Αναζητήσεις: Συνέντευξη από τη Μαρία Στυλιανού

Η συγγραφέας, η δημοσιογράφος και Εκδότις, Μαρία Στυλιανού, παραχωρεί στις "Αναζητήσεις" μια αποκαλυπτική και ανθρώπινη συνέντευξη και μιλάει για τη ζωή και το έργο της.

Ευχαριστώ την Μαρία Στυλιανού που μου έδωσε αυτήν την Συνέντευξη. Ήταν τιμή για μένα η εμπιστοσύνη που μου έδειξε, και ήθελα πολύ, να γνωρίσει ο κόσμος τον άνθρωπο Μαρία.

1. Την Μαρία Στυλιανού ο πολύς κόσμος την γνωρίζει. Γνωρίζει την Δημοσιογράφο, την Εκδότρια, την Συγγραφέα. Δεν έχει όμως εικόνα για τον άνθρωπο Μαρία. Μήπως θέλετε να μας μιλήσετε για εσάς, έτσι ώστε να έχει κάποιος πλήρη εικόνα;

Η Μαρία Στυλιανού, είναι το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Πέρα από τη δουλειά μου που αγαπώ ιδιαίτερα, είμαι σύζυγος και μητέρα δυο υπέροχων αγοριών, του Μάνου και του Ηλία. Λατρεύω τη συγγραφή, τον εκδοτικό οίκο που έχω φτιάξει με κόπο, αγαπώ το περιοδικό μας και δουλεύουμε πολύ σκληρά τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου για να προβάλουμε οτιδήποτε έχει να κάνει με τον πολιτισμό και την κουλτούρα μας. Όμως, όταν φεύγω από το γραφείο κάθε βράδυ, κι επιστρέφω στο σπίτι μου, η δυναμική γυναίκα, και φυσικά η καριέρα μένουν απ’ έξω. Στο σπίτι, είμαι μια πολύ καλή νοικοκυρά, που κάνει μόνη της τις δουλειές του σπιτιού της. Μαγειρεύω καταπληκτικά πρέπει να σου πω, ζυμώνω ψωμί και φτιάχνω πεντανόστιμες κρητικές πίττες για την οικογένεια αλλά και τους φίλους μου. Προσπαθώ πάντα να αφιερώνω χρόνο στους ανθρώπους που αγαπώ, κυρίως στα παιδιά μου. Η σχέση μεταξύ των δυο μου αγοριών είναι θα έλεγα ένας μεγάλος έρωτας, και δεν θα την αντάλλαζα με καμία επαγγελματική επιτυχία. Πάνω απ’ όλα, βάζω την οικογένεια μου, τα υπόλοιπα έρχονται μετά.

2.Είστε Δημοσιογράφος και Συγγραφέας, τι από τα δύο νομίζετε πως σας εκπροσωπεί περισσότερο και γιατί; Τι δηλαδή δηλώνετε πρώτα ότι είστε και γιατί;

Να διευκρινίσω κάτι. Δεν είμαι δημοσιογράφος, απλά η αγάπη που έχω για το περιοδικό μας, μ’ έκανε να ζήσω κι αυτό το ρόλο. Έχει τρομερό ενδιαφέρον να καλύπτεις ένα ρεπορτάζ, ή να κάνεις ένα ωραίο αφιέρωμα σε κάποιον άνθρωπο που θεωρείς ότι έχει πράγματα να πει. Κι εμένα μου αρέσουν ιδιαίτερα, οι άνθρωποι που φτιάχτηκαν μόνοι τους, που δεν ανέβηκαν στις πλάτες κανενός, δεν βολεύτηκαν πίσω από πιστωτικές κάρτες και δεκανίκια άλλων. Είμαι κι εγώ μια τέτοια περίπτωση! Ό,τι έφτιαξα μέχρι σήμερα, ήταν με τα δικά μου χέρια. Δεν θα έλεγα ότι δεν τα βρήκα μπαστούνια...σίγουρα, υπήρχαν και υπάρχουν αρκετές δυσκολίες αλλά και ανασφάλειες στη δουλειά που κάνω...Έμαθα όμως ένα πράγμα από παιδί...Να πολεμώ, να μην εγκαταλείπω καμία μάχη...κι απλά να απολαμβάνω την κάθε διαδρομή...Έχει μεγάλη αξία αυτό που σου λέω, κι αισθάνομαι ιδιαίτερα περήφανη που το έχω κατορθώσει και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να ζητήσω βοήθεια από γονείς, σύζυγο και φίλους.

Τώρα σχετικά με το δεύτερο σκέλος της ερώτησης σου, να σου πω ότι το κομμάτι του περιοδικού είναι τελείως διαφορετικό από αυτό του βιβλίου. Σ’ ένα βιβλίο ταξιδεύεις με τους ήρωες που πλάθεις, γίνεσαι πολλές φορές πρωταγωνιστής, αλλά και κριτής μέσα απ’ όλα όσα θες να καταθέσεις στις λευκές σελίδες του υπολογιστή σου...Γράφοντας μια ιστορία...μπαίνεις σ’ ένα κόσμο τόσο διαφορετικό αλλά και τόσο όμοιο πολλές φορές μ’ αυτόν που όλοι ζούμε...Έχει σημασία λοιπόν ο τρόπος σκέψης και έκφρασης ενός συγγραφέα, να γίνεται σωστά, γιατί είναι αρκετοί οι αναγνώστες που ταυτίζονται και παίρνουν μηνύματα μέσα από κάθε βιβλίο. Σίγουρα η συγγραφή με εκπροσωπεί και με εκφράζει σαν άνθρωπο πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μου δραστηριότητα.

3.Πότε αρχίσατε να γράφετε, αυτά τα τόσο όμορφα βιβλία, που ειλικρινά αγγίζουν την ψυχή των αναγνωστών; Και ποια ήταν η αφορμή να γράψετε το πρώτο βιβλίο σας;

Έγραφα από μικρό παιδί, βραβεύτηκα μάλιστα Παγκύπρια σε ηλικία έντεκα ετών για μια από τις εκθέσεις μου. Ήμουν πάντα ένα πολύ προσγειωμένο παιδί χαμηλών τόνων, πολύ ντροπαλό, έκρυβα τα γραπτά μου στα συρτάρια του γραφείου και τις σκέψεις εκείνης της ηλικίας στο ημερολόγιο μου, έχοντας πάντα το φόβο της απόρριψης. Δεν θα έλεγα ότι πίστευα και πολύ στον εαυτό μου, εκείνα τα χρόνια, μάλλον είχα την ανάγκη να με σπρώξουν λίγο για να βγω μπροστά. Αφορμή να επιχειρήσω τη συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου, που έχει τίτλο: Με λένε Νάσια στάθηκαν τα δύσκολα παιδικά βιώματα και η κακοποίηση που ζήσαμε στο οικογενειακό μας περιβάλλον τόσο εγώ όσο και η μητέρα μου, από τη λανθασμένη νοοτροπία που κουβαλούσε τότε ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν αρκετά ευκατάστατος, αλλά και πολύ σκληρός με τους γύρω του. Έζησα τη βία στο πετσί μου μέχρι τα 18 μου χρόνια όπου πλέον μετά την ενηλικίωση μου, έδωσα γροθιά σ’ εκείνο το άρρωστο κατεστημένο που εγκλώβιζε τη ψυχή αλλά και τα όνειρα μου. Πήρα τη μάνα μου από το χέρι, χτυπημένη βαριά όπως ήταν, με μια βαλίτσα στο χέρι, δίχως πολλά χρήματα, και πήγαμε στην Κρήτη, όπου παντρεύτηκα και έζησα για περίπου 14 χρόνια. Μέσα από το βιβλίο μου, περνώ πολλά μηνύματα, γιατί ξέρω πως εκεί έξω υπάρχουν πολλές γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί. Ενώ διηγούμαι αυτή την τόσο τραγική ιστορία, υπενθυμίζω στον αναγνώστη...το δικό μου μότο, αυτό που μ’ έκανε να στέκομαι στα πόδια μου κάθε φορά που έπεφτα...¨ Όλα τα προβλήματα έχουν τη λύση τους, αρκεί να θέλουμε πραγματικά να τα λύσουμε¨. Είμαι αντράκι στη ζωή μου, κι είναι κάτι που φαίνεται...Οι δυσκολίες που αναγκάστηκα να περάσω, μ’ έκαναν να προσπαθήσω περισσότερο και να βάζω τον πήχη ψηλότερα! Η Νάσια είναι ένα βιβλίο που αγαπήθηκε πολύ από τον κόσμο, γιατί κάπου εκεί έξω υπάρχουν πολλές σαν κι αυτήν!

4. Είστε πολυάσχολη γυναίκα και με πολύ επιτυχημένη καριέρα, έχετε όμως χρόνο για μια ευτυχισμένη προσωπική ζωή;

Έχω καταφέρει να φτιάξω το ημερήσιο πρόγραμμα μου στα μέτρα μου ώστε να είναι βολικό για όλους. Μ’ αυτό τον τρόπο καταφέρνω να βρίσκομαι πολύ κοντά στην οικογένεια μου. Είναι φορές που λόγω φόρτου εργασίας, πρέπει να δουλεύω από το σπίτι αργά το βράδυ, ή τα Σαββατοκύριακα. Τίποτα δεν γίνεται από μόνο του, όλα χρειάζονται κόπο. Όμως, αφιερώνω αρκετό και ποιοτικό χρόνο στους ανθρώπους μου γιατί μέσα από την οικογενειακή σχέση, καταφέρνω να δημιουργώ αλλά και να ισορροπώ σαν άνθρωπος. Βγαίνω σπάνια, κι αυτό όταν είναι άμεση ανάγκη, τον ελεύθερο μου χρόνο προτιμώ να τον περνώ στο σπίτι, τα κοσμικά με κάνουν να βαριέμαι αφόρητα.

5.Τι ή ποιος είναι η πιο μεγάλη αγάπη στην ζωή σας;

Οι γιοι μου! Αυτή κι αν είναι καψούρα! Ο Μάνος είναι φαντάρος, και απολύεται στις αρχές Ιανουαρίου, και το μικρό, ο Ηλίας, είναι στα 14, μαθητής της Β’ Γυμνασίου.


6.Έχετε κάποιον τύπο ανθρώπου που απεχθάνεστε, ή που δεν ανέχεστε;

Ναι, σίγουρα. Δεν μπορώ τους ψεύτες, τους υποκριτές, τους άστατους, τους τεμπέληδες, τους ανθρώπους που είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν τα πάντα για τη φιλοδοξία και την προβολή τους. Επίσης, μου τη δίνουν στα νεύρα οι λεγόμενοι αυλοκόλακες, τους οποίους εννοείται ότι φροντίζω να έχω πάντα σε απόσταση. Το κακό με μένα είναι, ότι αυτό που αισθάνομαι το δείχνω, κι αυτό δημιουργεί αμηχανία στους γύρω μου. Είμαι πολύ ευθύς σαν άνθρωπος, δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να προσποιηθώ για κανενός το συμφέρον.

7.Έχετε κάποιον φόβο στην ζωή σας;

Σαν άνθρωπος έχω χαρακτηριστεί από πολλούς « τολμηρή », υπό την έννοια ότι ξέρω να παίρνω τα ρίσκα μου και να αναλαμβάνω τις ευθύνες μου. Με χαρακτηρίζει η γενναιότητα, δεν ανέχομαι τη δειλία και την ηττοπάθεια, ούτε στον εαυτό μου ούτε και στους άλλους. Όχι, δεν φοβάμαι τίποτα.

8.Εσείς ως άνθρωπος ποιο γνώρισμα έχετε που μπορεί να σας χαρακτηρίσει;

Ως άνθρωπος...ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ!!!!!

9.Τι πιστεύετε για την φιλία;

Για μένα η φιλία είναι κάτι ιερό, γι’ αυτό και οι φίλοι μου είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Φίλος, είναι αυτός που είναι κοντά μου στα δύσκολα, αυτός που ξέρει να ακούει. Φίλος είναι αυτός που με αποδέχεται, χωρίς να κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες να με αλλάξει. Αυτός που με σέβεται, που μ’ αγαπάει αληθινά! Νιώθω απίστευτα τυχερή που έχω λίγους αλλά καλούς φίλους!

10.Έχετε πολλά ταλέντα και αυτό είναι γνωστό, εσείς όμως ποιο νομίζετε πως έχετε και σας χαρακτηρίζει; (Ακόμη , και επί προσωπικού επιπέδου, ως άνθρωπο);

Λοιπόν, είναι δύσκολο να μιλάω για τα ταλέντα μου, θα σου πω όμως τι λένε οι κολλητοί μου που με γνωρίζουν από παιδί. Το μεγαλύτερο μου ταλέντο – χάρισμα ας το πούμε, είναι ότι έχω την τρομερή ικανότητα να κάνω τον συνομιλητή μου να μου εξομολογηθεί όλα του τα εσώψυχα...Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται αυτό, αφού για να καταλάβεις, πριν από μερικά χρόνια, είχα πάει σε μια ψυχολόγο γιατί περνούσα μια δύσκολη φάση. Άρχισε να μου κάνει ερωτήσεις, και στο τέλος καταλήξαμε στο σημείο, να μου έχει πει την ιστορία της ζωής της. Είμαι πολύ καλή σ’ αυτό πίστεψέ με! ( Χα - χα ).

11. Είστε ευτυχισμένη με την ως τώρα πορεία της προσωπικής ζωής σας;

Νομίζω πως ναι! Με τις δυσκολίες και τα προβλήματα που έχει κάθε σχέση, έχουμε καταφέρει τόσο εγώ όσο ο σύντροφος μου να σεβόμαστε το χρόνο και το χώρο ο ένας του άλλου. Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος, είμαι κυκλοθυμική και αγχώδης, κάτι που καταλαβαίνω ότι πολλές φορές κουράζει. Κουράζει επίσης, το γεγονός ότι κατά βάθος είμαι μοναχική, γι’ αυτό και κάθε μου πρόβλημα θέλω να το λύνω μόνη μου και να μην το μοιράζομαι με κανέναν. Και πού να δεις τι γίνεται όταν με πιάνουν οι κλειστές μου! Όλοι ψάχνουν τα χάπια τους!

12.Έχετε κάτι που θέλετε να μην θυμάστε από την ζωή σας;

Όχι, αντίθετα, θέλω να θυμάμαι το κάθε τι, ιδιαίτερα τα χαστούκια που έχω φάει μέσα από δύσκολες στιγμές που έχω βιώσει. Αυτά με κάνουν, να γίνομαι καλύτερη και να αξιολογώ πιο σωστά τους γύρω μου.

13.Έχετε κάτι που θα θυμάστε πάντα;

Οι στιγμές που θέλω να κρατήσω για πάντα στην καρδιά μου είναι οι δύο γέννες μου, η πρώτες λεξούλες, τα πρώτα τους βήματα, η πρώτη μέρα στο σχολείο...Δεν ξέρω αν ακούγομαι πολύ χαζομαμά, αλλά, θεωρώ αυτές τις αναμνήσεις ανεκτίμητες!

14. Σε ποιο μέρος θα θέλατε να ζήσετε και γιατί;

Στην Κύπρο που λατρεύω...Η πατρίδα μας έχει πάντα την πρώτη θέση στην καρδιά μας...Στερήθηκα τον τόπο μου με την παραμονή μου τόσα χρόνια στο εξωτερικό. Αυτό που θέλω, είναι να ζήσω εδώ, για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου!

15. Έχετε κάνει κάτι που έχετε μετανιώσει για αυτό;

Δεν μετανιώνω για τίποτα απ’ όσα έχω κάνει μέχρι σήμερα. Ακόμα και για τα λάθη μου, αισθάνομαι τυχερή που τα διέπραξα, κι αν πληγώθηκε κάποιος, αυτή ήμουν μόνο εγώ, κανείς άλλος. Ξέρεις, καμιά φορά τα λάθη μας είναι ο καλύτερος καθρέφτης της ψυχής και του εαυτού μας!

16. Πώς βλέπετε το μέλλον το δικό σας και των ανθρώπων γενικά; Και ποια τα μελλοντικά επαγγελματικά και προσωπικά σας σχέδια;

Εκείνο που ονειρεύομαι, είναι, φεύγοντας απ’ αυτό τον κόσμο, να έχω καταφέρει να δω τα παιδιά μου να έχουν κάνει όλα όσα ονειρεύονται. Επαγγελματικά, σκοπεύω να εκδώσω το 4ο στη σειρά μυθιστόρημα μου με τη νέα χρονιά, και μια μαγειρική που ετοιμάζω εδώ και καιρό...και μετά βλέπουμε...

17.Υπάρχει κάτι στην ζωή σας που δεν έχετε κάνει και έχετε μετανιώσει γι’ αυτό;

Πάντα πίστευα ότι τα απωθημένα προκαλούν αρνητική ενέργεια στον άνθρωπο, γι’ αυτό λοιπόν και τ’ αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι!

18.Τι είναι αυτό που έχετε σαν μότο στην ζωή σας, που πιθανόν σας καθοδηγεί;

Η πίστη μου στο Θεό και τα κότσια μου...τίποτε άλλο!

-Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που μου αφιερώσατε, ελπίζω με τις ερωτήσεις ο κόσμος να έμαθε κάτι σχετικά με τον άνθρωπο Μαρία Στυλιανού. Σας εύχομαι από βάθος καρδιάς, να εκπληρώσετε όλα τα μελλοντικά σας σχέδια και να μου δώσετε την ευκαιρία να τα ξαναπούμε, ίσως πριν από μια παρουσίαση ενός νέου βιβλίου σας, η ακόμη να παρουσιάσω εγώ κάποιο έργο σας.

-Εγώ σ΄ ευχαριστώ Γιούλη μου. Θα χαιρόμουν πολύ αν μου παρουσίαζες κάποιο από τα βιβλία μου, μεγάλη μου τιμή! Εύχομαι σε σένα προσωπικά αλλά και στην οικογένεια σου, κάθε καλό για τη νέα χρονιά που ακολουθεί! Να είσαι πάντα καλά!

Η συνέντευξη δόθηκε στην Κα Γιούλη Τσακάλου