Present Yourself: Μάριος Χριστοφόρου

Στην στήλη "Present your self" θα δείτε το ταλέντο να πλημυρίζει. Η σκηνή του music.net.cy είναι ανοιχτή και δίνει μικρόφωνο στην νεανική δημιουργία...

 

Ο Μάριος Χριστοφόρου (Christopher Breeze) είναι 22 ετών. Σπουδάζει Μουσική τεχνολογία και Ακουστική στο Ρέθυμνο Κρήτης και είναι στο δεύτερο έτος. Ασχολήθηκε με την μουσική σύνθεση και μουσική παραγωγή από την ηλικία των 16 αρχικά ερασιτεχνικά και αυτοδίδακτα. Το τελευταίο διάστημα κάνει κάποια σημαντικά επαγγελματικά βήματα, συνεργάζεται με ανθρώπους του χώρου στην Ελλάδα και το εξωτερικό και η μουσική του έχει όλο και μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό.

 

Το κομμάτι του Gates of Sensetions θα αποτελέσει την μουσική υπόκρουση σε ένα short documentary με τίτλο "η ζωη στην πόλη" το οποίο θα προβληθεί σε λίγες μέρες, με την έγκριση του BBC στην μεγάλη οθόνη στην exchange sQuare στο Manchester. (Ακούστε το πιο κάτω)

 

 

Συνέντευξη στο music.net.cy

- Πότε είχες την πρώτη σου επαφή με τη μουσική;

- Θυμάμαι να ασχολούμαι με την μουσική από πολύ μικρός, αν και δεν πήγαινα κάποιο ωδείο. Το μόνο που θυμάμαι ήταν στην ηλικία των 9 ετών που είχα γράψει το πρώτο μου μουσικό κομμάτι με την βοήθεια μίας melodica. Αν και στην ηλικία που ήμουν θα περίμενε κάποιος να άκουγε ένα εύθυμο και πολύ χαρούμενο κομμάτι στην περίπτωσή μου έγινε το ακριβώς αντίθετο. Το συγκεκριμένο κομμάτι εξέφραζε λύπη και πόνο, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον στο συμπέρασμα ότι είχα δύσκολα παιδικά χρόνια, πράγμα που δεν ισχύει. Αν και οι γονείς μου έλειπαν αρκετές ώρες από το σπίτι λόγω της δουλειάς τους, είχα την κατανόηση και την συμπαράσταση που χρειαζόμουν σαν παιδί από αυτούς και γι’αυτό τους ευχαριστώ.

- Η εικόνα που έχω για σένα είναι ενός ανθρώπου που έχει μεγαλώσει με το όνειρο να παίζει μουσική μπροστά στον κόσμο. Είναι αληθινή αυτή η εντύπωση;

- Συγνώμη που θα σας απογοητεύσω αλλά δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Όταν ήμουν στα θρανία και πιο μικρός ακόμη ποτέ δεν ονειρευόμουν ότι θα είχα την μουσική σαν επαγγελματική ασχολία. Μόνο ερασιτεχνικά μιας και ήμουν σε φιλαρμονική παίζοντας τρομπέτα και σαν μέλος χορωδίας και για τον εαυτό μου μόνο. Είχα άλλους στόχους, όπως να γίνω τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών, αλλά κάτι έγινε τότε, που όσο και αν μου άρεσε αυτό το επάγγελμα άλλαξα δρόμο, αλλά δεν ήταν αυτός που κατέληξα σήμερα. Όσο περνούσε ο καιρός όλο και περισσότερο ήθελα να ασχοληθώ με την μουσική. Στα 18 μου όταν ήρθε ο καιρός των επιλογών για τις εισαγωγικές εξετάσεις, αντιμετώπισα ένα μεγάλο δίλημμα με την εγγυημένη επαγγελματική αποκατάσταση να βρίσκεται στην μία πλευρά της ζυγαριάς και την μεγάλη αγάπη μου για την μουσική από την άλλη. Η σπουδή που ακολούθησα τελικά ήταν αυτή της Μουσικής τεχνολογίας και Ακουστικής που δεν έχει άμεση σχέση με την σύνθεση που κάνω, ήταν όμως το κίνητρο που χρειαζόταν για να γίνω ένα με την μουσική, να ασχοληθώ περισσότερο και έτσι έγινε. Όπως και να έχει τώρα είμαι μόλις 22 ετών και έχω πετύχει μία σχετική αναγνώριση από διάφορους άλλους καλλιτέχνες, κυρίως στην Αγγλία μιας και τώρα έχω υπογράψει συμβόλαιο για να γράψω την μουσική επένδυση σε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο “Life after the doll's house” το οποίο έχει να κάνει με μία κύρια, που έχει κάνει το σπίτι της άσυλο προστασίας για γυναίκες που είχαν κακή μεταχείριση από τους συζύγους τους.

 

- Video clip απ' αυτή τη δουλειά;
- Δεν υπάρχει κάποιο video clip αυτή την στιγμή επειδή προς το παρών γράφω ορχηστρική και ηλεκτρονική μουσική χωρίς στίχους και τα είδη αυτά είναι πιο δύσκολο να συνδεθούν με εικόνα. Το video clip είναι πολύ χρήσιμο κυρίως για την προβολή του καλλιτέχνη μιας και είναι ένα αποτελεσματικό μέσο που αποσκοπεί σε μόνο εμπορικούς σκοπούς. Το σκεπτικό σε αυτό που κάνω είναι να μεταφέρω τον ακροατή σε εικόνες που θα θέλει να των εκφράζουν τον ίδιο όχι μόνο εμένα. Ελευθερία της σκέψης. Μέσα σε ένα μουσικό απόσπασμα τριών λεπτών και περισσότερο ακόμα, αυτό που θα ακούσω εγώ μπορεί να με συγκινεί ενώ κάποιος άλλος μπορεί να μην νιώσει απολύτως τίποτα. Βέβαια δεν εναντιώνομαι στην ιδέα του video clip αλλά στην φάση που βρίσκομαι δεν το έχω μέσα στα σχέδια μου.

 

- Θεωρείς σημαντική τη σχέση σου με το κοινό σου, να έχεις προσωπική επαφή με τους ανθρώπους που σε ακούνε και σε θαυμάζουν;

Φυσικά είναι σημαντική. Μην ξεχνάμε πως κανείς δεν είναι εκεί που βρίσκεται χωρίς αυτούς τους ανθρώπους. Καταρχάς το πρώτο πράγμα που έχει την μεγαλύτερη αξία για ένα καλλιτέχνη είναι η αγάπη του κόσμου, χάρη στον κόσμο ένας καλλιτέχνης έχει ζωή.

 

- Φαντάζομαι και εσύ μικρός θα είχες κάποια πρότυπα, έτσι;

Ναι καλά φαντάζεστε, όπως όλοι μας βέβαια. Το πρότυπο μου το ανακάλυψα πριν 5 χρόνια περίπου και είναι ο Hans Zimmer και ο James Horner. Ανάμεσα στους Έλληνες δημιουργούς ξεχωρίζω τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και τον Yanni.

 
- Το θεωρείς απαραίτητο ένας τραγουδιστής να έχει μάνατζερ;

Πολύ καλή ερώτηση! Τον μάνατζερ το χρειάζεται κάποιος καλλιτέχνης ο οποίος έχει πάρα πολλή δουλεία και δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με άλλες ασχολίες πέρα από αυτές που κάνει, είτε αυτό λέγεται τραγούδι, σύνθεση, ζωγραφική κ.τ.λ. Αλλά κυρίως τον χρειάζεται κάποιος για τις δημόσιες σχέσεις. Αυτό βέβαια αν γνωρίζει περισσότερο κόσμο από τον καλλιτέχνη. Κοιτάξτε όμως τι γίνεται τώρα. Πλέον πιστεύω πως είναι μόδα. Όταν θελήσει κάποιος καλλιτέχνης να συνεργαστεί με άλλον στις μέρες μας θεωρείται πιο επίσημο να μιλήσει ο μάνατζερ του ενός καλλιτέχνη με τον μάνατζερ του άλλου. Αλλά για την άποψη μου ήμουν ξεκάθαρος. Αν και έχω και εγώ μάνατζερ, τον χρησιμοποιώ σε θέματα που δεν θα έχω χρόνο λόγο της σχολής μου και του ωδείου. Αλλά τις περισσότερες φορές, να μην πω τις πλείστες προτιμώ να τα κάνω μόνος μου όσα προλαβαίνω.

- Τι χρειάζεται ένα τραγούδι για να κερδίσει το χρόνο;

Το μόνο σίγουρο είναι την αγάπη του κόσμου. Αλλά το πως θα το καταφέρεις αυτό είναι αν καταφέρεις να τον αγγίξεις με το έργο σου, να μπορέσεις να μπεις μέσα του. Να νιώσεις αυτό που ο ίδιος νιώθει. Με λίγα λόγια να ζήσεις όπως ζει ο ίδιος.

 

- Τώρα που μπήκες στο χώρο της δισκογραφίας, πες μου πως βλέπεις τα πράγματα. Υπάρχει κάτι που σε "χαλάει";

Η αλήθεια είναι πως ναι. Με χαλάει. Χάθηκε η αληθινή ποιότητα της μουσικής αν και δεν πρέπει να φέρω άποψη σε αυτό το θέμα γιατί είμαι καινούριος στο χώρο και λόγω της ηλικίας μου.”Έχω ψωμί να φάω ακόμα..” Όταν λέω χάθηκε ποιότητα δεν αναφέρομαι σε όλο τον κόσμο, σκασίλα μου τι γίνεται στην παγκόσμια μουσική. Αναφέρομαι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Μετρημένοι οι καλλιτέχνες και συνθέτες που προσπαθούν να κρατήσουν αυτή την ποιότητα. Τώρα τι εννοώ ποιότητα στη μουσική; Δεν αναφέρομαι στον τρόπο δημιουργίας της, αν αυτό λέγεται μουσικό όργανο η υπολογιστής. Αναφέρομαι στην δομή ενός κομματιού, δεν λέω να κινείται η μελωδία όπως η κλασσική αρμονία. Θέλω να έχει δομή, να σε γεμίζει μόνο η μουσική ενός τραγουδιού, να βιώνεις αυτό που σου προσφέρει η μελωδία, και μετά έρχονται οι στοίχοι. Η ανθρώπινη φωνή πάνω σε ένα τραγούδι κανονικά θεωρείται μια επιπλέον μελωδία που γεμίζει αρμονικά το κομμάτι. Με λίγα λόγια είναι άλλο ένα όργανο μέσα στα υπόλοιπα το οποίο μπορεί να επικοινωνήσει καλύτερα στον άνθρωπο με σχέση με τα άλλα. Εγώ θεωρώ όπως και πολλοί άλλοι πως η μελωδία είναι το 80% ενός κομματιού και το 20% ο στοίχος, ενώ άλλοι υποστηρίζουν το αντίθετο.

 

- Πες μας κάποια πράγματα για σένα ώστε να σε γνωρίσουμε καλύτερα.

Είμαι πολύ αυθόρμητος, έχω χιούμορ και προσπαθώ να μην είμαι καθόλου εγωιστής. Μου αρέσει πολύ να βοηθάω τους γύρω μου σε ότι με χρειαστούν. Μου αρέσουν σε θέματα μουσικής τα ορχηστρικά soundtracks και uplifting όσων αφορά μουσική εκτός Ελλάδας. Στην Ελλάδα ακούω τα πάντα αλλά πάντα με μέτρο επειδή δεν ξέρεις τι θα ακούσεις καμία φορά.. Γεννήθηκα στις 28-01-1988. Έχω ζώδιο τον Υδροχόο με ωροσκόπο τοξότη, αν αυτό το θεωρείτε σημαντικό για μένα!

- Ποια είναι τα άμεσα σχέδια σου;

Προς το παρών να τελειώσω την μουσική για το ντοκιμαντέρ και μετά να ολοκληρώσω τα project μου για Αμερική. Επίσης είμαι αυτό το διάστημα σε επικοινωνία με έναν Αμερικανό συνθέτη και πολύ πιθανών να προκύψει κάποια συνεργασία.

 

www.myspace.com/christopherbreeze