Νίκος Μουρατίδης: Εγώ ήμουν αντράκι και Η Βραχονησίδα. Οι πρώτες κριτικές

Παρουσιάζουμε κάποιες από τις κριτικές που γράφτηκαν για τα δύο τελευταία βιβλία του Νίκου Μουρατίδη...

«Ο άνθρωπος ορχήστρα έχοντας για μπαγκέτα καλά ακονισμένες λέξεις, κινεί τα νήματα και ξεδιπλώνει με κυνισμό ιστορίες πέρα για πέρα αληθινές στα δύο του καινούργια βιβλία «Η βραχονησίδα» και «Εγώ ήμουν αντράκι». Ήρωες αντιμέτωποι με τον εαυτό τους, ξεγυμνωμένοι από κάθε είδος ηθικής, μυστικά και ενοχές, αφηγούνται χωρίς παρωπίδες εκ των έσω. Λάθος και σωστό, πρέπει και θέλω, έννοιες που τέμνονται και συγκρούονται μοιραία. Γραφή στρωτή, αλλά διόλου λιτή κι απέριττη, συνθέτει ένα τοπίο που σε εγκλωβίζει μέχρι την τελευταία σελίδα. Πιο σύγχρονος κι’ ανθρώπινος από ποτέ ο Νίκος Μουρατίδης θα σας κάνει σίγουρα να αναρωτηθείτε αν οι ιστορίες είναι αληθινές ή να συνειδητοποιήσετε ότι μπορεί να είστε μέρος τους»

Ευάγγελος Παπαδάκης/ATHENS VOICE

«Ο Νίκος Μουρατίδης γράφει έ¬να επιθυμητό μυθιστόρημα. Ένα βιβλίο που θα θέλαμε να είμαστε «φυλακισμένοι» στις σελίδες του. Ίσως υπάρχουν κι άλλες ιστορίες που μας συναρ¬πάζουν, αλλά αυτή εδώ είναι που μας λυπάται κατά βάθος. Μιλά για τη δεύτερη φυγή. Εκείνη που βρίσκεται πάντα στο μυαλό μας, αλλά δεν ενεργοποιεί το σώμα. Τα βαρίδια είναι πολλά και χρειάζεται ένας ανεμοστρόβιλος για να σε σηκώ¬σει και να σε πάει μακριά, να σωθείς. Είναι εκπληκτικό πώς μας θυμίζει «Η βραχονη¬σίδα» την επιστροφή στην αρχή του παλιού ξεκινήματος. Είναι μια ευκαιρία να διορθώσουμε, να ξηλώσουμε, τη βαριά, ψεύτικη, θαμπή και πνιγηρή ζωή. Ο Νίκος Μουρατίδης παρατηρεί το άθλιο αστικό τοπίο, τις άθλιες ζωές, και θέ¬λει να μας δώσει, να μας επισημάνει ότι υπάρ¬χει διέξοδος. Δεν είναι εύκολη όμως. Χρειάζε¬ται θάρρος και μυαλό για να καταλάβεις ότι έχεις φτάσει στο έσχατο σημείο. Πριν όμως ξύσεις τον πάτο του βαρελιού, βρίσκεις τη δύναμη και επι¬στρέφεις στην επιφάνεια. Σίγουρα έχουμε μια ιστορία μυθοπλασίας. Σί¬γουρα όμως αγγίζει την καρδιά μας και τους κρυφούς μας πόθους. Ανατρεπτική δίχως άλλο, με έντονο το στοιχείο του ηθογραφήματος. Προ κλητικό μυθιστόρημα, αλλά η πρόκληση θέλει ταλέντο, είναι τέχνη και ο συγγραφέας το πραγ-ματώνει. Θεμέλιος λίθος, η αντεστραμμένη ε¬σωτερική μετανάστευση. Ο Μανώλης είναι πνιγ¬μένος στους λογαριασμούς. Η οικογένεια του βασανίζεται. Όλα αυτά στην πόλη. Σ' ένα ασφυ¬κτικό, αφιλόξενο περιβάλλον. Ώσπου ένα ταξίδι στη γοητευτική και πανέμορφη Μυτιλήνη «γεν¬νά» την ακραία (;}, αλλά σωστή σκέψη. Τη με¬τοίκηση ο' ένα μικρό νησάκι, στην άκρη του Αι¬γαίου που έμοιαζε με βραχονησίδα. Τελικά, δεν χρειαζόμαστε μεγάλα σπίτια. Χρειαζόμαστε το απέραντο των χρωμάτων. Την παντοτινή λάμψη του ήλιου και τη δροσιά του αέρα. Όπως αναφέ¬ρει και ο Μανώλης, πρέπει να ανακαλύψουμε το κομμάτια του εαυτού μας, που ούτε καν υπο¬ψιαζόμασταν ότι υπάρχουν».

«Βιβλιοθήκη»- ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

 

«Μόλις άνοιξα το βιβλίο είχα κλείσει τη βαλίτσα με τα "θέλω" μου αποφασίζοντας πως θα ταξιδέψω. “Η Βραχονησίδα” με επηρέασε τόσο πολύ που την άνοιξα ξανά. Όχι όμως για να βγάλω κομμάτια, ούτε για να προσθέσω. Μα για να τα σιδερώσω. Με "τσαλακωμένα θέλω" δεν πας πουθενά».
Γιόλα Αργυροπούλου/ΑΤΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

 

Οι τυχεροί αναγνώστες που κέρδισαν ένα υπογεγραμμένο αντίτυπο του αγαπημένου τους βιβλίου.