρόσφεραν ταινίες σε μορφή torrents.
Είναι ένα πολύ λεπτό ζήτημα ομολογουμένως και εννοώ βεβαίως τον νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων.
Θεωρητικά, αν ενοικιάσω μία ταινία και την προβάλω στο σπίτι μου σε μια παρέα γνωστών μου, παρανομώ, όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό.
Το ίδιο συμβαίνει και με το διαδίκτυο.
Σπάζω μια ταινία σε κομμάτια, την ανεβάζω σε έναν filehoster (όπως είναι φερ’ ειπείν η καθ’ όλα νόμιμη εταιρεία rapidshare) και δίνω τους κωδικούς των αρχείων σε κάποιον άλλον.
Αυτό ακριβώς έκαναν και τα παιδιά των δύο ιστοσελίδων που έκλεισαν. Μοιράζονταν τα αρχεία τους σε «αποθηκευτές αρχείων».
Ρώτησα φίλους μου νομικούς που ασχολούνται με ζητήματα διαδικτύου και μου απάντησαν πως το σχετικό νομικό πλαίσιο είναι αρκετά ασαφές.
Οι μεγάλες κινηματογραφικές εταιρείες μέσω μιας τεράστιας διαφημιστικής καμπάνιας, προσπάθησαν να μας πείσουν πως «δεν θα έκλεβες ποτέ μια τσάντα, οπότε δεν πρέπει να κλέβεις και μια ταινία».
Ελάχιστο αντίκτυπο βέβαια είχε η προσπάθειά τους.
Εκατομμύρια χρήστες του διαδικτύου κατεβάζουν εκατομμύρια ταινίες καθημερινά.
Την ίδια στιγμή που οι κινηματογραφικοί κολοσσοί έχουν τζίρο εκατομμυρίων δολαρίων.
Κι αυτό γιατί οι κινηματογραφικές αίθουσες, παρά την «πειρατεία», εξακολουθούν να γεμίζουν σε όλο τον πλανήτη, όπως επίσης και οι ψηφιακοί δίσκοι εξακολουθούν να κάνουν τρελές πωλήσεις.
Όλα δυστυχώς γίνονται για το υπερκέρδος και η προσπάθεια των εταιρειών είναι ένα αρρωστημένο σύμπτωμα του καπιταλισμού.
Όσον αφορά τα καθ’ ημάς;
Εδώ στην Κύπρο υπάρχουν ελάχιστες κινηματογραφικές αίθουσες και σχεδόν όλες φέρνουν για προβολή τα αμερικανικά μπλοκμπάστερς.
Ο σινεφίλ, ο άνθρωπος που θέλει να βρει ευρωπαϊκές ταινίες, ή ακόμη και ανεξάρτητες αμερικανικές παραγωγές, δεν μπορεί παρά να καταφύγει στην «παρανομία». Διότι τον δρόμο των κινηματογραφικών αιθουσών ακολουθούν κατά πόδας και τα καταστήματα ενοικιάσεως ταινιών.
Προσωπικά είμαι ένας από τους μεγαλύτερους συλλέκτες ταινιών παγκυπρίως αλλά «κατεβάζω» παράλληλα και από το διαδίκτυο, διότι (α) δεν μπορώ ούτε να τις δω σε κάποια αίθουσα, ούτε και να τις ενοικιάσω, (β) αδυνατώ να τις αγοράσω αφού είτε δεν υπάρχουν, είτε έχουν κυκλοφορήσει μόνο με αγγλικό υποτιτλισμό.
Νομίζω πως όσοι κόπτονται τόσο πολύ για τα πνευματικά δικαιώματα θα έπρεπε να αντικρίσουν την πραγματικότητα και να καταλάβουν πως το ποτάμι πήρε τον δρόμο του και δεν γυρίζει πίσω.
Ούτε με απειλές θα καταφέρουν κάτι, ούτε με ποινικές διώξεις.
Θα μπορούσαν όμως να κάνουν κάτι άλλο, κάτι που άρχισαν να εφαρμόζουν κάποια μουσικά συγκροτήματα: να αφήνουν τους χρήστες του διαδικτύου να κατεβάζουν ελεύθερα τις ταινίες από την επίσημη ιστοσελίδα τους και ο καθένας να προσφέρει ό,τι θέλει (κάτι που εφάρμοσε το δημοφιλές μουσικό συγκρότημα Radiohead, όταν πρόσφερε το έβδομο άλμπουμ του «In Rainbows» στην ιστοσελίδα του).
Όπως και να έχει οι ιστοσελίδες τύπου warez θα αυξάνονται καθημερινά και οι εταιρείες θα πρέπει να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και να αλλάξουν τακτική.
Απόστολος Μακρίδης